Guilty Pleasures: One Day – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Guilty Pleasures: One Day

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το μυθιστόρημα του Βρετανού David Nichols με τίτλο “One Day”, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές με το που εμφανίστηκε στα ράφια των βιβλιοπωλείων το 2009. Η ταινία που το ακολούθησε ωστόσο είναι άλλη ιστορία, και μάλλον πικρή αν λάβουμε υπόψιν τα γεμάτα χολή σχόλια,  που την συνόδεψαν. Βλέπεις παρόλο που οι παραγωγοί πήραν την πρωτοβουλία να αναθέσουν στον ίδιο τον συγγραφέα την κινηματογραφική προσαρμογή, ο ίδιος δεν κατάφερε να σταθεί αντάξιος του εαυτού του και να παραδώσει ένα σενάριο που να αποδίδει τους ολόζωντανους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες και την συναρπαστική σχέση τους.  Αυτά, βέβαια, τα είπαν όσοι έτυχε να διαβάσουν πρώτα το βιβλίο. Εμείς οι υπόλοιποι που δεν είχαμε μέτρο σύγκρισης, συγκινηθήκαμε και πλαντάξαμε σαν να ‘μασταν ήρωες στο τελευταίο επεισόδιο του “Dawson’s Creek”.

2011_one_day_007

Το κακό, και ταυτόχρονα καλό με το “One Day”, για μας που ξέρουμε να εκτιμάμε τα απολαυστικά κινηματογραφικά ελαττώματα, είναι ότι κάτω από το άλλοθι του προτέρου εντίμου βίου της Δανής σκηνοθέτιδας του, Lone Scherfig και της καλαίσθητης και διακριτικής σκηνοθετικής της ματιάς,  κρύβει ένα πλήρως συνειδητοποιημένο κι αδίστακτο tearjerker,  από αυτά που αρέσκεσαι να παρακολουθείς μαζοχιστικά , εφόσον σ’έχει εγκαταλείψει το έτερον ήμισυ. Τη ραχοκοκκαλιά της πλοκής του αποτέλει η σχέση δύο Βρετανών φοιτητών, της Emma και του Dexter, που γνωρίζονται την βραδιά της αποφοίτησης τους,  στις δεκαπέντε Ιουλίου του 1989 . Από εκεί και πέρα η αφήγηση παρακολουθεί τις ζωές τους, επί μία εικοσαετία, αποκλειστικα και μόνο την μέρα της επετείου της γνωριμίας τους . Το εύρημα σαφώς είναι ιντριγκαδόρικο κι επιτρέπει στον συγγραφέα να καλύψει μια πολύχρονη σχέση ζωής χωρίς να πλατιάσει λογοτεχνικα. Στο πανί πάλι όμως, αυτά τα άλματα στο χρόνο και η τάχιστη εναλλαγή των ετών λειτουργούν βεβιασμένα και δεν αφήνουν να αναδυθεί το πραγματικό άρωμα της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών.

Παρόλα αυτά τόσο η Anne Hathaway όσο και ο Jim Sturgess, ακτινοβολούν και καταφέρνουν, έστω και αν δεν τους βοηθάει αυτό το αποσπασματικό fast forward, να αποτυπώσουν στην οθόνη την καταπληκτική χημεία του λογοτεχνικού ζεύγους. Ακόμα κι αν δεν συμπαθήσεις αμέσως τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες, θα νιώσεις εξαρχής την θέληση να τους δεις μαζί. Τα ανυπόφορα ελαττώματα τους ενδεχομένως να σε απωθήσουν αρχικά, όσο όμως η ταινία τρέχει μαθαίνεις να ανέχεσαι τους ήρωες, όπως ο ένας μαθαίνει να ανέχεται τον άλλον. Το ότι η αγάπη τελικά έγκειται στην ανοχή είναι άλλωστε κι ένα απο τα κεντρικά θέματα της λογοτεχνικής πηγής.

9844_onedayo

Θα μου πεις, βέβαια, είναι πολύ πιο εύκολο να ανεχτείς κάποιoν όταν μοιάζει στην Anne Hathaway και στον Jim Sturgess, ή όταν το ηλιοβασίλεμα πέφτει πάντα τόσο μωβ πάνω από το κεφάλι του, αλλά ας συγχωρήσουμε λίγη κινηματογραφική ζάχαρη παραπάνω. Τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν προδίδεται ούτε η νοημοσύνη μας, ούτε η αισθητική μας.  Όσο για τους οπαδούς του βιβλίου που παραπονιούνται για το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, που ενώ περίτεχνα ο συγγραφέας περιέγραψε στο χαρτί , στη χολυγουντιανή διασκευή άφησε απέξω, τους καταλαβαίνουμε και τους στηρίζουμε . Αν όμως  το εν λόγω μυθιστόρημα δεν είχε πέσει στα χέρια τους και δεν είχε σηκώσει τον πήχυ των προσδοκιών τόσο ψηλά, ενδεχομένως να συμβιβάζονταν πιο εύκολα με το αξιοπρεπές ρομάντζο της Scherfing.