Cast Away – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Cast Away

26-8-2014 |

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Πίσω από την κάμερα, ο Robert Zemeckis… Μπροστά από την κάμερα, ο Tom… Και η ιστορία αρχίζει να ξετυλίγεται…. Ολόκληρη η πλοκή της ταινίας, χωράει απλώς και μόνο στο τίτλο της : «Ο Ναυγός». Ο Chack Noland (άκρως ειρωνική ονομασία του ήρωα: Νο-land = χωρίς γη) είναι ένας καθημερινός μεσήλικας Αμερικανός και διευθυντικό στέλεχος της εταιρίας ταχυμεταφορών «FedEx». Κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού ρουτίνας, το μοιραίο συμβαίνει στο αέρα και το αεροσκάφος συντρίβεται σε ένα ερημικό νησί, στην μέση του πουθενά. Ο Chack είναι ο μόνος επιζών, και με μόνο εφόδιο τα δέματα που μετέφερε το εταιρικό αεροσκάφος πρέπει να βρει την δύναμη, την αντοχή και την ευρηματικότητα για επιβιώσει ολομόναχος σε ένα ερημικό νησί.

Η ιστορία είναι απλή, ειπωμένη και παλαιότερα, καθόλου πρωτότυπη, έως και κοινότυπη θα μπορούσε να πει κανείς. Μια σύγχρονη εκδοχή της πασίγνωστης περιπέτειας του Ροβινσόνα Κρούσου (τον οποίο είχε ήδη ενσαρκώσει ο Pierce Brosnan στο Robinson Crusoe, 1997), ένα μοτίβο γνωστό ήδη από τη Γαλάζια Λίμνη της δεκαετίας του 80. (Δεν μπορώ να κρατηθώ βέβαια να μην αναφέρω ότι 4 χρόνια μετά, εν έτη 2004, ο J.J. Abrams θα έπαιρνε ακριβώς αυτή την απλή συνταγή «αεροπλάνο πέφτει σε έρημο νησί» και θα δημιουργούσε το μεγαλύτερο σεναριακό λαβύρινθο που είδαμε ποτέ σε τηλεοπτική σειρά). Συν της άλλης, για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ο θεατής οφείλει να αρκεστεί στην παρουσία ενός και μόνο ηθοποιού επί της οθόνης, ο οποίος επωμίζεται ολόκληρη την εξέλιξη της ταινίας. Κοινώς, οι παγίδες για να καταλήξουμε σε ένα βαρετό και μονότονο πόνημα ήταν όλες εκεί. Όχι όμως, όταν έχεις τον Tom. Θα μπορούσαμε εύκολα να τον χαρακτηρίσουμε το αρσενικό αντίστοιχο της Meryl Streep, καθώς και οι δύο έχουν επάξια κερδίσει τον τίτλο της κινηματογραφικής μηχανής, που παίζει τους πάντες και τα πάντα. Για το Cast Away, συγκεκριμένα, ο Tom απέσπασε μία οσκαρική υποψηφιότητα και μία Χρυσή Σφαίρα. Καθόλου τυχαία, αν σκεφτεί κανείς την διεργασία στην οποία υποβλήθηκε προκειμένου να υποδυθεί τον συγκεκριμένο ρόλο. Αρχικά, άφησε τον εαυτό του αγύμναστο για αρκετό διάστημα και πήρε κάποια επιπλέον κιλά, προκειμένου να προσομοιάσει έναν απλό μεσήλικα άντρα. Αφότου ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του πρώτου μέρους της ταινίας, η παραγωγή διακόπηκε για ένα χρόνο, προκειμένου εκείνος να χάσει περίπου 23 κιλά και να αφήσει μαλλιά και μούσι, ούτως ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες του ρόλου για το δεύτερο τμήμα της ταινίας, όπου υποτίθεται ότι ο χαρακτήρας του έχει ήδη περάσει τέσσερα χρόνια στο έρημο νησί.

Πέρα, όμως, από την αξιέπαινη προετοιμασία, η συγκεκριμένη ταινία μας δίνει και ένα άριστο δείγμα της ερμηνευτικής δεινότητας του πρωταγωνιστή της (για όποιον εξακολουθούσε να έχει αμφιβολίες μετά τα απανωτά όσκαρ για το Philadeplhia, 1993 και Forrest Cump, 1994), ο οποίος γεμίζει την οθόνη ολομόναχος, χωρίς να σου επιτρέψει λεπτό να βαρεθείς, ούτε καν να συνειδητοποιήσεις καλά καλά ότι εδώ και ώρα παρακολουθείς ένα, επί της ουσίας, one man show. Στο σημείο αυτό, βέβαια, αξίζει να αναφερθούμε και σε ένα από τα ευρηματικότερα σεναριακά τεχνάσματα, την μπάλα που άκουγε στο όνομα Mr. Willson. Καθόλη την διάρκεια της παραμονής του στο νησί, ο Tom συνομιλεί με μία μπάλα του βόλεϊ της φίρμας Willson. Αυτό, αφενός, δίνει τη δυνατότητα παραγωγής διαλόγου, την ώρα που επί της ουσίας υπάρχει μόνο ένας χαρακτήρας επί σκηνής. Αφετέρου, τονίζει μια πολύ βασική και ανθρώπινη ανάγκη που όφειλε κάπως να καλυφθεί, πέρα από την πείνα και τη δίψα: Την ανάγκη για επαφή και αλληλεπίδραση, την ανάγκη για παρέα.

Τέλος, ένας ακόμα λόγος για τον οποίο αυτή η ταινία ξεχωρίζει, είναι γιατί πάει ένα βήμα μετά το «ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Οι περισσότερες παρόμοιες ιστορίες θα τελείωναν με την ευτυχή διάσωση του ναυαγού. Όμως αυτή η κατάληξη δεν είναι αρκετή για την διήγηση του Zemeckis. Η ταινία συνεχίζει και με την επιστροφή του πρωταγωνιστή στον πολιτισμό, ύστερα από τέσσερα χρόνια απόλυτης εξορίας. Εκεί, φυσικά, θα βρει τα πάντα να έχουν αλλάξει, και την αγάπη της ζωής του, αυτή που κινητοποιούσε τον αγώνα του για επιβίωση στο νησί, να έχει πλέον προχωρήσει σε μια καινούργια ζωή. Και τότε ο ήρωας μας θα ξεκινήσει από την αρχή, προς μία πορεία ζωής, καινούργια και άγνωστη. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο που κλείνει και η ταινία, με τον Tom να στέκεται σε ένα σταυροδρόμι και να αποφασίζει να πορευθεί προς το καινούργιο. Ο Ναυαγός δεν είναι απλά μια ιστορία για έναν άνθρωπο που επιβίωσε. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που επαναπροσδιορίστηκε και συνέχισε για το επόμενο, το νέο, το καινούργιο. Όπως ακούμε και τον ίδιο να λέει «ένα πρωί το κύμα μου έφερε κάτι για να φτιάξω μια βάρκα και να φύγω από το νησί. Αύριο ο ήλιος θα ανατείλει και πάλι και ποιος ξέρει τι θα μου φέρει το κύμα….».