Figlia mia - Μία από τις καλύτερες ερμηνείες που είδαμε στην Berlinale – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Figlia mia


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 105
Χώρα: Ιταλία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η 10χρονη Vittoria (Sara Casu) μεγαλώνει με την προστατευτική και δοτική μητέρα της, Tina (Valeria Golino), σε ένα ηλιόλουστο χωριό της Σαρδηνίας. Μια μέρα, γνωρίζει την παρορμητική, αλκοολική Angelica (Alba Rohrwacher), με την οποία νιώθει μια ανεξήγητη και ακατανόητη σύνδεση. Οι δυο τους αρχίζουν να έρχονται πιο κοντά, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της Tina να τις απομακρύνει.

Η δεύτερη μόλις ταινία της Ιταλίδας σκηνοθέτιδας και σεναριογράφου Laura Bispuri, που τυχαίνει να είναι και η δεύτερη συνεργασία της με την εξαιρετική Alba Rohrwacher μετά την “Ορκισμένη Παρθένα”, είναι ένα νεορεαλιστικό οικογενειακό μελόδραμα, για μια κόρη που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μητέρες: αυτήν που τη μεγάλωσε με όλη της την αγάπη και την αφοσίωση, δίχως όμως να την αφήνει πάντα να είναι πραγματικά ο εαυτός της, και τη βιολογική της μητέρα, από την οποία νιώθει να έλκεται ενστικτωδώς και να μοιράζεται τόσα κοινά, από το κατάλευκο δέρμα και τα πυρόξανθα μαλλιά μέχρι την ανεξάρτητη και παθιασμένη φύση τους. Μέσα από τη συναισθηματική οδύσσεια που θα περάσει, η μικρή Vittoria (με την Sara Casu να ανταποκρίνεται άψογα στον ρόλο) θα μάθει τον εαυτό της και ποιά θέλει πραγματικά να είναι, ξεκινώντας τον επίπονο δρόμο προς την ενηλικίωση.

Η Bispuri εξερευνά τη μητρότητα, τους άλυτους δεσμούς αγάπης που δημιουργεί και την προέλευσή τους, τη γυναίκα που βρίσκεται πίσω από τη μητέρα, και προσπαθεί να συνθέσει το πορτραίτο δύο γυναικών τόσο διαφορετικών, με κοινό παρονομαστή τη βαθιά τους αγάπη για το ίδιο άτομο. Δυστυχώς όμως, το σενάριό της δεν εμβαθύνει όσο θα έπρεπε στους χαρακτήρες, δεν αναλύει τον τρόπο που σκέφτονται και τις εσωτερικές διεργασίες που συντελούνται μέσα τους, και δημιουργεί δύο σχηματικούς χαρακτήρες, με ένα υπερβολικά απλοϊκό και εμφανές σχήμα αντίθεσης ανάμεσά τους. Η ιστορία που αφηγείται είναι, τελικά, αρκετά κοινότοπη και χιλιοειπωμένη,καταφέρνει όμως να αγγίξει ευαίσθητες χορδές και να συγκινήσει. Και η Bispuri το οφείλει αυτό αποκλειστικά στις χαρισματικές ερμηνείες των δύο γυναικών πρωταγωνιστριών της, από την υπόκωφα απελπισμένη και συντετριμμένη Tina της Golino μέχρι τον ερμηνευτικό σίφουνα που ακούει στο όνομα Alba Rohrwacher: η αυτοκαταστροφική, fucked up Angelica μαζεύει διαρκώς τα κομμάτια της από το πάτωμα και προσπαθεί να βρει την ευτυχία σε μικρές στιγμές, σε ένα τραγούδι που θα χορέψει στο αμάξι με την κόρη της (εξαιρετική η σεκάνς), με την παραίτηση, όμως, να είναι διακριτή στο πρόσωπό της ακόμα και στις στιγμές που φαινομενικά διασκεδάζει. Μια ερμηνεία μεγατόνων, που σίγουρα αξίζει να βραβευθεί στο φεστιβάλ. Η ζεστή, ηλιόλουστη φωτογραφία της καλοκαιρινής Σαρδηνίας από τον Vladan Radovic και η κάμερα στο χέρι, που ακολουθεί μονίμως τους ήρωες, με συνεχή close-ups στα πρόσωπά τους, προσθέτουν στην ομορφιά και την αμεσότητα του αποτελέσματος.

Αυτή εδώ η ταινία αναμφισβήτητα δε θα ήταν τίποτα χωρίς το εντυπωσιακό γυναικείο cast της, όμως όσο και αν περιμέναμε περισσότερα από το σενάριο, σίγουρα αποτέλεσε μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις του Διαγωνιστικού.

  • figlia mia
  • figlia mia poster