"H Νύχτα του Κομήτη"/ "Coherence" (Νύχτες Πρεμιέρας - Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

“H Νύχτα του Κομήτη”/ “Coherence” (Νύχτες Πρεμιέρας – Κριτική)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (5 votes, average: 4.60 out of 5)
Loading...

Οκτώ φίλοι, κάπου ανάμεσα στα 30 και στα 40, μαζεύονται για δείπνο το ίδιο βράδυ, που ένας κομήτης αναμένεται να περάσει ξυστά από την ατμόσφαιρα της γης.  Κι ενώ όλοι περιμένουν πως το πιο ριψοκίνδυνο highlight της βραδιάς, θα είναι το reunion του πρωταγωνιστικού ζεύγους με την πρώην του κυρίου , μια ανατροπή στους νόμους της φυσικής θα φέρει την παρέα αντιμέτωπη με κάτι πολύ πιο εφιαλτικό από ένα αισθηματικό δράμα.

Αν και οι κακοί οιωνοί κάνουν την εμφάνιση τους από την αρχή, καθώς το κινητό της πρωταγωνίστριας σπάει χωρίς προφανή αιτία μέσα στα χέρια της, τα πρώτα είκοσι λεπτά αυτού του πρωτότυπου θρίλερ κυλάνε σαν μια σύγχρονη εκδοχή της «Μεγάλης Ανατριχίλας». Οκτώ χαρακτήρες που ο καθένας κουβαλάει τις νευρώσεις του και τα μικρά ένοχα μυστικά του, ξανασυναντιούνται κι ανταλλάζουν τα νέα τους μέσα σε μια φιλική και πολιτισμένη ατμόσφαιρα που ανά πάσα στιγμή έχεις την αίσθηση, πως μια λάθος κουβέντα μπορεί να την ανατρέψει.  Αυτό που όμως καταστρέφει τελικά τη βραδιά , είναι ένα χάσμα στο χωροχρόνο, που ξεδιπλώνει μπροστά στους έκπληκτους ήρωες ένα εναλλακτικό σύμπαν και μια δεύτερη εκδοχή των εαυτών τους…

Χωρίς να μας δείξει ποτέ εξωγήινους, διαστημόπλοια, εκρήξεις και όλα αυτά τα θεαματικά που συνήθως υπόσχεται το είδος της επιστημονικής φαντασίας, ο πρωτοεμφανιζόμενος James Ward Byrkit παραδίδει ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που αιχμαλωτίζει άμεσα την προσοχή μας με την συναρπαστική κεντρική του ιδέα.

Το σεναριακό του εύρημα γίνεται ιδανική αφορμή για να έρθουν οι καλογραμμένοι χαρακτήρες του, αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η φιλμική σπαζοκεφαλιά που μας στήνει, κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και μας αναγκάζει σε μια μόνιμη εγκεφαλική εγρήγορση για τα 90 λεπτά που διαρκεί το φιλμ.  Το κακό είναι όμως είναι ότι στο φινάλε, πέφτει στην ίδια της την παγίδα κι αφήνει αναπάντητα τα ερωτήματα που η ίδια έθεσε.

coherence-hp

Κι ενώ είναι εμφανές κι αξιέπαινο το subtext που θέλει να θυμίσει στον θεατή την απλή  αλήθεια, πως τελικά αυτό που ορίζει τον καθένα είναι οι ηθικές του επιλογές, δυστυχώς το σενάριο ούτε το αναδεικνύει, ούτε το εκμεταλλεύεται. Ο σκηνοθέτης επιμένει να παίζει με τους κώδικες του θρίλερ, αδιαφορώντας για τις επιμέρους ευκαιρίες που ανοίγονται στο φιλμ να γίνει ένα βαθύτερο οντολογικό σχόλιο. Στην τελική αυτά που υπονοεί η ταινία παραμένουν πολύ πιο ενδιαφέροντα από αυτά που εν προκειμένω δείχνει.

 Ακόμα κι έτσι όμως, βγάζουμε το καπέλο στο δημιουργό που με ένα μηδαμινό budget, καταφέρνει να κατασκευάσει έναν περίτεχνο σινεφίλ γρίφο που παίζει με το μυαλό μας, με μαεστρία που θυμίζει Christofer Νolan. Μόνο που ο τελευταίος έχει την τάση να ξοδεύει και μερικά εκατομμύρια δολάρια για να το πετύχει.