Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου 2017: Η Ανοιχτή Πόρτα (La Puerta Abierta) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου 2017: Η Ανοιχτή Πόρτα (La Puerta Abierta)

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading...

Η Ρόζα είναι μία πόρνη, όπως ήταν η μαμά της, η Αντονία –η οποία τώρα πιστεύει πως είναι η διάσημη τραγουδίστρια Σάρα Μοντιέλ- και της κάνει τη ζωή κόλαση. Η Ρόζα δεν έχει μάθει πώς να είναι ευτυχισμένη, αλλά ίσως η εμφάνιση ενός νέου μέλους στην ήδη παράλογη οικογένειά της, τής δώσει επιτέλους εκείνη την ευκαιρία.

Η Ανοιχτή Πόρτα, από την υπόθεση και μόνο, θυμίζει τον ίσως γνωστότερο Ισπανό σκηνοθέτη, και δε μιλάμε για άλλον από τον Pedro Almodovar. Μια μεσήλικη πόρνη, μια μητέρα που τα ‘χει χαμένα και μια τραβεστί με χρυσή καρδιά θα μπορούσαν με μεγάλη άνεση να είναι χαρακτήρες κάποιας από τις ταινίες της μέσης σκηνοθετικής του περιόδου. Όμως εδώ δεν έχουμε μια ταινία του Almodovar, αλλά της πρωτοεμφανιζόμενης Marina Seresesky, η οποία ναι μεν ακολουθεί τις διδαχές του, αλλά τους προσδίδει ένα γυναικείο άγγιγμα τρυφερότητας, τόσο στη σκηνοθεσία όσο και στο σενάριο το οποίο υπογράφει η ίδια.

Τα πάντα λαμβάνουν χώρα σε ένα σύμπλεγμα εργατικών διαμερισμάτων της Μαδρίτης, όπου οι φτωχοί βιοπαλαιστές προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα και έχουν ως σημείο συνεύρεσης το κοινό μπαλκόνι. Αυτό είναι που κατά κάποιο τρόπο συνδέει τους χαρακτήρες μεταξύ τους και μας επιτρέπει να κοιτάξουμε στις ζωές τους. Όταν δεν ακολουθεί τα καμώματα των χαρακτήρων, η κάμερα εστιάζει σε μικρές λεπτομέρειες, οι οποίες τονίζουν με αλληγορικό τρόπο τις ρημαγμένες ζωές τους.

Όσον αφορά στο σενάριο, από την άλλη, καταδεικνύεται μεν η ένδεια και η μιζέρια την οποία βιώνουν οι κάτοικοι, μια κατάσταση που δεν αλλάζει ούτε τώρα που είναι παραμονές Χριστουγέννων, αλλά αντί να το δώσει με τρόπο μελοδραματικό, η σκηνοθέτις επιλέγει να μας δείξει τη δύναμη των χαρακτήρων της. Χωρίς δυσκολία, αυτό που παρατηρεί κάποιος είναι οι υπέροχοι δεύτεροι χαρακτήρες. Η μητέρα της Rosa και η τραβεστί Lupita είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα καλογραμμένων δεύτερων χαρακτήρων που κλέβουν την παράσταση, η μεν με τη ζωντάνια της και την αθυροστομία της και η δε με την καλή της καρδιά και τον μητρικό της χαρακτήρα. Ακόμα και μέσα σε ένα σενάριο γεμάτο υβρεολογίες, καθόλου δεν εμποδιζόμαστε από το να δούμε τα καλά των αθυρόστομων, φωνακλάδικων χαρακτήρων.

Οι ερμηνείες τους είναι το δίχως άλλο εκπληκτικές, όπως και αυτή της σκληρής πρωταγωνίστριας Rosa, η οποία παρότι τα βγάζει πέρα μόλις και μετά βίας, έχει αρκετή δύναμη ώστε να χαρακτηριστεί ως ένα πραγματικά δυναμικό γυναικείο πρότυπο με κότσια που αρνείται να το βάλει κάτω, ακόμα κι αν γνωρίζει πως τα ένδοξα της χρόνια στο πεζοδρόμιο έχουν προ πολλού περάσει. Και όταν τελικά ξεσπάει, έστω και σιωπηλά, το κάνει με πλήρη αξιοπρέπεια. Διόλου άδικα βραβεύτηκε με το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Φεστιβάλ της Guadalajara.

Εν ολίγοις, πρόκειται για μια ρεαλιστικά τρυφερή ιστορία που ναι μεν δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας αλλά καθόλου δε μειώνει εκείνους που τη βιώνουν. Περήφανα λούμπεν, δίνουν μαθήματα ανθρωπιάς σε όλους όσους κουνάνε επιδεικτικά το δάχτυλο.