Θέλημα Θεού (Grâce à Dieu) - Η παιδοφιλία στην καθολική εκκλησία στο προσκήνιο της Berlinale (κριτική ταινίας) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Θέλημα Θεού

(Grâce à Dieu)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 138
Χώρα: Γαλλία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , ,
Πρεμιέρα: 04-04-2019
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Η ιστορία της ταινίας ξεκινά με τον Alexandre έναν ευσεβή καθολικό που ζει με την γυναίκα και τα πέντε παιδιά του στην Lyon. Τυχαία θα ανακαλύψει ότι ο ιερέας που τον είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά σε παιδική ηλικία συνεχίζει και δουλεύει με παιδιά.

Τραυματικές αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό του και τελικά θα αποφασίσει να απευθυνθεί στην εκκλησία και θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον βιαστή του. Η απραξία των ιερέων σχετικά καθώς και η νομοθεσία που έχει παραγράψει το αδίκημα καθώς έχουν παρέλθει 20 χρόνια, θα τον κάνουν να βρεθεί σε αδιέξοδο. Ένα γράμμα του όμως προς την αστυνομία με τα ευρήματά του θα τον φέρει τελικά σε επαφή με τον François και στην συνέχεια τον Emmanuel, επίσης θύματα του ίδιου ιερέα με την υπόθεση να παίρνει μεγάλες διαστάσεις για την τοπική και την Γαλλική κοινωνία.

Η ταινία είναι σαν σπονδυλωτή με τους τρεις ήρωες να έρχονται μεν σε επαφή, αλλά να μονοπωλούν περισσότερο ο καθένας και ένα από τα 3 μέρη της ταινίας.

Ο Ozon επιλέγει να κάνει μια ταινία για αυτήν την περίπλοκη υπόθεση των κληρικών που παρενοχλούσαν συστηματικά παιδιά που ταλάνισε την Γαλλία και ακόμα απασχολεί έντονα όλο τον κόσμο και την καθολική εκκλησία.

Ο δε τίτλος της ταινίας ανήκει σε φράση του αρχι-ιερωμένου της Lyon όταν είπε πως με το θέλημα του θεού τα αδικήματα έχουν παραγραφεί, προκαλώντας αντιδράσεις δημοσιογράφων και των θυμάτων. Ο Ozon επιλέγει προσεκτικά τρία από τα θύματα του ιερέα και φτιάχνει μία ενδιαφέρουσα και πολύπλευρη ταινία που αφήνει ικανοποιημένους ακόμα και τους απαιτητικούς που έχουν δει παρόμοιες σε θεματολογία ταινίες.

Οι τρεις χαρακτήρες έχουν μεν το κοινό του βιασμού τους από τον ιερέα, όμως έχουν ο καθένας διαφορετικές ζωές και πιστεύω με τον έναν να συνεχίζει να πιστεύει ότι πρέπει η όλη κατάσταση να φτιαχτεί μέσα από την εκκλησία, τον άλλον να δηλώνει άθεος και τον τρίτο να είναι ο πιο επηρεασμένος από όλους στην προσωπική και επαγγελματική ζωή του, αλλά και στην υγεία του.

Το πρώτο μέρος της ιστορίας είναι βέβαια το πιο ανιαρό καθώς ο τραπεζικός και καθολικός όσο πάει ήρωας απλά επιλέγει για κάπου μισή ώρα να ανταλλάσσει γράμματα με τον καρδινάλιο Philippe Barbarin, που έχει την ανώτερη θέση στην εκκλησία στην επαρχία της Lyon. Οι επιστολές αυτές διαβάζονται από τους ήρωες που περιμένουν καρτερικά την απάντηση, ενώ στην πραγματικότητα μιλάμε για emails. Όταν ωστόσο ο ήρωάς μας βλέπει ότι κάποιοι στην εκκλησία δεν θέλουν να τιμωρηθεί ο συγκεκριμένος ιερέας, τότε τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα, ενώ η επιλογή ακόμη και αυτού του κάπως άχρωμου χαρακτήρα γίνεται κατανοητή όταν έρχεται να δουλέψει μαζί με τους άλλους δύο αλλά και τα υπόλοιπα θύματα που συστήνουν ένα σύλλογο. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και η αντίδραση των συγγενών των ηρώων για αυτήν την καθυστερημένη προσπάθεια απόδοσης δικαιοσύνης που ξεκινούν, προσπάθεια που θα τους φέρει στα φώτα της επικαιρότητας, σε μια κοινωνία που η δημοσιοποίηση του βιασμού βλάπτει μάλλον το ίδιο ή και περισσότερο – όταν έχεις να κάνεις με την καθολική εκκλησία – το θύμα.

Ο καρδινάλιος Barbarin που προαναφέραμε θα δικαστεί για την απόκρυψη της όλης ιστορίας σε λίγους μήνες τον Μάρτιο του 2019, κάνοντας αυτήν την πραγματική ιστορία επίκαιρη.

Η ταινία προβλήθηκε στην Berlinale 2019 στο διαγωνιστικό τμήμα, κερδίζοντας την ασημένια άρκτο.