Guilty Pleasures: Scream 4 – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Guilty Pleasures: Scream 4

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Την Κυριακή που μας πέρασε μετά λύπης ενημερωθήκαμε ότι ο αγαπημένος μας μαιτρ του τρόμου Wes Craven άφησε την τελευταία του πνοή μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Εδώ στο guilty pleasures δεν θα μπορούσαμε να μην αποδώσουμε τα σέβη μας στον άνθρωπο, που επανεφηύρε το σινεμά τρόμου τουλάχιστον δύο φορές μέσα στα 40 χρόνια της καριερας του, μία με τον δημοφιλέστατο «Εφιάλτη στο δρόμο με τις λέυκες» το 1984, και άλλη μία το 1996 με το “Scream”, μια από τις επιδραστικότερες (και διασκεδαστικότερες) ταινίες τρομου στην ιστορία του κινηματογράφου.  Πέρα από αυτές τις ευρέως αποδεκτές επιτυχίες, βέβαια, η φιλμογραφία του είναι διανθισμένη και με μερικά cult classics όπως το «Τελευταίο Σπίτι Αριστερά» (1972) και το «Αίμα στους λόφους» (1977). Παρόλα αυτά εδώ σήμερα θ’ασχοληθούμε με μια ταινία του που δεν ανήκει σε καμιά από τις δύο κατηγορίες.

scream4-4-570x379

Το “Scream 4” (2011), η πιο πρόσφατη και μάλλον οριστικά τελευταία προσθήκη στο γνωστό franchise, έμμελε να ‘ναι και η οριστικά τελευταία ταινία του δημιουργού. Για τα δεδομένα της τετραλογίας χαρακτηρίστηκε ως εμπορική αποτυχία ενώ και οι κριτικές δεν στάθηκαν ιδιαίτερα γενναιόδωρες μαζί της. Παρόλα αυτά για όσους αγάπησαν παθιασμένα το πρωτότυπο “Scream”, το “Scream 4” θα είναι για πάντα το πιο συμπαθές ανάμεσα στα ξενέρωτα sequel της σειράς, εφόσον είναι το μόνο που πλησίασε κάπως την ατμόσφαιρα του original.

Με μια ευβλάβεια που αγγίζει κι ενίοτε ξεπερνάει τα όρια του geek, οι δημιουργοί αποδίδουν έναν  αυτιστικό φόρο τιμής στην πρώτη ταινία, παραδίδοντας ένα δίωρο inside joke το οποίο δύναται να πιάσουν μόνο τα VIP μέλη του fan club. Αν δεν ανήκεις στον κλειστό αυτό κύκλο το “Scream 4” θα σου φανεί απλώς μια “over the top” αμερικανιά, αν όμως είσαι connoisseur της σχετικής μυθολογίας και του αυτοσαρκασμού που διέπει τη σειρά στα σίγουρα θα εκτιμήσεις την προσπάθεια.

scream4-6

Σύμφωνα με την πλοκή έχουν περάσει δεκάπέντε χρόνια από το πρώτο μακελειό στην μικρή πόλη του Woodsboro και η Neve Campbell, εντελώς ανίδεη για το γεγονός ότι οι serial killers λατρεύουν τις επετείους επιστρέφει στην πατρίδα της αμέριμνη, την παραμονή της μεγάλης σφαγής. Εκεί θα συναντήσει και πάλι την Courteney Cox σε κρίση ηλικίας, τον David Arquette να ‘χει προαχθεί αξιοκρατικά σε σερίφη, αφου οι συμπρωταγωνίστριες του τον γλίτωσαν τρεις φορές από τα νύχια του δολοφόνου, και φυσικά τον Ghostface o οποίος έχει εξελιχθεί εμφανώς σε size queen και βγαίνει παγανιές με ακόμα πιο μεγάλο μαχαίρι.  Επειδή όμως δεν νοείται dead teenager movie χωρίς dead teenagers, ο τελευταίος αγνοεί επιδεικτικά την σιτεμένη για τα γούστα του πρωταγωνιστική τριάδα και τα βάζει με τη νεολαία του Woodsboro, η οποία θυμίζει εκπληκτικά την γενιά του 1996.  Από εκεί μέχρι το φινάλε μετράμε τουλάχιστον καμιά δεκαριά κορασίδες που θα αποδεκατιστούν με το τηλέφωνο στο χέρι, καθότι ο Ghostface παρόλη την έκρηξη των social media, το live τσατάρισμα δεν το αλλάζει με τίποτα.

Είναι γνωστό πως από τότε που ο Williamson καθιερώθηκε στη βιομηχανία του θεάματος με το πρώτο “Scream” γράφει και ξαναγράφει την ίδια ταινία. Στο συγκεκριμένο φιλμ βέβαια εφευρίσκει το τέλειο άλλοθι για να τεμπελιάσει και πάλι, προβάλλοντας ως concept του την παρωδία των χολυγουντιανών horror remake που σκάνε σάν τα μανιτάρια από το 2003 και μετά. Ευτυχώς ο Ehren Kruger  σεναριογράφος του “Scream 3” δέχτηκε να συμμαζέψει τις τσαπατσουλιές του, χωρίς καν να λάβει credit αυτή τη φορά, περισσότερο για να μην εξοργίσει τους fan που θεωρούν τη σειρά πνευματικό παιδί του Williamson.

Scream 4 Emma Roberts

Εν πάσει περιπτώσει το τελικό προϊόν καταλήγει ένα χαβαλετζίδικο guilty pleasure, κυρίως χάριν στα τελευταία είκοσι ξέφρενα λεπτά του, όπου οι συγγραφείς παίρνοντας οριστικό διαζύγιο με το ρεαλισμό αποκαλύπτουν πίσω από τη μάσκα του ghostface έναν εντελώς παράδοξο δολοφόνο, που ωστόσο μας διασκεδάζει απίστευτα με την τέρμα υστερική έκρηξη του. Οι αιχμές κατά των social media, που έχουν μετατρέψει τους πάντες σε attention whores κι ακούγονται δια στόματος του, είναι ευπρόσδεκτες και ευθύβολες, ωστόσο δεν αρκούν για να πάρουμε την ταινία πιο σοβαρά από ότι της αξίζει.

Η σκηνοθεσία του Craven πάντως, αν κι εδώ δεν βρίσκεται στην καλύτερη του φόρμα, παραμένει αρκούντως λειτουργική και βοηθάει ώστε να μην εκτραπεί εντελώς το επίπεδό, ή τουλάχιστον να εκτραπεί στα σωστά σημεία.  Αποδεδειγμένα master του είδους, ο Craven ήξερε να υπολογίζει με ακρίβεια, πότε το σεναριακό υλικό του προσφερόταν για να στήσει πραγματικά ανατριχιαστικές σκηνές, ή πότε του ‘δινε ευκαιρίες για να αφεθεί σε όλες αυτές τις απολαυστικά ηλίθιες υπερβολές που αγαπάμε εμείς οι horrofreaks. Εδώ στο cinefreaks θα τον θυμόμαστε και θα τον τιμούμε πάντα, τόσο για τις επιτυχιές του όσο και για τις διασκεδαστικότατες αποτυχίες του που βρίθουν από το εξαιρετικό, μακάβριο χιούμορ του.

DSC_0883.NEF