Χωρίς Ενοχές (18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Χωρίς Ενοχές (18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η Constance, άνεργη εδώ και έναν χρόνο, επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε όταν μαθαίνει ότι ανοίγει μια θέση εργασίας στο μεσιτικό γραφείο στο οποίο είχε κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα. Όμως το παλιό της αφεντικό προτιμά μια νεότερη υποψήφια. Τότε η Constance θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να πάρει την θέση που θεωρεί ότι της ανήκει.

Δε θα πω ψέματα, από την αφίσα μέχρι την υπόθεση, αυτή ήταν η ταινία που πρώτη μου τράβηξε το ενδιαφέρον στο Φεστιβάλ. Η αναμονή υπήρξε μεγάλη και τελικά ήρθε η ώρα της προβολής. Το θέμα είναι, έμεινα ικανοποιημένος από αυτό που είδα; Ναι και όχι.

Ναι διότι η ταινία χαρακτηρίζεται από μια ήπια μεν, υπάρχουσα δε ένταση και μια εμμονή που θυμίζει έντονα τον κινηματογράφο του Hitchcock, χωρίς να φτάνει σε μεγάλο υψόμετρο όσον αφορά στον παράγοντα σασπένς. Επιπλέον, έχει μια ικανότατη πρωταγωνίστρια που μπορεί και διαχειρίζεται με άνεση τον χαρακτήρα της και την καταβύθισή του στην εμμονή. Η πλοκή είναι ικανοποιητική, αν και κάπως προβλέψιμη από τη στιγμή που η Constance προσεγγίζει τη νεαρή υπάλληλο. Το minimal synth soundtrack φέρει κάτι από την αγωνιώδη μουσική του Carpenter, εντείνοντας έτσι τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα ορισμένων εκ των σκηνών. Και επιπλέον, το κλείσιμο της ταινίας είναι το πλέον ιδανικό, χωρίς καμία υπερβολή και με την οριστική πλέον κατάρρευση να υπονοείται παρά να δίνεται στο πιάτο.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες αντιρρήσεις όσον αφορά στην ταινία: η υποπλοκή με τον εραστή κάθε άλλο παρά χρήσιμη είναι στην εξέλιξη της ταινίας και των χαρακτήρων. Θα μπορούσε να απουσιάζει κομμάτι της ωμής σεξουαλικότητάς της που βρίσκεται εκεί απλά για να σοκάρει ολίγον τι παραπάνω. Επιπλέον, ο χαρακτήρας της αντιζήλου της Constance είναι σχετικά αδιάφορος, ούτε να τον συμπαθήσεις μπορείς, ούτε και να τον αντιπαθήσεις, ενώ η ερμηνεία της ηθοποιού επισκιάζεται από την ικανότατη Marina Foïs. Και, προσωπικά μιλώντας, την ήθελα λίγο πιο διεστραμμένη. Πιο σαδιστική και όχι τόσο ήπια σε στιγμές που θα μπορούσε να αναδείξει το ανισσόροπο του κεντρικού της χαρακτήρα. Ενώ μας δίνει πολύ καλά το παρασκήνιο και τις αιτίες της ετοιμόρροπης ψυχοσύνθεσής της, όταν έρχεται η ώρα να κάνει το βήμα που θα την φτάσει στα άκρα, παραμένει υπερβολικά σεμνό και ακολουθεί συντηρητικά την πεπατημένη. Δεν έχουμε δηλαδή έναν πραγματικά προκλητικό κινηματογράφο, αλλά μια απόπειρα πρόκλησης.

Άξιζε, τελικά η προβολή; Παρά τις όποιες ενστάσεις μου ναι, ικανοποιήθηκα και πιθανότατα θα την ξαναέβλεπα αν μου δινόταν η ευκαιρία. Ειδικά σε ορισμένες σεκάνς , η αισθητική του σκηνοθέτη δείχνει πως μπορεί να κάνει πολλά βήματα παραπάνω προς τη σωστή κατεύθυνση, αρκεί να του δοθεί κι ένα ανάλογο σενάριο. Αλλά είμαστε επιεικείς καθώς πρόκειται περί ντεμπούτου.