Δεσμοί Στοργής: Μια από τις πιο όμορφες ταινίες που είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Δεσμοί Στοργής

(Karera ga honki de amu toki wa)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 127
Χώρα: Ιαπωνία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

5 χρόνια μετά το “Rent-a-Cat“, του 2012, η Naoko Ogigami επιστρέφει με την ταινία “Close-Knit”.

Η Tomo (Rinka Kakihara) είναι ένα 11χρονο κορίτσι που μεγαλώνει μόνο του, αν και ζει με τη μητέρα του. Μια μέρα, όταν επιστρέφει από το σχολείο βρίσκει το σπίτι άδειο και τη μητέρα της να έχει φύγει. Από την αντίδραση του κοριτσιού καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά, καθώς η Tomo ψύχραιμα μαζεύει λίγα πράγματα και πάει στον θείο της, Makio. Αυτός την ενημερώνει ότι πλέον συζεί με την Rinko. Η Rinko, όπως ανακαλύπτουμε μαζί με την Tomo, μπορεί να γεννήθηκε άντρας αλλά πάντα μέσα της ήξερε πως είναι γυναίκα και πλέον έχει κάνει τις απαραίτητες επεμβάσεις ώστε το έξω της να συμφωνεί με το μέσα της. Η Tomo, μετά το αρχικό σοκ, βρίσκει στο πρόσωπο της Rinko έναν άνθρωπο με τον οποίο δένεται και στον οποίο μπορεί να στηριχθεί. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους αποτελεί και το βασικό ζήτημα που πραγματεύεται η ταινία.

Παράλληλα βέβαια σε αυτή μπλέκονται διάφοροι χαρακτήρες όπως η γιαγιά της Tomo η οποία βρίσκεται στην κλινική που δουλεύει η Rinko, η μητέρα της Rinko με τον σύντροφό της, καθώς κι ένα συμμαθητής της Tomo ο οποίος παλεύει με τη σεξουαλικότητα του σε ένα συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον.

Η Ogigami στήνει ένα αποσιωπημένο δράμα με μια μαεστρία που θα ζήλευαν πολλοί σκηνοθέτες. Οι ιστορίες που παρακολουθούμε μπορεί να είναι δραματικές αλλά παράλληλα διατηρούν μια μοναδική εσωτερική ηρεμία. Συγχρόνως, παρά τα υψηλά επίπεδα συναισθηματικής φόρτισης, η Ogigami καταφέρνει να εξισορροπήσει την συνολική αίσθηση της ταινίας προσθέτοντας διαλείμματα γέλιου και πασπαλίζοντας την με υψηλές δόσεις ανάλαφρης ευτυχίας, καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να αποφύγει να πέσει στην παγίδα του μελό. Όπως η Rinko ξεπερνάει το θυμό της κρατώντας τον μέσα της κι επιλέγοντας να τον εκτονώσει μέσα από το πλέξιμο, έτσι και η Ogigami καταφέρνει η ταινία της να μην πέσει ποτέ σε συναισθηματικές υπερβολές διατηρώντας μια σχεδόν υπερβατική αρμονία σε όλη τη διάρκεια της.


Σε αυτό φυσικά συνηγορεί και το εξαιρετικό cast το οποίο διατηρεί υψηλά το επίπεδο της υποκριτικής δημιουργώντας την αίσθηση πως οι άνθρωποι που παρακολουθούμε είναι όντως μια οικογένεια και πως οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους είναι πράγματι αληθινές. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει και στη φωτογραφία του Kozo Shibasaki ο οποίος μας βομβαρδίζει με φυσικά τοπία της Ιαπωνίας, άψογα καδραρισμένα και τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που παρασέρνουν τον θεατή να χαθεί μέσα σε πανέμορφα πλάνα ανθισμένων κερασιών. Φυσικά, υπάρχουν και πράγματα που θα μπορούσε κανείς να προσάψει ως αρνητικά αλλά νομίζω πως θα ήταν άδικο κανείς να επικεντρωθεί σε αυτά όταν η ταινία κερδίζει το στοίχημα σε τόσα διαφορετικά επίπεδα.

Βέβαια, το βασικό ατού του “Close-Knit” είναι ότι καταφέρνει να αγγίξει μια σειρά από σοβαρά κοινωνικά ζητήματα χωρίς να γίνεται φλύαρο ή διδακτικό αλλά κυρίως χωρίς να χάνει το ύφος του και τη βασική του ιδέα. Και με αυτό αναφέρομαι στον τρόπο που καταφέρνει, παρά τη θεματολογία, να παραμένει μια καθημερινή Ιαπωνική ιστορία με πρωταγωνιστές που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένοι από την πραγματική ζωή. Με αυτόν τον τρόπο η Ogigami δημιουργεί ρωγμές στην παραδοσιακή Ιαπωνική σχολή κινηματογραφιστών και ανοίγει νέους δρόμους που σίγουρα αξίζουν να εξερευνηθούν.