Φιντέλιο - Η Οδύσσεια της Αλίκης (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Φιντέλιο – Η Οδύσσεια της Αλίκης (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 3.50 out of 5)
Loading...

Η Αλίς είναι ναυτικός και συγκεκριμένα μηχανικός. Κάποια στιγμή μπαρκάρει με το Φιντέλιο, το πρώτο πλοίο – αν και με άλλο όνομα πλέον – με το οποίο είχε ταξιδέψει ως δόκιμος και στο οποίο συμπτωματικά πλοίαρχος είναι ο πρώτος της μεγάλος έρωτας. Μόνη γυναίκα περιτριγυρισμένη από άνδρες, κάπου ανάμεσα στα κύματα και στα μηχανικά προβλήματα, προσπαθεί να βάλει σε μια σειρά τα συναισθηματικά της, ενώ ανακαλύπτει το ημερολόγιο του προκατόχου της, στο οποίο κατέγραψε σκέψεις, ανησυχίες και περιστατικά πριν πεθάνει στο πλοίο.

Ξεκινώντας από τον τίτλο της ταινίας, αν και άκουσα 2-3 διαφορετικές εκδοχές, πιστεύω πως η μόνη λογική είναι εκείνη, που έδωσε σε συνέντευξη της η δημιουργός της ταινίας Λυσί Μπορλετώ, ότι δηλαδή της άρεσε οι αντίστοιχες γαλλικές λέξεις του ονόματος της πρωταγωνίστριας (Alice) και της “Οδύσσειας” (Ulysee) είναι ομόηχες. Από εκεί και πέρα οι ομοιότητες είναι πολύ λίγες.

Η Αλίς, στον ρόλο της οποίας συναντάμε μια άρτια υποκριτικά, και βραβευμένη για αυτόν στο Λοκάρνο, Αριάν Λαμπέντ, δεν αναζητά κάποια συγκεκριμένη Ιθάκη, γιατί δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο “θέλω”. Χωρίς ίχνος ηθικολογίας δεν επιλέγει ανάμεσα στον Φέλιξ, που την περιμένει στην στεριά, και στον Γκάελ στο πλοίο, όπως δεν επιλέγει ανάμεσα στη θάλασσα και τον έρωτα και την οικογένεια της στη στεριά. Θεωρεί πως μπορεί να τα έχει και τα δύο, σε αντίθεση με τον Οδυσσέα, που ακόμα και όταν εμφανίστηκαν οι Σειρήνες και τον μάγεψε η μάγισσα Κίρκη το “θέλω” του ήταν η Ιθάκη, η Πηνελόπη και το σπίτι του. Εδώ η Αλίς προσπαθεί να προσδιορίσει αυτό το θέλω, με τις αντίστοιχες “Σειρήνες” να είναι η ζωή του ναυτικού, οι εφήμεροι έρωτες σε κάθε λιμάνι και η μοναξιά του μεγάλου ταξιδιού. Το ημερολόγιο και οι αφηγήσεις του προκατόχου της επίσης, δεν εξυπηρετούν σε τίποτα δραματικά, πέρα από το να θέσουν ερωτήματα στην ίδια την πρωταγωνίστρια, αν τη δική του ζωή θα ήθελε να ακολουθήσει.

Δύσκολο να γράψεις κάτι παραπάνω για μια απλή, άλλα όχι απλοική ταινία, από αυτές που θα θέλαμε ίσως να βλέπουμε περισσότερο σε μια εποχή, που πρωτοεμφανιζόμενοι σκηνοθέτες, όπως η Μπορλετώ (πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά της), πέφτουν στην παγίδα της προσπάθειας να εντυπωσιάσουν τον θεατή, εν τέλει απογοητεύοντας τον. Το Φιντέλιο είναι μια συμπαθητική αισθηματική ιστορία, με ωραίες στιγμές, που κερδίζει πολλά από τις πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.