Ο Πιλότος (Kóblic) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο Πιλότος (Kóblic)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 2.00 out of 5)
Loading...
1977, Αργεντινή. Η στρατιωτική δικτατορία αποφασίζει να εκτελέσει πολιτικούς κρατουμένους ρίχνοντας τους στη θάλασσα από πολεμικά αεροσκάφη. Ο σμηναγός Τόμας Κόμπλικ είναι πιλότος σε μία από τις πτήσεις. Βασανισμένος από τις τύψεις του, ο Κόμπλικ θα προσπαθήσει να κρυφτεί στην άγρια και διεφθαρμένη Αργεντινή.
Βασισμένη σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα
Η τελευταία ταινία του Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου του 2017 ήταν και αυτή που θα είχε και το ίσως πιο τρανταχτό όνομα, αυτό του μεγάλου ηθοποιού Ricardo Darin.  Αφορμώμεμνη από ένα πραγματικό περιστατικό κατά τα χρόνια της αργεντίνικης δικτατορίας, η νέα ταινία του Sebastián Borensztein έχει κάθε πάτημα προκειμένου να εξετάσει τις φρικωδίες αυτής της περιόδου και τη γενικότερη κατάσταση που επικρατούσε στον ψυχισμό του μέσου Αργεντίνου εκείνη την περίοδο. Παρ’ όλα αυτά, επιλέγει να μην ακολουθήσει αυτή την οδό και να αφηγηθεί μια ιστορία που ναι μεν συμβαίνει τότε, καθόλου όμως δεν εκμεταλλεύεται τα χαρτιά της.
Σίγουρα, μπορεί κανείς να μεταφράσει την παράνοια που επικρατεί στο μικρό χωριό ως μια σύγχυση η οποία μεταφράζεται σε ένα γενικότερο φαινόμενο σε εθνικό επίπεδο. Αλλά όσον αφορά την οποιαδήποτε κριτική στο υπάρχον σύστημα, αυτή γίνεται με τρόπο επιφανειακό. Έχουμε έναν πρωταγωνιστή ο οποίος συμμετείχε ενεργά στις φρικωδίες και οι αναμνήσεις τον καταδιώκουν. Αλλά η ταινία, μόλις αυτός μεταμελήσει, τον αθωώνει αυτόματα. Οπότε, αρνείται να προβεί στον οποιοσδήποτε περαιτέρω σχολιασμό των υπαρκτών γεγονότων και αντ’ αυτού επιλέγει μια συμβατική οδό σεναριακά, η οποία αφορά σε μια ιστορία καχυποψίας, με έναν “κακό” χάρτινο, που απλά θέλει να βλάπτει όποιον αντιπαθεί απλά επειδή έτσι θέλει.
Και επίσης, έχω ένα ακόμα πρόβλημα: ο χαρακτήρας του Darin αντιπροσωπεύει την (έστω και μεταμελημένη) δικτατορία. Ο αντίπαλός του αντιπαθεί τους στρατιωτικούς και θέλει το κακό του. Αυτομάτως, όλο αυτό κινδυνεύει να μεταφραστεί σε μια πλάγια αθώωση των δικτατόρων, έστω και αν μια τέτοια ανάγνωση δεν ανταποκρίνεται στις προθέσεις της ταινίας. Αλλά οι προβληματικοί χαρακτήρες, η έλλειψη ευθείας κριτικής, η ανάλωση στο προβλεπέ ρομάντζο μεταξύ ενός καλόκαρδου άντρα και μιας πρωταγωνίστριας το λιγότερο αδιάφορης, που υπάρχει απλά για να εξυπηρετήσει κάποια στοιχεία της πλοκής, καταλήγουν να υπονομεύουν τόσο την άρτια (αλλά όχι πρωτότυπη) σκηνοθεσία, όπως και το ρεσιτάλ του Darin στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ταινία των άκρων που αρνείται να δει την γκρίζα πλευρά κάποιων ζητημάτων και μάλιστα, μέσα στη μανιχαϊστική της λογική καταλήγει να παράγει μια εικόνα στρεβλά αφελή. Παρ’ ότι κυλάει αναίμακτα (αντίθετα με τα όσα συμβαίνουν επί της οθόνης) είναι προβλέψιμη και σε πολλά επίπεδα μπερδεμένη. Τίποτα το αξιοπρόσεκτο, με λίγα λόγια.