Bye Bye Germany (Berlinale Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Bye Bye Germany (Berlinale Κριτική)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Tο δράμα εποχής του Sam Garbarski (Irina Palm) με πρωταγωνιστή τον Moritz Bleibtreu (Run Lola Run, Woman in Gold, Das Experiment) στο ρόλο ενός Εβραίου επιζήσαντα από το Ολοκαύτωμα, βασισμένο σε πραγματική ιστορία. Βρισκόμαστε στην Φρανκφούρτη το 1946 και οι Εβραίοι ζουν σε μια ειδική για αυτούς συνοικία επιβλεπόμενη από τους Αμερικάνους με τους περισσότερους εξ αυτών να παίρνουν άδειες να κάνουν κάποιο επάγγελμα μέχρις ότου να μαζέψουν αρκετά χρήματα για να φύγουν για την Αμερική ή το νεοσύστατο Ισραήλ.

Ο David (Moritz Bleibtreu), μαζί με άλλους επιζήσαντες Εβραίους πρώην φυλακισμένους στρατοπέδων συγκέντρωσης, ξεκινούν μια επιχείρηση με λινά υφάσματα πουλώντας την πραμάτεια τους σαν πραγματικοί ηθοποιοί, ξεγελώντας τους Γερμανούς με ψέματα και κομπίνες, με ιστορίες από τον πόλεμο ή προσδοκώντας οίκτο, ώστε να αγοράσουν την πραμάτεια τους. Ο David ωστόσο είναι ο μόνος που δεν θα πάρει άδεια επαγγέλματος καθώς θεωρείται ύποπτος για συνεργασία με τους ναζί, έτσι θα αναγκαστεί να επισκέπτεται μια Γερμανοαμερικανίδα δικαστή αρκετές φορές την βδομάδα για να λέει την ιστορία του, προσπαθώντας να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να αποδείξει ότι δεν συνεργάστηκε ποτέ με τους ναζί.

O Moritz Bleibtreu κουβαλάει όλη την ταινία πάνω του, όντας όχι μόνο ο κεντρικός χαρακτήρας αλλά και η ψυχή της ταινίας με το χιούμορ του και το εκφραστικό του πρόσωπο, χωρίς όμως να ανταπεξέρχεται όπως θα περιμέναμε στα δραματικά του καθήκοντα. Έτσι αντί η ταινία να μας δώσει έναν νέο Roberto Benini ala Η ζωή είναι ωραία, μας δίνει έναν χαρακτήρα με χιούμορ αλλά χωρίς βάθος που δεν καταφέρνει τελικά να απογειώσει την ταινία. Το θέμα πάντως της ταινίας είναι πολύ ενδιαφέρον και έχει απασχολήσει λίγο το σινεμά, σε αντίθεση με τις πάμπολλες ταινίες για τον Β Παγκόσμιο. Από Γερμανικής πλευράς πρόσφατα είδαμε αρκετά καλές ιστορίες για την εποχή μετέπειτα του ολοκαυτόματος, όπως το υπέροχο Phoenix, με το Bye Bye Germany να είναι ίσως πιο γεμάτο σε ιστορικές πληροφορίες, αλλά με λιγότερη φροντίδα στους χαρακτήρες του και το βάθος τους.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της ταινίας είναι η ψυχογραφία των συναισθημάτων ενός επιζήσαντα των φρικαλεοτήτων του ολοκαυτώματος. Οι Εβραίοι της ταινίας είναι από την μία χαρούμενοι που είναι ζωντανοί, αλλά από την άλλη όχι μόνο έχουν χάσει τις οικογένειές τους, αλλά νιώθουν υπεύθυνοι έως και ένοχοι για το ότι επέζησαν τελικά εκείνοι. Ένα αίσθημα που σίγουρα μόνο όποιος το ζήσει μπορεί να το περιγράψει. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που τα τραύματα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης επανέρχονται καθώς οι πρωταγωνιστές συναντούν στον δρόμο πρώην ναζί αξιωματικούς από κει. Όλο αυτό για τον πρωταγωνιστή μας θα είναι ακόμη πιο έντονο καθώς μέσα σε όλα θεωρείται και πιθανός συνεργάτης των ναζί, κατηγορούμενος δηλαδή και με το νόμο γιατί εκμεταλλεύτηκε κάποια προνόμια που του δόθηκαν, εξαιτίας του χιούμορ του, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου βρισκόταν.

Οι προθέσεις και η προσπάθεια είναι καλές για το Bye Bye Germany, όμως σίγουρα το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι καλύτερο.