Bridgent (Νύχτες Πρεμιέρας - Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Bridgent (Νύχτες Πρεμιέρας – Κριτική)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Υπάρχει μια πόλη στην Ουαλία, το Bridgend, όπου από το 2009 μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί 75 αυτοκτονίες νεαρών και εφήβων. Βασισμένος πάνω σε αυτό το απίστευτο αλλά αληθινό στατιστικό, ο πρώην ντοκιμαντερίστας Jeppe Ronde επιχειρεί να κάνει το πέρασμα του στη μυθοπλασία. Κι επειδή 75 έφηβοι μάλλον δεν του φάνηκαν αρκετοί, έβαλε τα δυνατά του για να ωθήσει στην αυτοκτονία κι όσους άτυχους σινεφίλ παρακολουθήσουν το αξιοκατάκριτο πόνημα του.

Με παντελή έλλειψη σεβασμού προς τους αυτόχειρες και τις οικογένειες τους, εκμεταλλεύεται ξεδιάντροπα την αληθινή αυτή τραγωδία, για να εικονογραφήσει με επιτήδευση  ένα παντελώς αδέξια γραμμένο σενάριο, που δεν τολμά να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικά ενδιαφέρουσα θεματολογία του.

bridgend_still

Σαφώς και δεν είναι εύκολο  να δώσει κανείς απάντηση στο γιατί ένα νέος φτάνει στο σημείο να αφαιρέσει τη ζωή του, από τη στιγμή όμως που το επιλέγεις ως θέμα, οφείλεις τουλάχιστον να κάνεις μια προσπάθεια και να αναρωτηθείς πραγματικά. Κάνοντας κατάχρηση του εξαντλημένου πλέον στερεότυπου που θέλει του εφήβους, επαναστάτες χωρίς αιτία, οι σεναριογράφοι προσπερνάνε αμήχανοι αυτή την υποχρέωση, αποφεύγοντας  να αναμετρηθούν με τους πραγματικούς φόβους και τα κίνητρα των ηρώων τους. Το μόνο που μοιάζει να δίνει ώθηση στους επίπεδους χαρακτήρες των νεαρών πρωταγωνιστών του  “Bridgent” είναι ένα τυφλό μίσος για τους ωριμότερους κι εξίσου μονοδιάστατους συμπολίτες τους. Το χάσμα των γενεών, χρησιμοποιείται ως εύκολη λύση από τους δημιουργούς, που το  πλασάρουν σαν μια de facto μάστιγα, της οποία τα αίτια και πάλι τεμπελιάζουν να εξερευνήσουν.

JS59576558

Κι αν τελικά το φιλμ λειτουργούσε σαν ατμοσφαιρικό θρίλερ μυστήριου, όπως ελπιδοφόρα ξεκινάει, θα ήμασταν πρόθυμοι να συγχωρήσουμε την ολική του παραίτηση από μια ψύχραιμη, κοινωνιολογική και ψυχολογική προσέγγιση της προβληματικής και των ηρώων του. Από την άλλη όμως κι η ίδια η πλοκή δεν κάνει καμιά προσπάθεια να διατηρήσει το σασπένς, που όσο δεξιοτεχνικά εισάγεται άλλο τόσο άτσαλα ξεφουσκώνει, για να δώσει την θέση του σε ένα αργόσυρτο και κλισαρισμένο ρομάντζο που σέρνει τη δράση προς μια βεβιασμένη και ανέμπνευστη κορύφωση. Το φινάλε που εκπλήσσει μόνο λόγω της κακογουστιά και της ευκολίας του, αποτελεί ταυτόχρονα την χειρότερη και την καλύτερη στιγμή της ταινίας. Χειρότερη για τους λόγους που προαναφέραμε και καλύτερη επειδή απαλλάσσεσαι επιτέλους από το μαρτυρικό δίωρο που προηγήθηκε. Εμμένοντας  στο ζόφο και τη σοβαροφάνεια, βλέπεις, το “Bridgend” σκοτώνει και κάθε potential  να ‘ναι τουλάχιστον διασκεδαστικό, μέσα στην υπερβολή του. Έτσι, κερδίζει με το σπαθί του τον τίτλο της μέχρι τώρα βαρετότερης ταινίας του διαγωνιστικού σε μια χρονιά που,  φαντάσου, διαγωνίζονται το “Degrade” , το “ The Summer of Sangaile” και το «Η Κυρία των Σκύλων» !

Η μόνη που διασώζεται μέσα σ’ αυτή την εξεζητημένη τσαπατσουλιά είναι η πρωταγωνίστρια Hannah Murray, (η Gilly από το “Game of Thrones”) που κατορθώνει να παραμεινει πειστική ακόμα κι όταν ο κακογραμμένος χαρακτήρας που υποδύεται, υιοθετεί τις πιο αλλόκοτες αντιδράσεις .

Bridgend-717x375