Ελεύθερο Θέμα (Free Subject) - H νέα ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ελεύθερο Θέμα

(Free Subject)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 149
Χώρα: Γαλλία, Ελλάδα
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , ,
Πρεμιέρα: 28-03-2019
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Η One from the Heart σε συνεργασία με τη Φαντασία Οπτικοακουστική παρουσιάζει τη νέα ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη Ελεύθερο Θέμα (Sujet Libre / Free Subject), μια συμπαραγωγή Ελλάδας και Γαλλίας. Η ταινία έκανε την πανελλήνια πρεμιέρα της στο περασμένο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πρωταγωνιστούν η Θεοδώρα Τζήμου και ο Δημήτρης Κίτσος, πλαισιωμένοι από μια μεγάλη ομάδα ηθοποιών νέων αλλά και καταξιωμένων όπως ο Αντώνης Καρυστινός, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, η Σοφία Σεϊρλή, ο Γιώργος Συμεωνίδης και η Ορνέλα Καπετάνι.

Η ταινία Ελεύθερο Θέμα θέτει εκ νέου με το δικό της τρόπο το ερώτημα της ατομικής ελευθερίας στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Η Ίρις (Θεοδώρα Τζήμου), καθηγήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών, δίνει στους οκτώ φοιτητές της μια άσκηση με ελεύθερο θέμα με σκοπό την ωρίμανσή τους σε μια περίοδο αμφισβήτησης των κοινωνικών αξιών. Η ομάδα ενθουσιάζεται με την ιδέα της ελεύθερης επιλογής και δημιουργεί ένα «εργαστήριο φαντασίας» χωρίς όρια.

Η Στέλλα Θεοδωράκη μετά τα Ημερολόγια Αμνησίας επιστρέφει στη μυθοπλασία ανατέμνοντας μια ολότελα διαφορετική, αλλά συμπληρωματική πλευρά της ελληνικής -και όχι μόνο- κρίσης. Στη συντηρητική στροφή μιας ολόκληρης κοινωνίας και μαζί της ίδιας της καλλιτεχνικής έκφρασης που μοιάζει να παραδίνεται και η ίδια στον εκφραστικό κομφορμισμό. Με βασικό άξονα τις ερμηνείες και την ενέργεια ενός κατά βάση νεανικού, πρωτοεμφανιζόμενου στην πλειοψηφία του, καστ το Ελεύθερο Θέμα αντλεί από το σινεμά του Γκοντάρ και του Ρενέ, αλλά και το μιούζικαλ και την ελευθεριακή αύρα του σινεμά της αμφισβήτησης άλλων δεκαετιών που μοιάζει πια να έχει χαθεί, για να παραδώσει το καλειδοσκοπικό πορτρέτο μιας νέας γενιάς που μοιάζει έτοιμη να βάλει τις δικές της ερωτήσεις απέναντι στη σημερινή εικόνα του κόσμου μας.

Αξίζει να αναφέρουμε τους νέους ηθοποιούς που έχουν τους ρόλους των φοιτητών μαζί με τον Δημήτρη Κίτσο, που γνωρίσαμε από την ταινία Park, τους Κωνσταντίνο Ελματζιόγλου, Δημήτρη Θεοδωρίδη, Πάνο Κούγια, Μάρθα Λαμπίρη, Ιωάννα Μούσουρα, Φραγκίσκη Μουστάκη και Ναταλία Ρήγα. Ο Γάλλος ηθοποιός Laurent Sauvage έχει τον ρόλο του εραστή από απόσταση και μαζί με τη Θεοδώρα Τζήμου μοιράζονται μια μοναδική σκηνή μπροστά στη Νίκη της Σαμοθράκης στο Μουσείο του Λούβρου. Στα σκηνικά όπως πάντα έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ο έμπειρός Αντώνης Δαγκλίδης ενώ στη μουσική που παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην ταινία η Στέλλα Θεοδωράκη συνεχίζει τη γόνιμη συνεργασία της με τον Χρήστο Δεληγιάννη που είχε γράψει τη μουσική και στα Ημερολόγια Αμνησίας. Στη διεύθυνση φωτογραφίας συναντούμε τους Ηλία Κωνσταντακόπουλο και Ηλία Αδάμη και στο μοντάζ τον Χρήστο Γιαννακόπουλο.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδας:

«H ιδέα για την ταινία Ελεύθερο Θέμα ξεπήδησε σε μια εποχή που ένιωσα έντονη την ανάγκη να επαναδιαπραγματευθούμε τις ελευθερίες μας. Η παρακολούθηση της κρίσης στην προηγούμενή μου ταινία Ημερολόγια Αμνησίας, μου είχε δημιουργήσει ερωτηματικά. Ένιωσα μια έντονη αλλαγή στον κοινωνικοπολιτικό χώρο δίπλα μου κι έναν συντηρητισμό, που ξεπερνούσε και τα χειρότερα όνειρά μας. Ταυτόχρονα, εισέπραξα και από προοδευτικούς ανθρώπους, μια δυσκολία να αποδεχτούν τον “άλλο”, λες και τόσο καιρό εκκολαπτόταν ένας ύποπτος “φασισμός” της καθημερινότητας. Ένιωσα η βούληση μου, όπως και των περισσότερων συνανθρώπων μου να μην γίνεται σεβαστή, αλλά και να μην αντιδρά σχεδόν κανείς ή, ακόμη κι αν αντιδρά να μην το λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα κέντρα εξουσίας.

Ήθελα με κάποιο τρόπο να μιλήσω γι’ αυτά τα πράγματα που με έπνιγαν. Να μιλήσω μ’ έναν τρόπο άμεσο, που όμως ν’ ακολουθεί τον παραλογισμό των καταστάσεων: Το Ελεύθερο Θέμα να συνυπάρχει αισθητικά με την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, να είναι το ίδιο φόρμα και περιεχόμενο.

Την ίδια περίπου περίοδο της κρίσης έκανα μάθημα σε μια σχολή. Οι φοιτητές μου με είχαν εντυπωσιάσει με τις απόψεις τους και τη δουλειά τους. Για κάποιο λόγο τους ενέταξα στο Ελεύθερο Θέμα. Εννοείται πως οι χαρακτήρες και τα θέματα δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τα δικά τους, έχει όμως να κάνει η ατμόσφαιρα και η αισθητική προσέγγιση των εργασιών. Η αντισυμβατική τους διάθεση, όταν έπρεπε να χειριστούν την ελευθερία και η αμηχανία τους απέναντι στην άρση των κανόνων που μου είχε μείνει ανεξίτηλη. Η αθωότητα, η αφέλεια πολλές φορές, ανακατεμένη με τη διάθεση για έρευνα, με την επιρροή από την ιστορία της τέχνης , με την ευθύτητα απέναντι στις ιστορίες που τους ενοχλούσαν και τους προβλημάτιζαν, ήταν παρούσες.

Αυτοί οι νέοι άνθρωποι, θα μπορούσαν να μιλήσουν για οτιδήποτε, να σου επιστρέψουν με δύναμη ό,τι τους ενοχλεί, – γιατί, ναι, το πίστευαν, η «Τέχνη μπορεί ν’ αλλάξει τη ροή των πραγμάτων». Σκέφτηκα πως μια τέτοια ομάδα φοιτητών θα μπορούσε κάποια στιγμή ν’ αντιδράσει, να συνειδητοποιήσει, πως ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να κρίνει τις κοινωνικές συμβάσεις και να παρεμβαίνει στην πολιτική και οικονομική πραγματικότητα.

Ο ρόλος της καθηγήτριας μ’ έβαλε σε σκέψεις. Πόσο επεμβαίνει; Πόσο επεμβαίνει χωρίς να γίνεται παρεμβατική; Η κρίση μου έβαλε την ιδέα της επαναλαμβανόμενης αγωνίας της για τις πολιτισμικές διαφορές στη σχέση της με το Γάλλο εραστή της. Πού αρχίζουν και τελειώνουν οι ομοιότητες και οι διαφορές μας ; Πόσο καλυμμένες μπορεί να είναι οι σχέσεις εξουσίας μέσα στο κοινό οικοδόμημα που αποκαλούμε Ευρώπη; Η Ίρις υποφέρει, αλλά ελπίζει. Έχει εμπιστοσύνη στη ζωή».