Guilty Pleasures: Romy and Michele's High School Reunion – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Guilty Pleasures: Romy and Michele’s High School Reunion

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 2.00 out of 5)
Loading...

Την ξένοιαστη δεκαετία του 90’, που δεν υπήρχε ακόμα facebook, o αγώνας να πείσεις τους παλιούς σου συμμαθητές ότι ζεις μια συναρπαστική ζωή δεν ήταν καθημερινός. Αυτό το άγχος οι άνθρωποι το περνούσαν μια φορά στη ζωή τους, διαρκούσε τρεις με τέσσερις ώρες, συνοδευόταν κατά παράδοση από κακή μουσική και φτηνό αλκοόλ , και ονομαζόταν reunion party.

Παρόλο που ο δημοφιλής αυτός θεσμός από τη φύση του αποτελεί πρόσφορο έδαφος δραματουργικής εκμετάλλευσης , ο κινηματογράφος δεν τον αξιοποίησε ποτέ επαρκώς ώστε να προκύψει κάποια πραγματικά αξιομνημόνευτη ταινία με το συγκεκριμένο θέμα.  Ή τουλάχιστον αξιομνημόνευτη για τους σωστούς λόγους. Η πρώτη που έρχεται στο μυαλό των περισσότερων σινεφίλ πάντως είναι το “Romy and Michelle’s Highschool Reunion”.

Και μπορεί το 1997, όπου τούτη η κωμωδία πρωτοβγήκε στις αίθουσες, να πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, με την πάροδο του χρόνου όμως απέκτησε ένα cult status ανάλογο με το «Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος», του οποίου για πολλούς αποτελεί μια άτυπη θηλυκή εκδοχή. Βλέπεις οι ηρωίδες του τίτλου, αντιθέτως με την Sorvino και την Kudrow που τις υποδύθηκαν, δεν είναι και τα πρώτα μυαλά. Για την ακρίβεια είναι δύο τυπικές ξανθιές bimbo, όπως αυτές που συναντάμε στα γνωστά ανέκδοτα.

romy-and-michelle

Κάπως έτσι, λοιπόν, εξελίσσεται κι όλη η ταινία όπου περιγράφει τις περιπέτειες τους στο σχολικό τους reunion. Εμποτισμένη από την αφέλεια τους, κυλάει σαν ένα υπερβολικά μακρόσυρτο ανέκδοτο, από αυτά που στο punch line είτε χαμογελάς αμήχανα επειδή δεν το πιάνεις, είτε ξεκαρδίζεσαι γιατί καταλαβαίνεις πως ακριβώς δεν υπάρχει τίποτα να πιάσεις.Το χιούμορ στο “Romy and Michelle’s Highschool Reunion” είναι εντελώς εκτός ρυθμού και δεν προκύπτει από ευφυολογήματα και εξυπνάδες. Αντίθετα πηγάζει από την αδίστακτη παρατήρηση ηλίθιων χαρακτήρων, που πέφτουν στις παγίδες, που οι ίδιοι βάζουν στους εαυτούς τους.

Η πάντα απολαυστική Kudrow εδώ ακμαία, μετά από μια τριετή θητεία στα «Φιλαράκια», επιχειρεί το πρώτο της άνοιγμα στο σινεμά, ενώ η Sorvino έρχεται φρέσκια από τον όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για  την “Ακαταμάχητη Αφροδίτη» του Woody Allen. Την παράσταση δίπλα τους κλέβει παρόλα αυτά η Jeanine Garofallo στο ρόλο της buissneswoman- πρώην συμμαθήτριας , που καπνίζει αρειμανίως καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Πέρα από αυτές βέβαια δεν υπάρχουν κι άλλοι πραγματικοί χαρακτήρες στο φιλμ, παρά μόνο μια σειρά από  προβλεπόμενες κλασσικές καρικατούρες που συναντάς σε ανάλογες σχολικές ταινίες.

Αντιστοίχως και η πλοκή ακολουθεί χιλιοδοκιμασμένες φόρμουλες και συχνά παραδίνεται σε ανέμπνευστα gags, προκειμένου να εξαντλήσει το καθιερωμένο ενενηντάλεπτο. Πίσω όμως από την γενικότερη ελαφρότητα και το camp ύφος υπάρχει στ’ αλήθεια κάτι διαπεραστικά ανθρώπινο στο δράμα των δύο αυτών outsider που με αφορμή ένα reunion,  αναγκάζονται να μετρήσουν τις ζωές τους και να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις τους. Όπως υπάρχει και κάτι πραγματικά κωμικό πάνω στην προθυμία τους να ταλαιπωρηθούν με κάθε πιθανό τρόπο, προκειμένου να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που ούτε καν συμπαθούν.

Η Robin Schiff, σεναριογράφος και συγγραφέας του θεατρικού “ Ladies Room”, πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία,  προλαβαίνει , λίγο πριν σκάσει αυτή η γλυκερή κινηματογραφική τσιχλόφουσκα στα μούτρα του κοινού μοιράζοντας αφειδώς προκάτ happy end, να ψελλίσει μερικά δηκτικά σχόλια για την αυτοαπόρριψη και την ανθρώπινη ματαιοδοξία και να αναρωτηθεί αν τελικά η ηλιθιότητα είναι μια μορφή αυτοπροστασίας.

Κι αν όλα αυτά περνάνε στα ψιλά γράμματα κι εντέλει χάνονται μέσα στα πολύχρωμα κιτς κοστούμια και σκηνικά, και στην εμμονή του σκηνοθέτη David Mirkin  να βαράει κατά μέτωπο κάθε σοβαροφάνεια, δεν πειράζει. Τουλάχιστον στη μνήμη μας μένουν πάντα, η Romy και η  Michelle να χορεύουν το “Time Αfter Time” στην πιο γελοία ίσως, και ταυτόχρονα συγκινητική, χορογραφία από καταβολής κινηματογράφου.

MSDROAN EC064