Bright Nights (Berlinale Διαγωνιστικό Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Bright Nights (Berlinale Διαγωνιστικό Κριτική)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το Bright Nights του Γερμανού σκηνοθέτη Thomas Arslan είναι ένα νωχελικό road movie μέσα στην Νορβηγική φύση. Η ιστορία αφορά την σχέση ενός πατέρα του Michael (Georg Friedrich) και του απομακρυσμένου γιού του, Luis (Tristan Göbelm). Ο Arslan προσπαθεί να αποτυπώσει την δυσκολία και των δύο αντρών να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και το επακόλουθο χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους.

O Michael είναι ένας πολιτικός μηχανικός που μένει με την κοπέλα του στο Βερολίνο. Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του τον αναγκάζει να βγεί απο την καθημερινότητα του. Μαζί με τον δεκατετράχρονο γιό του επισκέπτονται την Νορβηγία για την ταφή του πατέρα του. Εκεί ο Michael ανακοινώνει στον Luis, που φαίνεται να νιώθει άβολα μαζί του, ότι θα μείνουν περισσότερες μέρες στην Νορβηγία για να περάσουν χρόνο μαζί. Το ταξίδι τους, κάνει ακόμα πιο αισθητή την αποκομμένη σχέση τους και την έλλειψη κοινών εμπειριών που έχουν οι δύο ήρωες. Ο Luis φαίνεται να μην μπορεί να αποδεχτεί την απουσία του πατέρα του ενω ο Michael προσπαθεί να αποφύγει την ενοχή του. Σε όλη την διάρκεια της ταινίας τον βλέπουμε να υποφέρει απο αυπνία, που προσπαθεί να καταπολεμήσει βάζοντας πετσέτες στα παράθυρα και καλύπτοντας το πρόσωπό του αλλά αυτό δεν φαίνεται να είναι αρκετό για βρεί την εσωτερική του ηρεμία. Ο Michael είναι αυτός που τελικά θα σπάσει και τον κύκλο της σιωπής τους και και θα παραδεχτεί στον γιό του τον φόβο του να συνδεθεί με τους άλλους και να δεσμευθεί.

Ο Arslan επικεντρώνεται στο Bright Nights στην δυσκολία της επανασύνδεσης μεταξύ των δύο αντρών. Μόνο μέσω της σύγκρουσης μπορούν ο Michael και o Luis να εκφράσουν κάποιες απο τις σκεψεις τους και τα συναισθήματα τους. Ενω και οι δύο διαθέτουν το κίνητρο για να έρθουν κοντά φαίνεται να μην γνωρίζουν πως να το κάνουν. Μέσα απο τις σιωπές και τους καθημερινούς καβγάδες προσπαθούν να βρούν τα εργαλεία για να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να μεταφέρει την σύγκρουση μεταξύ της επιθυμίας και της αδυναμίας τους. Ωστόσο υπάρχει σίγουρα έλλειψη πρωτοτυπίας στους διαλόγους και η ταινία δεν καταφέρνει να σε κρατήσει σε επιφυλακή για όλη την διάρκεια της. Ο Arslan προσπαθεί να δημιουργήσει έναν παραλληλισμό της φύσης και της σχέσης τους αλλά μοιάζει να είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί.