Demon - Horrorant Film Festival: Νύχτες τρόμου 3 (κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Demon – Horrorant Film Festival: Νύχτες τρόμου 3 (κριτική)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Νεαρός άντρας επισκέπτεται την πόλη της μέλλουσας γυναίκας του, όπου λαμβάνει σαν δώρο από τον πατέρα της ένα κομμάτι γης στο οποίο θα μπορέσουν να χτίσουν το σπίτι τους. Όταν όμως ξεκινάνε την προεργασία για την κατασκευή του, ανακαλύπτουν απομεινάρια από πτώματα και τότε παράξενα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν στη ζωή του ευτυχισμένου ζευγαριού.

Ο εβραϊκός μύθος του Dybbuk, σε μια Πολωνική ταινία που λαμβάνει μέρος στο διαγωνιστικό του Horrorant Film Festival: Νύχτες τρόμου 3 

Demon

Κάθε ζευγάρι έχει τις δικές του προσδοκίες και φαντασιώσεις για την ημέρα του γάμου τους. Είναι συνήθως γεμάτη λουλούδια, τραγούδια, πολύ αλκοόλ, αγκαλιές και φιλιά. Το ζευγάρι μετά γυρίζει σπίτι, ξαπλώνει για πρώτη φορά ως αντρόγυνο και τις περισσότερες φορές ζει μια ευτυχισμένη ζωή από τότε και στο εξής. Τα πράγματα όμως διαφέρουν πολύ στην περίπτωση του ‘Demon’ του πρόσφατα αποθανόντος Marcin Wrona, που είναι στην ουσία μια ιστορία σχετικά με τον Εβραϊκό μύθο του κακού πνεύματος Dybbuk.

Η ταινία είναι αρκετά καλογυρισμένη, με τον Wrona να δημιουργεί επιτυχώς μια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια της. Παρόλο που τα γεγονότα διαδραματίζονται την ημέρα του γάμου ενός ζευγαριού, το κλίμα είναι αρκετά δυσοίωνο και άβολο, κάνοντάς σε να περιμένεις ανά πάσα στιγμή κάτι πολύ τρομακτικό να πεταχτεί από το πουθενά. Ο σκηνοθέτης φανερά επηρεασμένος από τον Kubrick, τραβάει σε πολλές περιπτώσεις τη διάρκεια των πλάνων του με σκοπό να χτίσει ένταση και σασπένς.

Από άποψη ερμηνειών η ταινία δεν έχει κάτι φοβερά αξιόλογο να προσφέρει, εκτός ίσως του πρωταγωνιστή Itay Tiran που υποδύεται τον γαμπρό. Μετά την επαφή του με κάτι υπερφυσικό όταν θα πέσει σε ένα λάκκο γεμάτο λάσπη, ο Piotr δαιμονίζεται και τότε είναι που βλέπουμε το ταλέντο του Tiran να ξεδιπλώνεται. Ο χαρακτήρας του αρχίζει να επιδεικνύει μια παράξενη συμπεριφορά λόγω του δαιμονισμού που τον διακατέχει, συμπεριλαμβανομένων επιληπτικών κρίσεων, ομιλίας σε περίεργες, διαφορετικές γλώσσες και ατενίσματος στο υπερπέραν προς πράγματα που μόνο ο ίδιος βλέπει.

Αν συγκρίνει κανείς τη συγκεκριμένη ταινία δαιμονισμού με τις αντίστοιχες κλασικές αμερικάνικες ταινίες του είδους οι διαφορές είναι μεγάλες, και σε αυτές βρίσκεται και η μαγεία του κινηματογράφου της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι εξαιρετικά ρεαλιστική και ζοφερή, υπάρχει λάσπη παντού, όπως θα έπρεπε σε ένα τοπίο της Πολωνικής εξοχής και ο ουρανός είναι μονίμως συννεφιασμένος. Δεν υπάρχει τίποτα το ρομαντικό, τίποτα το ραφιναρισμένο και χολυγουντιανά λαμπερό, αντιθέτως όλα απεικονίζονται ωμά. Έτσι λοιπόν επιτυγχάνεται το επιθυμητό δραματικό αποτέλεσμα, καθώς ο κόσμος που ζουν οι χαρακτήρες είναι πάρα πολύ ‘αληθινός’, χωρίς οπτικές υπερβολές και αχρείαστα εφέ, ούτε καν για χάρη των υπερφυσικών δραστηριοτήτων.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας αυτής είναι το κοντράστ μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και των νεκρών, της χαράς και της λύπης, που μπορούν να γίνουν ένα, αφού πάντα υφίστανται η μία δίπλα στην άλλη, όπως μία από τις τελευταίες σκηνές αποτυπώνει πολύ όμορφα. Είναι μια ξεχωριστή ταινία που σε αφήνει να γεμίσεις μόνος σου τα κενά που σκοπίμως αφήνει στην αφήγηση και σίγουρα είναι ανοιχτή σε πολλές ερμηνείες σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη. Δεν είναι ιδιαιτέρως τρομακτική αλλά έχει αρκετή αγωνία η οποία σταδιακά αυξάνεται μέχρι την αποκορύφωση της τελικής αποκάλυψης, η οποία σε κάνει να ξανασκεφτείς τις πρώτες σκηνές της ταινίας και τις λεπτομέρειες που ίσως αρχικά πέρασαν απαρατήρητες κατά τη διάρκεια της.