Eurovision Song Contest: The Story Of Fire Saga - Και ήταν καλύτερο από αυτό που φαντάζεσαι (κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Eurovision Song Contest: The Story Of Fire Saga


Είδος:

,

Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 120
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , ,
Πρεμιέρα: 26-06-2020

Γράφει:
Βαθμολογία Cinefreaks:

Δεν είναι και γροθιά στον κινηματογράφο, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ας λύσουμε μία απορία: Τι είναι η Eurovision;

Γύρω στις 50 χώρες κάθε χρόνο διαγωνίζονται στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision, σε μία εξαντλητική εβδομάδα του Μαΐου, με τα τραγούδια τους να περνούν από πρόβες, από 2 ημιτελικούς, κι έναν τελικό, για να βγει το νικητήριο τραγούδι, στην έδρα της χώρας που βραβεύθηκε την προηγούμενη χρονιά. Μπαλάντες, χορευτικά, φώτα, για ένα διαγωνισμό ο οποίος εν Ελλάδι, και παραδεχτείτε το, άρχισε να μας ενδιαφέρει από το 2001 και το Die For You με τους Antique. Αν δεν είχαν βγει 3οι, εμείς θα είχαμε ακόμα μαύρα μεσάνυχτα. Αλλά άλλο είναι το θέμα μας τώρα.

Το Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga, είναι το ανάλογο του να δεις την διαδικασία του διαγωνισμού σε όλα του τα στάδια. Κι ενώ οι περισσότερες κωμωδίες σε αυτό τον κόσμο, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν ρυθμό και χιούμορ για 90 λεπτά, στην καλύτερη, εδώ είμαστε στο Netflix, οπότε το δίωρο το καβατζάρουμε, πράγμα το οποίο έχει μία επικινδυνότητα από μόνο του, συν του ότι μιλάμε για μία ταινία που ακροβατεί προς τη σάτιρα.

Η ταινία, σε σκηνοθεσία David Dobkin (Wedding Crashers), έχει την πλάκα της, έχει ρυθμό που φαίνεται να μην μπορεί να επιταχύνει, και τόνο που μερικές φορές χάνεται.

Αυτό που δεν περιμέναμε να δούμε ήταν η κωμική πλευρά του Dan Stevens, ο οποίος ενσαρκώνει τον διαγωνιζόμενο από τη Ρωσία, Alexander Lemtov, ο οποίος ορκίζεται ότι δεν είναι gay, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα που υποδηλώνουν ότι είναι. “Δεν υπάρχουν gay στη Ρωσία”, λέει σε ένα σημείο, σατιρίζοντας τους νόμους της χώρας.

Ο Will Ferrell, είναι ο κύριος νους πίσω από την ταινία, καθώς πέρα από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο, έχει βάλει και την υπογραφή του πίσω από το σενάριο, σε συνεργασία με τον συνεργάτη του από τα Saturday Night Live και Funny or Die, Andrew Steele. Εδώ, μπροστά από την κάμερα ο Ferrell, είναι ο Lars Erickssong, ένας pop τραγουδιστής από ένα ψαροχώρι της Ισλανδίας, που μετά το νικητήριο στη Eurovision, Waterloo των ABBA, ονειρεύεται να κερδίσει τον διαγωνισμό.

Ο Ferrell είναι πάντα Ferrell, οπότε όριο δεν υπάρχει, αλλά όταν αποφασίζει να κάνει τα σωστά πράγματα, τότε η έλλειψη ορίου μπορεί να γίνει άκρως διασκεδαστική.

Εκεί που χάνει το παιχνίδι είναι όταν παίζεται και ερωτικό ενδιαφέρον. Και enter, Rachel McAdams, η οποία έχει αποδείξει την αξία της στην κωμωδία (Mean Girls, Morning Glory). Εδώ φαίνεται να μην ταιριάζει καθόλου σαν Sigrit Ericksdottir, η οποία είναι ερωτευμένη με τον Lars. Ωστόσο συμβαίνει ένα παράδοξο. Ο Ferrell στις σκηνές του, υπέροχος. Η McAdams, αντίστοιχα στις δικές της, επίσης. Στο μαζί, εκεί χάνετε το παιχνίδι εντελώς.

Κι αυτό εντοπίζεται σχετικά εύκολα. Η McAdams μπορεί να κερδίσει κάθε σκηνή, κι αυτό γιατί σε κάθε της ερμηνεία, όποια κι αν είναι αυτή, η φυσικότητά της δεν έχει αντίπαλο. Ακόμα και στις σκηνές που μιλάει και εύχεται στα elfs (ναι υπάρχει κι αυτό), καταλαβαίνεις ότι αυτή η σκηνή έχει την υπογραφή του Ferrell, αλλά η ίδια την κάνει τόσο γλυκιά και φυσική. Ίσως όμως η ταινία να χρειαζόταν μία Kristen Wiig. λέω εγώ τώρα.

Ο Lars και η Sigrit, λοιπόν, παίζουν μουσική σε μία τοπική πάμπ. Από τύχη, καθαρή τύχη, το τραγούδι τους Bouble Trouble, μπαίνει στα υποψήφια του εθνικού διαγωνισμού για να βρεθεί το νικητήριο κομμάτι που θα εκπροσωπήσει τη χώρα. Πριν την επίσημη παρουσίαση, όλοι οι διαγωνιζόμενοι, εκτός από του Fire Saga, πεθαίνουν. Όχι δεν αστειεύομαι. Οπότε, οι μόνοι που έμειναν να εκπροσωπήσουν τη χώρα στον διαγωνισμό, μαντέψτε ποιοι είναι. Άσε που η χώρα μένει ήσυχη ότι δεν θα κερδίσει το διαγωνισμό, άρα και δεν θα χρειαστεί να δώσει χρήματα, που δεν έχει, για την επόμενη διεξαγωγή.

Από αυτό το σημείο και μετά, η ταινία χάνει τον στόχο της, και χρησιμοποιεί την Eurovision σαν background για να δούμε πως θα εξελιχθεί ο έρωτας ανάμεσα στο ζευγάρι, αλλά και πως θα φτάσουν στην καλλιτεχνική κορύφωση.

Στα μισά περίπου της ταινία, η ίδια θυμάται τον τίτλο της. Ο Lemtov διοργανώνει ένα πάρτυ στο σπίτι του, για τους διαγωνιζόμενους. Και τότε έρχεται στο sing-along, ένα μουσικό mashup με τα “Believe,” “Ray of Light,” “Waterloo”, “I Gotta Feeling,” στο οποίο συμμετέχουν μαζί με τους ηθοποιούς και μεγάλα ονόματα του θεσμού: η Lorren του Euphoria, η Conchita Wurst, η Neta, ο Bilah Asani, η Jamala κι άλλοι.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι πάνω κάτω προβλέψιμα, και για αυτό δεν θα αναφέρω κάτι άλλο, για λόγους spoiler.

Σημαντική – Ασήμαντη σημείωση: Μία από τους κεντρικούς διαγωνιζόμενους είναι η Mita Xenakis (Melissanthi Mahut), δηλαδή η ελληνική συμμετοχή, πράγμα που σημαίνει ότι η χώρας μας πια είναι συνυφασμένη με τον διαγωνισμό.

Και μπορεί παραπάνω να σας αράδιασα τόσα αρνητικά, ωστόσο, η ταινία είναι μία ευχάριστη θέαση. Αν σας αρέσει ο διαγωνισμός είναι must-see. Αν όχι, θα περάσετε καλά, θα την ξεχάσετε, και θα πάτε παρακάτω.

 

 

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες