Guilty Pleasures: Sorority Row / Aιματηρή Αδελφότητα – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Guilty Pleasures: Sorority Row / Aιματηρή Αδελφότητα

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 3.50 out of 5)
Loading...

Όταν βγήκε στις Αμερικάνικες αίθουσες το φθινόπωρο του 2009 το “Sorority Row” πλασαρίστηκε σαν διασταύρωση του  “Scream” και του “Mean Girls”, κι ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ  γιατί πήρε τόσο χρόνο στα μυαλά του Hollywood να δοκιμάσουν έναν τέτοιο συνδυασμό, που μοιάζει τόσο ταιριαστός όσο τα μακαρόνια με την κέτσαπ!

Όσο όμως κι αν εκτιμήσαμε μερικοί τις απολαυστικά κακές προθέσεις της  ταινίας του Stewart Hendler, κοινό και κριτικοί την προσπέρασαν σύσσωμοι κατηγορώντας την ως φτηνό κακέκτυπο του “I Know What Υou Did Last Summer”.  Σε πρώτη φάση θα μπορούσες να  τους δικαιολογήσεις, καθώς η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα κολεγιοκόριτσων, που κατά τη διάρκεια μιας φάρσας ξεπαστρεύουν κατά λάθος μια συμφοιτήτρια τους . Εννέα μήνες μετά, κι αφού έχουν φροντίσει να καταχωνιάσουν κάθε ενοχοποιητικό στοιχείο, ένας μαυροντυμένος κύριος εμφανίζεται στη ζωή τους, κρατώντας ένα ειδικά διαμορφωμένο γρύλο (!) που αντί για χαλασμένα λάστιχα αλλάζει την σωματική τους κατάσταση από το αρτιμελές, προς το το πιο διαμελισμένο. Παλιοκατάσταση τύπου «άντε και… εσύ και ο γρύλος σου» , δηλαδή!

sorority_row22

Οι περισσότεροι θα σπεύσετε να συμφωνήσετε λοιπόν πως το παραπάνω είναι απλά το “I Know What Υou Did Last Summer” χωρίς γάντζο και με γυναικείο cast. Μην βιάζεστε όμως, γιατί το “Sorority Row” έχει κάνει σαφή τα πνευματικά του δάνεια, που δεν προέρχονται  από το δημοφιλές shlasher του 1997, αλλά από το πρωτότυπο “The House on Sorority Row” (1983), του οποίου αποτελεί επίσημο remake. Όπως και το remake λοιπόν, έτσι και το original βασιζόταν στη συνταγή τoυ “prank goes wrong” και του “άγνωστου εκδικητή” που σφαγιάζει τους υπαίτιους ενός ατυχήματος. Τα συγκεκριμένα μοτίβα της μυθολογίας των shlashers, βέβαια, μπορεί κανείς να τα εντοπίσει ήδη από το 1980 και το θρυλικό “Prom Night” με τη Jamie Lee Curtis, αν όχι αρκετά νωρίτερα. Είναι κάπως παιδαριώδες λοιπόν να κατηγορούμε μια τέτοια ταινία ως αντιγραφή μιας άλλης, τη στιγμή που ολόκληρο το είδος βασίζεται σε μια πολύ συγκεκριμένη φόρμουλα. Το θεωρούμε δεδομένο πως παρθενογένεση στην τέχνη, κι ειδικά σε αυτή την «τέχνη», δεν υπάρχει, οπότε το καταπίνουμε και πάμε χωρίς τέτοια κόμπλεξ ν’ανακαλύψουμε τα «δώρα» που προσφέρει απλόχερα στο ειδικό κοινό του το “Sorority Row”.

Και πρώτα απ’όλα δεν μπορούμε παρά να βγάλουμε το καπέλο μπροστά στον αναζωογονητικό μισανθρωπισμό του. Οι σεναριογράφοι αντί να πασχίζουν να κάνουν συμπαθείς τις ηρωίδες τους, τους επιτρέπουν να είναι απλά ένα ανεπανάληπτο κατιναριό που δεν διστάζει να εκτοξεύσει στιλιστικές προσβολές ακόμα κι εναντίον πτωμάτων. Φανταστείτε κάτι σαν  τις δικές μας Δαπίτισσες, εμπλουτισμένες με ταμπεραμέντο πανελίστα μεσημεριανής εκπομπής, κι έχετε μια ιδέα, για το πως αντιλαμβάνονται οι δημιουργοί τα μέλη των φοιτητικών ελίτ στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Προσωπικά τουλάχιστον δεν θα τους κατηγορήσω ούτε για προπαγάνδα, ούτε για διαστρέβλωση της πραγματικότητας.  Αντιθέτως θα τους επαινέσω για το ακριβές πορτραίτο ενός ακαδημαϊκού συστήματος που αποτελεί φυτώριο φιλόδοξων ψυχοπαθών.

leah-pipes-holds-an-ax

Πέρα από το εύστοχο κοινωνικοπολιτικό background όμως εύσημα οφείλουμε στο “Sorority Row” και για τις ηθοποιούς του που κόντρα στην παράδοση του είδους, δίνουν πραγματικά απολαυστικές ερμηνείες. Η Leah Pipes στο ρόλο της “αρχικακιάς” κλέβει την παράσταση, η Brianna Evigan ευτυχώς δεν είναι ένα ακόμα ξενέρωτο final girl, κι η Margo Harshman εκπλήσσει με το βάθος που αποδίδει στον σχετικά σύντομο και κλισέ ρόλο της «έκφυλης» της παρέας.  Όσοι από σας έχετε δει τέτοιες ταινίες, καταλαβαίνεται πως αυτά είναι πρωτάκουστα επιτεύγματα για ένα κλασσικά «κακοπαιγμένο» είδος.

Τέλος ειδική αναφορά αξίζει και στον φακό του ταλαντούχου διευθυντή φωτογραφίας, που πραγματικά φαίνεται να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στο «κουνάω την κάμερα γιατί βαριέμαι να στήνω τρίποδο» και στο «χρησιμοποιώ shakycam για να πετύχω ένα νευρώδες οπτικό αποτέλεσμα.»

SorRowMargo Harshman

Από εκεί και πέρα μην ελπίζετε σε κανένα χιτσκοκικό σασπένς. Το “Sorority Row” είναι ένα τυπικό θρίλερ της Παρασκευής, που δεν προσπαθεί να σε πείσει για τις ανώτερες κινηματογραφικές του φιλοδοξίες. Ίσα ίσα κάνει ότι μπορεί για να σου δώσει να καταλάβεις, πως ούτε το ίδιο δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό του, αφού με κάθε ευκαιρία επιτρέπει στις πρωταγωνίστριες του να επιδοθούν κυριολεκτικά σε μαλλιοτραβήγματα, ακόμα και όταν ο δολοφόνος καραδοκεί σαστισμένος με το τσεκούρι πάνω από το κεφάλι τους.

Το πρώτο πραγματικό πρόβλημα δημιουργείται στα τελευταία πέντε λεπτά όπου η ταινία, εφόσον έχει εξουδετερώσει όλες τις αθυρόστομες ηρωίδες της, ξεμένει με τα πιο άχρωμα κορίτσια της παρέας για τον οποίων τη μοίρα, κακά τα ψέματα, αδιαφορούμε . Επίσης, ακολουθεί spoiler, αλλά είμαστε εξοργισμένοι με το γεγονός πως το σπασικλάκι της παρέας, που άλλη δουλειά δεν κάνει στο φιλμ από το να λιποθυμά και να τσιρίζει, τελικά την γλιτώνει, μόνο και μόνο επειδή είναι η κόρη του Bruce Willis και της Demi Moore (φτυστή ο μπαμπάς της παρεμπιπτόντως). Νεποτισμός παντού όμως… Μια έκρηξη που δεν θ’άφηνε κανέναν επιζώντα ίσως να ήταν πιο τολμηρό και αν μη τι άλλο θεαματικότερο φινάλε. Έτσι κι αλλιώς το sequel στο οποίο ήλπιζαν οι παράγωγοι, με τις πενιχρές εισπράξεις που έφερε η ταινία, πλέον μοιάζει όνειρο απατηλό και γι’αυτούς, αλλά και για μας που εκτιμήσαμε το βιτριολικό της χιούμορ .

SorRow Line