Dari Marusan (Berlinale 2015 Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Dari Marusan (Berlinale 2015 Κριτική)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Οι παραδοσιακές ιαπωνικές ξύλινες κούκλες Daruma δεν έχουν αυτιά. Από εκεί προέρχεται και το προσωνύμιο της ηρωίδας Dari Marusan, ένα παρατσούκλι που της έδωσαν οι συμμαθητές της. Κι αν εκείνη το έχει υιοθετήσει πλέον σαν πραγματικό όνομα, δεν ξεπέρασε ποτέ αυτό το γεγονός.

Ο Yoshikawa είναι ένας τραυματισμένος άνδρας που διατηρεί τις αποστάσεις του από τους ανθρώπους και από το παρελθόν του, με το οποίο έχει κόψει κάθε δεσμό. Ή μάλλον έτσι πιστεύει. Όταν η ευαίσθητη Dari θα βρεθεί στο δρόμο του δύστροπου και απερίσκεπτου Yoshikawa, οι παλιές πληγές και των δύο θα εμφανιστούν ξανά.

Στις ταινίες του Izumi Takahashi πρωταγωνιστούν άνθρωποι ηττημένοι, ακρωτηριασμένοι ψυχολογικά, που βρίσκονται σε μια ατέρμονη μάχη, την οποία δεν εγκαταλείπουν, πληγώνοντας συνεχώς τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Όσο βυθισμένοι όμως και να είναι στον πόνο, αναζητούν πάντα μια ελπίδα να τους θεραπεύσει στο πρόσωπο ενός σωτήρα.

Η Dari εργάζεται σε μια υπηρεσία που εντοπίζει χαμένα κατοικίδια. Όταν αναλαμβάνει να βρει τον παπαγάλο που ο Yoshikawa είχε χάσει δύο χρόνια πριν, θα καταλάβει πως στην πραγματικότητα η αναζἠτησή της πρέπει να στραφεί σε πιο ουσιατικές απώλειες του πελάτη της, κι ίσως κι εκείνη καταφέρει μέσα σ’αυτή τη διαδικασία να βρει την αξιοπρέπειά της.

Εύστοχο σχόλιο για την ανθρώπινη δύναμη και ακεραιότητα, το Dari Marusan περικλείει όλο του το νόημα σε μια φράση, ένα ρητό για τους νόμους που διέπουν τη φύση. Το νερό κυλά από πάνω προς τα κάτω και, δυστυχώς, ο ισχυρός πάντα θα εξουσιάζει τον αδύναμο. Κι η κατάσταση αυτή είναι μη αναστρέψιμη.

Η νεαρή Dari είναι κωφάλαλη εκ γενετής, δεν έχει αφήσει όμως αυτή της την αδυναμία να την καταβάλει, και αντιμετωπίζει τη ζωή με περίσσια αισιοδοξία. Η ικανότητά της να βρίσκει με μεγάλη ευκολία τα χαμένα κατοικίδια την καθιστούν ξεχωριστή στα μάτια της εργοδότριάς της, της οποίας ο ρόλος παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον στην υπόθεση. Χαρακτήρας-κλειδί, ερμηνεύει στη συνάδελφο κινήσεις, σκέψεις, βλέμματα και πρακτικές με την πραότητα και την ευστροφία ενός σοφού γέροντα. Τον ίδιο ρόλο διαδραματίζει και ο συνάδελφος του αρραβωνιαστικού της. Προσπαθώντας να μαζέψει κάποια χρήματα ώστε να μπορέσει να την παντρευτεί, αναλαμβάνει να εργαστεί ως πωλητής. Τα πράγματα όμως εξελίσσονται τελείως διαφορετικά και, φοβούμενος πως θα χάσει τη δουλειά του, περισσότερο όμως πως θα απογοητεύσει τη μνηστή του, υποκύπτει στις ακραίες ορέξεις του αφεντικού του.

Το παρελθόν του άλλου μας πρωταγωνιστή, του Yoshikawa, προβάλλεται αποσπασματικά σε ένα φλασμπάκ δομημένο κατά αντίθεση με το σήμερα. Δηλώνοντας πως έχει χάσει τον παπαγάλο του, στην ουσία αναζητά τον ίδιο του τον εαυτό, και το κουράγιο να τον αναζητήσει και πάλι το βρίσκει στο πρόσωπο της Dari. Σε μικρές διαλογικές σκηνές, οι δύο ήρωες αναπτύσσουν έναν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας, όταν ο ένας βλέπει στον άλλο το πληγωμένο του εγώ.

Πολυδιάστατοι χαρακτήρες φτάνουν ο καθένας στο δικό του αδιέξοδο, ενώ ακολουθούνται από μια σκιά καθοδηγητική, που προμηνύει την αναπόφευκτη ροή των πραγμάτων. Άλλοι υποκύπτουν, άλλοι παλεύουν και βγουν από τη δίνη τους, κι ίσως ανταπεξέρχονται τελικά με μεγαλύτερη πυγμή στις καταστάσεις. Βασικό συστατικό όμως της ηθοπλαστικής του Takahashi αποτελεί το προσωπείο των ηρώων: η αδυναμία τους μεταμφιεσμένη άλλοτε σε τρέλα, άλλοτε σε ανώτερο ιδανικό κι άλλοτε σε πλαστή ευγνωμοσύνη καλύπτει πίσω από ένα χαμόγελο τα τραύματά τους. Κι όταν αποκαλύπτεται ο πόνος και η εσωτερική τους πάλη, κι έρχεται και η στιγμή των καθοριστικών αποφάσεων, ανάλογα με την ψυχική τους δύναμη υποτάσσονται στη μοίρα.

Μια πικρή επίγευση μας αφήνει λοιπόν το  Dari Marusan, που διαγωνίζεται στην 65η Berlinale στην κατηγορία Forum, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί τον προβληματισμό με τον περιεκτικότατο ορισμό του για την ιεραρχία των δυνάμεων στον κόσμο.