Félicité (Berlinale Κριτική Διαγωνιστικό) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Félicité (Berlinale Κριτική Διαγωνιστικό)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η Félicité ζει στην Κινσάσα (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) με τον 14χρονο γιο της Samo και εργάζεται ως τραγουδίστρια σε μπαρ. Όταν ο Samo βρίσκεται ξαφνικά πολύ άσχημα τραυματισμένος στο νοσοκομείο, η νεαρή γυναίκα θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να καταφέρει να ανταπεξέλθει στο υψηλό κόστος της επέμβασης, ώστε να μη χάσει το πόδι του. Ο Tabu, θαμώνας του μπαρ στο οποίο τραγουδά η Félicité θα τη βοηθήσει να ορθοποδήσει και θα φανεί σημαντικό στήριγμα.

Το ατύχημα του Samo κόβει στα δύο τη ζωή της ηρωίδας: πριν και μετά από αυτό. Αυτό που παρακολουθούμε είναι ένας αγώνας δρόμου με αντίπαλο το χρόνο. Η Félicité τρέχει να μαζέψει τα λεφτά που χρειάζεται, πάει σε φίλους, σε πλούσιους αγνώστους και διεκδικεί τα δεδουλευμένα της με τη βοήθεια της αστυνομίας, ενώ παράλληλα συνεχίζει να εργάζεται. Παρά τις φωνές και τις απειλές, ακόμα και το ξύλο που συναντά, εκείνη συνεχίζει. Μας φαίνεται έτοιμη να καταρρεύσει αλλά αντέχει όσο ακόμα υπάρχει ελπίδα. Όταν τελικά δεν καταφέρνει να γλυτώσει το γιο της από ακρωτηριασμό, όταν συνειδητοποιεί ότι έχει χάσει, τότε ξεκινά το πραγματικό της ταξίδι.

Η νέα περιπέτεια την οποία καλείται να αντιμετωπίσει είναι η καινούργια πραγματικότητα. Η ζωή και η καθημερινότητά της έχει αλλάξει για πάντα και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό. Το νέο της ταξίδι είναι υπαρξιακό και είναι ένα ταξίδι προς την κατάκτηση της ευτυχίας.

Η Félicité θα πάρει ένα πολύ σημαντικό μάθημα: ότι η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται εκεί που δεν το φανταζόμαστε (όπως για παράδειγμα σε μια λίμνη μέσα στο σκοτεινό δάσος, στη μέση της νύχτας) και να έχει μια μορφή που δε φανταζόμαστε (να μοιάζει δηλαδή με οκαπί).

Στο ταξίδι της αυτό – το κατά τα άλλα μοναχικό -, παίρνει μαζί της το θεατή και τον οδηγεί μέσα στην πόλη της Κινσάσα. Ο σκηνοθέτης κάνει ό, τι μπορεί ώστε να μας δείξει την πόλη όσο καλύτερα γίνεται, και όσα περισσότερα μπορεί από αυτή: τους δρόμους και τους ανθρώπους, την καθημερινότητα, τη γλώσσα, την αγορά, τις γειτονιές (πλούσιες και φτωχικές), τα έθιμα, τη μουσική, τη νυχτερινή ζωή και τη διασκέδαση, τις χορωδίες και ακόμη και τα τελετουργικά της κηδείας. Και γινόμαστε κι εμείς τουρίστες μαζί του και ίσως καμιά φορά, για λίγο, μας αφήνει να χαθούμε μέσα στην κίνηση και τους ανθρώπους, ξεχνώντας το δράμα της πρωταγωνίστριας.

Η Véronique Beya Mputu είναι εξαιρετική στο ρόλο της Félicité. Δε λέει πολλά, αλλά δε σταματά να μιλά με το βλέμμα της. Και τότε είναι που λέει τα περισσότερα και τα πιο σημαντικά. Όλα τα συναισθήματα του χαρακτήρα αποτυπώνονται στο πρόσωπό της: η απελπισία όταν η Félicité πρωτοαντικρίζει τον τραυματισμένο Samo στο νοσοκομείο, η αποφασιστικότητα όταν διεκδικεί, η απόγνωση όταν η ζωή της παίρνει μία τροπή που δεν είχε φανταστεί και δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί, και τελικά ο έρωτας και η ευτυχία.

Η ταινία αυτή του Alain Gomis – σκηνοθέτη του L’afrance (2001) και του Aujourd’hui (2012) – μας θυμίζει μία ιστορία ενηλικίωσης ή ένα υπαρξιακό ταξίδι προς την αυτογνωσία, που είναι πάντα μοναχικό. Η Félicité μας διδάσκει ότι αυτό το ταξίδι γίνεται λίγο πιο εύκολο όταν υπάρχει κάποιος να απομακρύνει μέρος του βάρους από επάνω μας.