Don't Breathe – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Don’t Breathe

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Όταν μια ομάδα τριών ατόμων- η Rocky, o Alex και ο Money- βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο, μπροστά στα μάτια τους εμφανίζεται ένας πειρασμός: ένας άνδρας, ο οποίος έχει χάσει την όραση του στην εμπόλεμη ζώνη, και έχει στο χρηματοκιβώτιο του σχεδόν ένα εκατομμύριο δολάρια. Έτσι, αποφασίζουν να τον ληστέψουν, θεωρώντας το ιδιαίτερα εύκολο- λόγω της έλλειψης της όρασης του βετεράνου άνδρα. Παρόλα αυτά, όταν εισβάλλουν ένα βράδυ στο σπίτι του, τα πράγματα δεν κυλούν τόσο ομαλά όσο τα είχαν σχεδιάσει, ξεκινώντας ένα μακρύ κυνηγητό με φόντο της βαθιά νύχτα.

Ο Ουρουγουανός σκηνοθέτης Fede Alvarez, επανέρχεται στο σκηνικό του τρόμου, έχοντας στο δυναμικό του ταινίες όπως το Evil Dead και το Panick Attack, δομώντας μία ταινία η οποία διακατέχεται από συνεχή σκαμπανεβάσματα ποιότητας και ενδιαφέροντος. Το σενάριο υπογράφουν ο ίδιος και ο παλιός του συνεργάτης Rodo Sayagues- με τον οποίο και συνεργάζεται καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας του- και ενώ υπάρχουν καλές στιγμές, το τελικό αποτέλεσμα μάλλον συνηθισμένο θα το έλεγε κανείς.

Image result for don't breathe photos

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Rocky βρίσκεται η Jane Levy ενώ πλαισιώνεται από τους Dylan Minnette και Daniel Zovatto δημιουργώντας μια τριάδα ενδιαφέρουσα μα όχι εξέχουσα. Αυτός που ξεχωρίζει μέσα στην διάχυτη μετριότητα του φιλμ είναι ο Stephen Lang, ο οποίος υποδύεται τον ηλικιωμένο τυφλό άνδρα- του οποίου και το όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ. Διατηρεί μια μοναδική δυναμική και, ενώ έχει ελάχιστες ατάκες, αποδεικνύει πως δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να πειστεί ο θεατής.

Σε γενικές γραμμές το φιλμ με είχε κάνει να περιμένω πολλά παραπάνω από αυτά που, εν τέλει, μου έδωσε- εφόσον δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια ιστορία μυστηρίου made in the U.S.A. Με μερικές θετικές και εντελώς μη αναμενόμενες στιγμές, επιδιώκει να ξεφύγει από τα κλισέ και τα “συνηθισμένα” των θρίλερ, μα, τελικά, αποτυγχάνει. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο θεατής θα είναι ικανός να προβλέψει το τι θα γίνει τα επόμενα λεπτά ή δευτερόλεπτα, κάτι που μάλλον απογοητεύει και δυσαρεστεί. Σίγουρα δεν είναι μια κακή ταινία- συγκρίνοντας την με τις περίτρανες, τεράστιες αποτυχίες στον τομέα των ταινιών τρόμου τα τελευταία χρόνια- μα, στο τέλος, αφήνει το αίσθημα του “μία από τα ίδια”. Κάποια στιγμή θα έρθει αυτή η καλλιτεχνική άνθιση της genre του horror, πού θα πάει;