Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου 2017: Η Σφαγή του Ελ Αμπάρο (El Amparo) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου 2017: Η Σφαγή του Ελ Αμπάρο (El Amparo)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 2.00 out of 5)
Loading...

Στα σύνορα της Βενεζουέλας με την Κολομβία, στα τέλη του ‘80, δύο άντρες επιβιώνουν από μια ένοπλη επίθεση, κατά την οποία 14 συμπατριώτες τους σκοτώθηκαν. Ο στρατός τους κατηγορεί ότι είναι αντάρτες και προσπαθεί να τους συλλάβει, ενώ τους προστατεύουν συγχωριανοί τους.

Η σινεματογραφία θυμίζει ντοκιμαντέρ καθώς η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και προορίζεται να αφηγηθεί την  πραγματικότητα (στο βαθμό που επιτρέπει μια ταινία σεναρίου) την πραγματικότητα των ανθρώπων της Βενεζουέλας, τους τρόπους λειτουργίας του κοινωνικού-ιστορικού γίγνεσθαι, το περιβάλλον, το ζωικό βασίλειο ή απλώς τα γεγονότα του κόσμου που περιβάλλει τους ανθρώπους. Αργά, περιγραφικά πλάνα και φυσικοί ήχοι συνθέτουν το σκηνικό της ταινίας.

Το “El Amparo”  του Ρομπέρ Καλσαντίγια, περιγράφει με αληθοφάνεια τη ζωή στο μικρό αυτό χωριό. Σκηνές φτώχιας, πείνας, της σκληρής αδιαφορίας για τη μοίρα αυτών των ανθρώπων, αλλά και σκηνές ανθρωπιάς, πολύ περισσότερης από αυτή που διακρίνει τον άνθρωπο της μεγαλούπολης.

Όσο αναφορά το σενάριο είναι δομημένο με ένα κλασσικό μοτίβο: φαινομενικά, στην αρχή όλα κυλούν ευχάριστα και ομαλά, υπάρχει ευθυμία και αισιοδοξία, μέχρι που το σκηνικό ανατρέπεται δραματικά και οι πρωταγωνιστές βρίσκονται σε μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση την οποία πρέπει να αντέξουν και να την ξεπεράσουν. Στην πραγματικότητα όμως το σενάριο βασίζεται σε μια σειρά από ατυχή γεγονότα και η αρχικές εικόνες ευημερίας είναι μια πλάνη ,απλά και μόνο για να αυξήσουν την τραγικότητα της ιστορίας.

Τα γεγονότα προκαλούν το ένα το άλλο σαν ντομινό. Για παράδειγμα, ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να δεχθεί την ξαφνική πρόταση  για δουλεία ενός πλούσιου τύπου που έρχεται έξω από το σπίτι του και του χαρίζει ένα μπουκάλι ρούμι. Ο πρωταγωνιστής μας ξέρει ότι ο συγκεκριμένος πληρώνει καλά για τις δουλείες τις οποίες αναθέτει. Λέει το μοιραίο «ναι» και μαζεύει υπερβολικά πολλά άτομα για τη δουλειά( που να ήξερε ότι θα γίνουν θύματα), καθώς αποφασίζουν να συνδυάσουν τη δουλειά, το ψάρεμα με ποτό  για να περάσει η μέρα ευχάριστα.

Είναι μια ταινία που αξίζει να δει κανείς κυρίως γιατί η ιστορία αυτή συγκλονίζει και δυστυχώς δεν είναι δημιούργημα φαντασίας αλλά ένα πραγματικό γεγονός.

Η ταινία περιγράφει τη ζωή των ανθρώπων, δείχνει τη σημασία της οικογένειας στο χωριό του Ελ Αμπάρο. Θίγει όμως και μεγαλύτερα ζητήματα όπως η εμπλοκή  των ΜΜΕ  και το πώς παρουσιάζουν τα γεγονότα. Τη σημαντικότερη ίσως σκηνή τη βλέπουμε μέσα από ένα δελτίο ειδήσεων. Ασκεί κριτική στο στρατό και γενικά σε όσους έχουν εξουσία και τη χρησιμοποιούν  σε βάρος όσων βρίσκονται σε «χειρότερη μοίρα».

Το μόνο που με κούρασε από την ταινία ήταν η διάρκεια. Τα γεγονότα εξελίσσονταν αργά και οι σκηνές ήταν μεγάλες και αργές. Με την τεχνική αυτή ο σκηνοθέτης ήθελε να προδώσει ρεαλισμό και δραματικό τόνο και το κατάφερε με επιτυχία. Η προσωπική μου όμως άποψη είναι ότι αν η ταινία ήταν μικρότερη θα ήταν πολύ καλύτερη γιατί δεν θα κούραζε το θεατή.