Εκείνο Το Καλοκαίρι (18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Εκείνο Το Καλοκαίρι (18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το καλοκαίρι, η τριαντάχρονη Sasha, πεθαίνει ξαφνικά. Ο σύντροφός της, ο Lawrence, και η αδερφή της, η Zoé, αν και γνωρίζονται λίγο, έρχονται πιο κοντά. Μοιράζονται όπως μπορούν τον πόνο και το βάρος της απώλειας, μεταξύ Βερολίνου, Παρισιού και Νέας Υόρκης.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ταινίας αποδείχθηκε ως ακατάλληλη για τα προσωπικά μου δεδομένα. Κι αυτό ενδέχεται να συνέβη επειδή τυχαίνει να λατρεύω τον Linklater. Όσο άσχετο και να ακούγεται, αυτό το αναφέρω επειδή η ταινία προσπαθεί να διεισδύσει στους χαρακτήρες της με τρόπο ανάλογο, αλλά αποτυγχάνει. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν ξέρει τι να πει και πως να το πει.

Υποτίθεται πως θέλει να μιλήσει για το πένθος και πως αυτό μπορεί να φέρει κοντά δύο ανθρώπους. Σύμφωνοι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τη θεματολογία του παραμένει επιδερμικός και επαναλαμβανόμενος. Έχει άπειρες ευκαιρίες να μιλήσει για τον θρήνο και την αίσθηση της απώλειας, αλλά, αντ’ αυτού, προτιμά να αναλώνεται σε κλισέ μονοπάτια και ατάκες που δεν πείθουν ότι οι ανθρωποι που βλέπουμε στην οθόνη περνούν μια φάση επίπονης αλλαγής μέσα τους.

Επιπλέον, η διείσδυση στην ψυχοσύνθεση και την καθημερινότητά τους παραμένει επιδερμική και χρησιμοποιεί υπερβολικά πολλές αδιάφορες λεπτομέρειες της ζωής των δύο κεντρικών χαρακτήρων. Καλή η γλυκόπικρη σκηνοθεσία και οι φωτισμοί της δύσης του ήλιου, αλλά τι να τους κάνουμε όταν καλά-καλά δεν μπορούμε να νιώσουμε το δράμα των χαρακτήρων; Και επιπλέον, για τη διάρκειά της έχει πολλές σεκανς οι οποίες τραβάνε πολύ περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, απλά για να τη διευρύνουν χρονικά, χωρίς να προσθέτουν κάτι το ουσιαστικό στην ανάπτυξη της πλοκής.

Δεν είναι μια κακή ταινία, αλλά μια ταινία ανιαρή και δειλή στο να πει τα πράγματα που θέλει να πει με το όνομά τους. Η λύτρωση επέρχεται πανεύκολα, χωρίς να έχει προηγηθεί η όποια διεργασία και θεωρείται δεδομένο ότι πρέπει να οικτίρουμε τους χαρακτήρες για το θάνατο του αγαπημένου τους προσώπου. Και, τέλος, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω πως ο πρωταγωνιστής δίνει μια από τις πιο αδιάφορες και εκτός τόπου ερμηνείες που έχω δει. Και όλα αυτά είναι κρίμα γιατί πίστευα στην ταινία όταν διάβασα το θέμα της και είδα το τρέιλερ. 102′ λεπτά ανιαρής ανουσιότητας που υπόσχονται πολλά αλλά εν τέλει δεν παραδίδουν τίποτα.