Μην Ανησυχείς, Δε Θα Φτάσει Μακριά Με τα Πόδια (Don't Worry, He Won't Get Far On Foot) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Μην Ανησυχείς, Δε Θα Φτάσει Μακριά Με τα Πόδια

(Don't Worry, He Won't Get Far on Foot)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 113
Χώρα: Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 20-09-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Στην ηλικία των 21 χρόνων, ο αλκοολικός Τζον Κάλαχαν μένει τετραπληγικός και βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος μετά από μια νύχτα μεθυσιού. Προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη νέα του πραγματικότητα αλλά και να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ, ο Τζον βρίσκει νέα δύναμη για ζωή μέσα από τις συναντήσεις του με τους ΑΑ, αλλά και μέσα από τα κυνικά, αυτοσαρκαστικά καρτούν που σχεδιάζει, τα οποία θα τον κάνουν διάσημο.

Βασισμένη στη ζωή και την αυτοβιογραφία του τετραπληγικού καρτουνίστα Τζον Κάλαχαν, η νέα ταινία του Γκας Βαν Σαντ, μετά το καλλιτεχνικό και εμπορικό φιάσκο της προηγούμενής του, “Sea of Trees”, είναι ένα project που σχεδίαζε εδώ και δύο δεκαετίες μαζί με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο οποίος και του πρότεινε να κάνουν μια ταινία για τη ζωή του Κάλαχαν και να κρατά ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Και, παρ’ όλο που ο Βαν Σαντ δεν μπόρεσε να το φέρει εις πέρας με τον Γουίλιαμς στο πλευρό του, λόγω του αιφνίδιου θανάτου του, η επιλογή να τον αντικαταστήσει με έναν κυρίως δραματικό ηθοποιό, σαν τον Γιοακίν Φίνιξ, τον αποζημίωσε και με το παραπάνω.

Ο Φίνιξ μπαίνει για τα καλά στο πετσί του ρόλου και δίνει ένα ερμηνευτικό ρεσιτάλ, αποδίδοντας με κάθε μονόλογό του, κάθε κρίση υστερίας και ξέσπασμα του ήρωα, κάθε σύσπαση του προσώπου του όταν βιώνει συμπτώματα στέρησης, όλες τις συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις και τη σωματική και ψυχολογική τρικυμία που περνά ο ήρωας στο ταξίδι του προς την απεξάρτηση και την ανάκτηση της υγείας του. Βλέποντάς τον να ψάχνει μανιωδώς για μια σταγόνα αλκοόλ, είτε τρέχοντας προς την κοντινότερη κάβα κάτω από τον καυτό, μεσημεριανό ήλιο του Πόρτλαντ είτε, σε αναπηρικό αμαξίδιο πια, να αγωνιά για να φτάσει το μπουκάλι που κύλησε κάτω από τον καναπέ, νιώθουμε ότι μπαίνουμε πραγματικά στα παπούτσια του Κάλαχαν και βιώνουμε και εμείς μαζί του το μαρτύριο και την προσωπική τραγωδία του αλκοολικού. Τις σπάνιες φορές, δε, που θυμόμαστε ότι πρόκειται για ταινία, συνειδητοποιούμε (για άλλη μια φορά) πόσο τεράστιος ηθοποιός είναι ο Φίνιξ και γιατί του αξίζει ένα ακόμα βραβείο ερμηνείας, και από αυτήν τη διοργάνωση. Η αποκάλυψη της ταινίας είναι ο Τζόνα Χιλ στον ρόλο του Ντόνι, του γκέι πάμπλουτου κληρονόμου, αυτόκλητου “γκουρού” του προγράμματος των ΑΑ και σπόνσορα του Τζον στα 12 βήματα της απεξάρτησης. Ο Χιλ, με ριζικά αλλαγμένη εξωτερική εμφάνιση (μακριά, κατάξανθα μαλλιά και ’70s ντύσιμο), παραδίδει μια απολαυστική ερμηνεία, με κωμικές όσο και βαθιά τραγικές νότες, ιδίως στη σεκάνς του τελευταίου μονολόγου του, και αποτελεί την ευχάριστη έκπληξη του φιλμ.

Ο Βαν Σαντ, που, εκτός από τη σκηνοθεσία και το σενάριο, υπογράφει και το εξαιρετικό μοντάζ της ταινίας, με συνεχή flashbacks και πισωγυρίσματα στον χρόνο και τις διαφορετικές περιόδους της ζωής του Κάλαχαν, έχει κάνει μια φρέσκια και ευχάριστη ταινία, βαθιά εμποτισμένη με αισιοδοξία, feelgood συναισθήματα και ελπιδοφόρα μηνύματα, την καλύτερή του εδώ και χρόνια, φέρνοντας ξεκάθαρα στον νου τις εποχές του “Good Will Hunting”, με τη συμβατική αφήγηση και το χαμηλό καλλιτεχνικό ρίσκο μεν, το απόλυτα δεμένο και αρμονικό αποτελέσμα δε. Το μεγαλύτερο και πιο καίριο πρόβλημα της ταινίας, όμως, είναι η απόφαση του δημιουργού να επικεντρωθεί σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της ζωής του Κάλαχαν, αυτό ανάμεσα στη μοιραία ημέρα του ατυχήματός του και στην απεξάρτησή του από το αλκοόλ, και να εστιάσει στον τρόπο που οι ΑΑ τον βοήθησαν και του έσωσαν τη ζωή, κάνοντας την ταινία να θυμίζει προώθηση του προγράμματος των 12 βημάτων και χριστιανική προπαγάνδα για τη δύναμη της πίστης. Ο Βαν Σαντ ήθελε να μιλήσει για την περίοδο-Γολγοθά στη ζωή του Κάλαχαν, όμως ο καρτουνίστας ήταν μια πολυσχιδής, ιδιόρρυθμη και εν πολλοίς αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, της οποίας η κυνική και αιρετική φύση, που ξεχειλίζει μέσα από τα κόμικ του, άξιζε να εξερευνηθεί περαιτέρω.

Παρ’ όλα αυτά, το “Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot” αποτελεί μια διεξοδικά μελετημένη και καλοφτιαγμένη απεικόνιση της δυσκολότερης περιόδου της ζωής του ήρωα από έναν σκηνοθέτη-φανερό θαυμαστή του και μια ωδή στην ανθρώπινη ψυχή και τη δύναμη που βρίσκει ο άνθρωπος, μέσα του και στους ανθρώπους γύρω του, για να υπερκεράσει κάθε εμπόδιο και να ορθοποδήσει: μία από τις πολύ ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής Berlinale.