Colo (Κριτική Berlinale Διαγωνιστικό) - Η Ευρώπη σε κρίση, η ανεργία στο μικροσκόπιο – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Colo (Κριτική Berlinale Διαγωνιστικό) – Η Ευρώπη σε κρίση, η ανεργία στο μικροσκόπιο

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Βρισκόμαστε στην Πορτογαλία της κρίσης, της ανεργίας της κατάθλιψης, των αυτοκτονιών. Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε και στην Ελλάδα, καθώς η νέα ταινία της Teresa Villaverde είναι μία ταινία που θα μπορούσε να κάνει κάποιος Έλληνας ή Ελληνίδα σκηνοθέτης, καθώς τα πάντα είναι κοινά με την Ελλάδα: η οικονομία, οι συνήθειες των ανθρώπων, η θάλασσα, τα σπίτια.

Μία οικογένεια, με τον πατέρα, την μητέρα και την έφηβη κόρη τους, βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο όταν ο πατέρας θα βρεθεί χωρίς δουλειά. Η ανεργία του πατέρα δημιουργεί εντάσεις, ακόμη και για απλά πράγματα στο σπίτι ενώ τα προβλήματα από το πορτοφόλι γρήγορα θα μεταφερθούν και στα προσωπικά των μελών της οικογένειας, με τον πατέρα να μένει σπίτι ψάχνοντας για δουλειές που δεν υπάρχουν και την έλλειψη επικοινωνίας της οικογένειας που προϋπήρχε της κρίσης να γιγαντώνεται.

H Πορτογαλίδα σκηνοθέτης Teresa Villaverde βάζει την ανεργία και όλες τις τις πλευρές στο μικροσκόπιο ερευνώντας τις επιπτώσεις που αυτή έχει στον άνεργο και στον κόσμο γύρω του. Η ταινία περιλαμβάνει καταστάσεις όπως το να μην έχει ένα παιδί το κόμιστρο του εισιτηρίου για να πάει στο σχολείο του, την μητέρα να δουλεύει δύο δουλειές, το ρεύμα του σπιτιού να κόβεται, τον πατέρα να ρωτά απεγνωσμένα έναν πρώην συμμαθητή του για δουλειά.  Άλλες φορές θα βλέπαμε τέτοιες εικόνες σε χώρες του τρίτου κόσμου… πλέον τις βλέπουμε στην Ευρώπη σε μία ταινία από την Πορτογαλία. Ο ρεαλισμός της Villaverde είναι το κύριο στοιχείο της ταινίας, καθώς η σκηνοθέτης χρησιμοποιεί μεγάλης διάρκειας πλάνα αργώντας να μας βάλει στην ουσία της ταινίας, κάτι που όμως κάνει το φιλμ αρκετά κουραστικό ανά σημεία και την κινηματογράφηση μονότονη και αργή για το μεγαλύτερο μέρος του μη εξοικοιωμένου με arthouse ταινίες κοινού.

Σίγουρα η διάρκεια του φιλμ με το περίεργο όνομα, θα μπορούσε να είναι μικρότερη ή καλύτερα η εμβάθυνση στην κρίση και την ψυχογραφία των χαρακτήρων μεγαλύτερη, καθώς για παράδειγμα λίγα πράγματα μαθαίνουμε για την μητέρα της οικογένειας, περνώντας περισσότερο χρόνο με την φίλη της κόρης της. Ωστόσο το φιλμ αποτελεί μια πολύ καλή προσπάθεια απεικόνισης ενός από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Ευρωπαϊκού νότου, την ανεργία και τα κοινωνικά, προσωπικά, οικογενειακά αλλά και ψυχικά προβλήματα με τα οποία αυτή συνήθως έρχεται. Η αίσθηση του θεατή είναι σε όλη την διάρκεια της ταινίας μια αίσθηση εγκλωβισμού στην κρίση, εγκλωβισμού σε ένα σπίτι που είναι το μόνο που έχει μείνει, καθώς ακόμη και μία βραδινή μπύρα είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά και ένα σπίτι που αποτελεί οικονομικό βραχνά και γίνεται εντέλει φυλακή. Σημείο κλειδί της ταινίας αποτελεί και η αποξένωση των μελών της οικογένειας, καθώς η κρίση και τα προβλήματα που φέρνει αντί να τους φέρει κοντά, φαίνεται να τους απομακρύνει με τον πατέρα ιδιαίτερα που βρίσκεται σε κατάθλιψη, να μην έχει καν διάθεση να εξηγήσει τις πράξεις του ή να συζητήσει ενδεχόμενες λύσεις. Η έλλειψη εργασίας, δεν είναι απλά η έλλειψη χρημάτων γι’ αυτόν, αλλά και ένας επαναπροσδιορισμός ολόκληρης της ύπαρξής του.

Και όλα αυτά με το ερώτημα του ποιος φταίει να πλανάτε σαν φάντασμα στην ταινία και τους πρωταγωνιστές να μην τολμούν να το συζητήσουν όντας απασχολημένοι με ερωτήματα όπως “τι θα γίνει αν ο μπαμπάς δε βρει ποτέ ξανά δουλειά;” ή το “Γιατί ζούμε σαν είμαστε σε πόλεμο, ενώ δεν είμαστε;”. Εν τέλει η ταινία παρά τα προβλήματά της, αποτελεί μια καλή προσπάθεια για ένα θέμα που πρέπει να εξερευνηθεί παραπάνω από τον κόσμο του σινεμά.

 

  • Colo_(film)
  • 201712400_6_IMG_FIX_700x700
  • 1481901904051_0570x0399_1482225521053 (1)
  • 201712400_3_org