Σπόρος – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Σπόρος

(Grain)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 123
Χώρα: Γαλλία, Γερμανία, Κατάρ, Σουηδία, Τουρκία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 01-03-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Σε έναν μελλοντικό κόσμο, σε μια δυστοπική κοινωνία οι άνθρωποι χωρίζονται στους προνομιούχους, αυτούς που ζουν στον αστικό πολιτισμό και τους εξόριστους, εκείνους που κατοικούν σε μια απέραντη και άγονη έρημο. Τις δυο κατηγορίες ανθρώπων χωρίζουν τα υψηλής τεχνολογίας δολοφονικά σύνορα. Ένας καθηγητής γενετικής που αγωνίζεται για την επιβίωση της ανθρωπότητας, δραπετεύει από το αστικό και θεωρητικά προνομιούχο περιβάλλον του και καταφεύγει στους Νεκρούς Τόπους προκειμένου να συναντήσει έναν επιστήμονα που έχει αυτοεξοριστεί εκεί και ο οποίος ενδέχεται να κατέχει το μυστικό για το μέλλον των ανθρώπων.

Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Τούρκου Σεμίχ Καπλάνογλου, ενός σκηνοθέτη που αποτελεί γνήσιο τέκνο της άνευ προηγουμένου άνθισης του τούρκικου κινηματογράφου τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι ένα πείραμα που ξεκινάει ως καθαρόαιμο Sci Fi, συνεχίζει ως δυστοπικό νεο-γουέστερν και εξελίσσεται σε μια θρησκευτικού τύπου αλληγορία πάνω στο νόημα της ζωής και της αποστολής της ανθρωπότητας.

Ο Καπλάνογλου που έγινε γνωστός στα ευρεία κοινά με την αυχμηρή σαν ξυράφι «τριλογία του Γιουσούφ» («Αυγό», «Γάλα», «Μέλι») εδώ κάνει ένα άλμα στην καριέρα του, αφήνει τον ευθύ κοινωνικό σχολιασμό και μπαίνει σε πιο φιλοσοφικά και υπαρξιακά μονοπάτια. Η πρόθεση του είναι φιλόδοξη και σε οπτικό επίπεδο τα αποτελέσματα είναι αληθινά εντυπωσιακά, ο «Σπόρος» ωστόσο πάσχει χαρακτηριστικά σε επίπεδο περιεχομένου. Κυρίως διότι ο Καπλάνογλου έχει αποφασίσει συνειδητά να χρησιμοποιήσει το Sci Fi ως βάση του προκειμένου να φλερτάρει στη συνέχεια με διαφορετικά είδη, αλλά είναι χαρακτηριστική η αδυναμία του στη μετάβαση από το ένα είδος στο άλλο. Συγκεκριμένα, αυτό γίνεται εντελώς κατανοητό στο τρίτο μέρος της ταινίας που είναι και το πιο αδύναμο και καταφέρνει να χαλάσει την πολύ καλή προσπάθεια των δυο πρώτων μερών.

Πάνω από όλα ωστόσο, ο «Σπόρος» του Καπλάνογλου είναι μια ερωτική εξομολόγηση στο «Stalker» του Ταρκόφσκι, από έναν σκηνοθέτη που είναι υπερβολικά επηρεασμένος έτσι κι αλλιώς από τον μεγάλο Ρώσο δημιουργό. Εδώ ο Καπλάνογλου επιχειρεί να μιμηθεί την ιδιαίτερη αγάπη του Ρώσου στοχαστή πάνω στο Sci Fi και η προσπάθειά του, αν και εξόφθαλμη και καταδικασμένη να συγκρίνεται (και προφανώς να χάνει από… τα αποδυτήρια) με το «Stalker», είναι γεμάτη αγάπη και φιλοσοφική διάθεση.

Διότι παρά το γεγονός ότι οι θρησκευτικές αναφορές και ανησυχίες είναι κάτι παραπάνω από προφανείς, ο Καπλάνογλου καταφέρνει να τις εντάξει σε ένα γενικότερο και οριακά υπαρξιστικό πλαίσιο προβληματισμού. Σε αντίθεση με απλοϊκές και ρηχές αφηγήσεις θρησκευτικού περιεχομένου που μοιάζουν λες και είναι προπαγάνδα κατηχητικού, όπως αυτές του Τρίερ και του Αρονόφσκι, ο Καπλάνογλου καταφέρνει να ανοίξει αληθινά φιλοσοφικές συζητήσεις, στις οποίες η θρησκεία είναι απλά μια συνιστώσα. Δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς ένας τόσο μεγάλος θαυμαστής του Ταρκόφσκι αν και φυσικά απέχει πολύ από το να συγκριθεί μαζί του όσο και αν θα το ήθελε. Οι αδυναμίες του «Σπόρου» και η αναντιστοιχία του αποτελέσματος σε σχέση με τη φιλοδοξία που το διέπει είναι οι μεγαλύτερες απόδειξεις περί αυτού.

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, η αλήθεια είναι πως το σινεμά του Καπλάνογλου είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και το έχουμε πολύ περισσότερο ανάγκη σε σχέση με ορισμένους προαναφερθέντες απατεώνες «φιλοσόφους» του σινεμά.