Το Μπαρ (El Bar) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το Μπαρ (El Bar)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 2.00 out of 5)
Loading...

Το El bar, η νέα ταινία του Ισπανού καλτ σκηνοθέτη Álex de la Iglesia (Η τελευταία ακροβάτης της Μαδρίτης – 2010). Πρόκειται για μία μαύρη κωμωδία / θρίλερ στην οποία η δράση λαμβάνει χώρα εξολοκλήρου μέσα στο μπαρ του τίτλου. Είναι μια συνηθισμένη μέρα – κόσμος έρχεται και φεύγει, παραγγέλνει καφέ και φαγητό- μέχρι τη στιγμή που ένας πελάτης δολοφονείται ακριβώς μπροστά από το μπαρ. Όταν ένας θαμώνας βγει να τον βοηθήσει, δολοφονείται και αυτός.

Κανείς δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, πού είναι ο δολοφόνος, γιατί επικρατεί ερημιά έξω στο δρόμο και γιατί η τηλεόραση δεν αναφέρει τις δύο δολοφονίες στο κέντρο της Μαδρίτης. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δυσνόητα όταν τα πτώματα εξαφανίζονται χωρίς να το αντιληφθεί κανείς. Ο κίνδυνος μπορεί να είναι οπουδήποτε, ακόμα και μέσα στο μπαρ. Τι κίνδυνος όμως; Και πως θα τον αντιμετωπίσουν τα άγνωστα μεταξύ τους άτομα που θα αναγκαστούν να κλειστούν στο bar;

Ο de la Inglesia φτιάχνει ένα θρίλερ καταστάσεων στην προσπάθειά του να εξερευνήσει τα όρια των ανθρώπων όταν βρίσκονται σε οριακές αν όχι ακραίες καταστάσεις επιβίωσης. Στο Μπαρ βλέπει κανείς πως αντιδρούν οι άνθρωποι όταν έχουν την υποψία ότι κάποιος είναι τρομοκράτης, πως αντιμετωπίζουν άτομα από την δική τους ή από ανώτερη ή κατώτερη κοινωνική τάξη, πως είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν ακόμα και αγαπημένα τους πρόσωπα ή να αδιαφορήσουν για το κοινό καλό όταν τίθεται ζήτημα προσωπικού τους συμφέροντος. Όλα αυτά πάντα στο bar και με τον έξω κόσμο να είναι μη προσβάσιμος από τους πελάτες και τους εργαζόμενους στο μικρό αυτό χώρο.

Η ταινία μας συστήθηκε σαν ένα μείγμα μαύρης κωμωδίας και θρίλερ, τείνει όμως να μην είναι κωμωδία, εκτός και αν αρέσκεται κανείς στην εύκολη συνταγή των γελοίων και όχι αστείων καταστάσεων και των χαρακτήρων καρικατούρων. Ελάχιστες είναι οι στιγμές που η ταινία αποδεικνύει ότι μπορεί να κάνει χιούμορ με την κατάσταση, ενώ από την μέση της και μετά επιλέγει τον δρόμο του θρίλερ επιλέγοντας λύσεις που της προσθέτουν μεν ένταση και κρατάνε τον θεατή σε αγωνία μέχρι το τέλος της ταινίας μεν, αλλά από την άλλη ξεχειλίζουν διδακτισμό και προχειρότητα στο σενάριο, καθώς τα κλισέ στο είδος του κλειστοφοβικού θρίλερ δεν αποφεύγονται.