Οχυρό Τίλντεν (Fort Tilden) (Νύχτες Πρεμιέρας Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Οχυρό Τίλντεν (Fort Tilden) (Νύχτες Πρεμιέρας Κριτική)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο: , ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Δύο φιλενάδες από το Μπρούκλιν ολίγον χίπστερ, που στα εικοσιπέντε τους παλεύουν ακόμα να ενηλικιωθούν,  θα δεχτούν πρόσκληση από δύο μορφονιούς να περάσουν ένα ξένοιαστο απόγευμα στην παραλία.  Η θερινή τους εξόρμηση όμως θα εξελιχθεί σε μια μικρή Οδύσσεια που τελικά θα κάνει τις νεαρές να καταλάβουν πως, όπως ακριβώς και στη ζωή τους, ούτε ξέρουν που πάνε ούτε πως να φτάσουν εκεί…

Σπαρταριστό, καυστικό χιούμορ και ανελέητη σάτιρα της γενιάς των σημερινών twenty-something υπόσχεται τούτο το φιλμ που μας έρχεται δια χειρός της  Sarah Violet Bliss και του Charles Rogers, δύο μέχρι πρότινος ταλαντούχων μικρομηκάδων. Η ταινία κέρδισε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ  SXSW και διεκδικεί σήμερα τη Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες πρεμιέρας. Όσοι θέλετε να συνοδεύσετε τις δύο ηρωίδες στις περιπέτειες τους και να γελάσετε με τα ξεκαρδιστικά παθήματα τους, να είστε σήμερα στις 17:45 στο Odeon Opera 1 ή την Κυριακή 21/9 στις 17:30 στον Δαναό 2. Εμείς πάντως  αυτη την βόλτα δεν θα τη χάσουμε.

“Eίμαι παιδί της χιλιετηρίδας.  Γνήσιο τέκνο της γενιάς Y, γεννημένη κάπου ανάμεσα στη γέννηση του aids και την πτώση των διδύμων πύργων, πάνω κάτω. Μας αποκαλούν “παγκόσμια γενιά” . Είμαστε γνωστοί για τον ναρκισσισμό μας και για την πεποίθηση που διατηρούμε πως αυτός ο κόσμος μας χρωστάει κάτι. Κάποιοι υποστηρίζουν πως φταίει το ότι είμαστε τα πρώτα παιδιά , που κερδίσαμε επαίνους απλά και μόνο επειδή γεννηθήκαμε. Άλλοι λένε πως φταίνε τα social media  που μας επιτρέπουν να κοινοποιούμε πότε τρώμε και πότε κλάνουμε για να το θαυμάσει όλος ο κόσμος. Μου φαίνεται όμως πως τελικά το κυρίαρχο χαρακτηριστικό μας είναι η απάθεια απέναντι στον κόσμο, κι η πλήρης ανικανότητα μας να υποφέρουμε…”

Τα παραπάνω λόγια γράφτηκαν από το σεναριογράφο Brad Falchuc και ειπώθηκαν δια στόματος της Emma Roberts στην προηγούμενη σεζόν της δημοφιλούς σειράς “American Horror Story”, παρόλα αυτά συνοψίζουν ιδανικά το κεντρικό θέμα του “Fort Tilden”.  Θα μπορούσαμε κάλλιστα να φανταστούμε μια από τις δύο πρωταγωνίστριες του να εκφέρει το συγκεκριμένο μονόλογο, αν το κινηματογραφικό αυτό εγχείρημα προσπαθούσε να είναι  λίγο πιο σοβαροφανές . Ευτυχώς το “Fort Tilden”, δεν προσπαθεί για τίποτα. Εντελώς αβίαστα, αποτελεί ένα διεισδυτικό και δηκτικό πορτραίτο της γενιάς των χίπστερ και της κουλτούρας τους.

Η πένα των δημιουργών δεν μασάει τα λόγια της , ούτε επιχειρεί να κολακέψει το κοινό της.  Δεν χαρίζονται καν στις κεντρικές ηρωίδες τους, τις οποίες ξεμπροστιάζουν ανεπανόρθωτα και χωρίς οίκτο. Και με μια πρώτη αντίδραση, θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις μισανθρωπική την εμμονή τους και υπερβολικά μονοδιάστατους τους χαρακτήρες που έπλασαν , ρίχνοντας όμως μια ματιά στο facebook ή στα hip μπαράκια που συχνάζεις, θα δεις παντού να ξεφυτρώνουν δίπλα σου τυπάκια σαν την Xάρπερ και την Άλι. Πιθανόν αν έχεις λίγο τσαγανό παραπάνω, μπορείς να τις δεις και στον καθρέφτη σου…

“Καλλιτέχνες” που διεκδικούν το δικαίωμα τους στην έκφραση και την αναγνώριση, χωρίς να τους απασχολεί καθόλου το γεγονός ότι δεν έχουν να εκφράσουν τίποτα, “ακτιβιστές” που θέλουν να σώσουν τον κόσμο, μα ευχαρίστως θα τα παρατούσαν όλα για μια μέρα στην παραλία, “φιλόζωοι” που εγκαταλείπουν τα γατάκια τους να πνιγούν… Άνθρωποι παγιδευμένοι στην απόσταση που χωρίζει, αυτό που θα ‘θελαν να είναι με αυτό που είναι στην πραγματικότητα… Και δεν είναι τόσο αυτό το δράμα που κεντρίζει το ενδιαφέρον των δημιουργών, όσο οι αποδοτικότατοι αμυντικοί μηχανισμοί που επιστρατεύει ο σύγχρονος εικοσιπεντάρης προκειμένου να καλύψει αυτό το κενό και να αποποιηθεί την όποια ευθύνη του για τα παθήματα του..

Αυτούς τους  αμυντικούς μηχανισμούς βάζουν στο ευθύβολο μικροσκόπιο τους λοιπόν, παραδίδοντας μια κωμωδία που είναι πιο πιθανό να σε φέρει σε αμηχανία με τις εξαιρετικές παρατηρήσεις της, παρά να σε κάνει να γελάσεις δυνατά… Ότι, από τα δύο κι αν συμβεί όμως το “Οχυρό Τίλντεν” παραμένει ένα στέρεο κινηματογραφικό οικοδόμημα το οποίο μελλοντικά  δεν θα μας εκπλήξει αν αποτελέσει σημείο αναφοράς για την κουλτούρα τούτη της δεκαετίας, με τον ίδιο τρόπο που το “American Graffiti” σημάδεψε τα 70’s .