Breathe UMPHEFUMLO (Berlinale Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Breathe UMPHEFUMLO (Berlinale Κριτική)

Είδος: , , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η πιο περίεργη ταινία που έχω δει τα τελευταία χρόνια μακράν. Και είμαι σχεδόν βέβαιη ότι ισχύει και για σας το ίδιο. Όχι; Μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πιο περίεργο από το συνδυασμό όπερας του Puccini, σύγχρονης νεολαίας και Αφρικής του 2015; Αμφιβάλλω.

Εμπνευσμένος από την όπερα τεσσάρων πράξεων του Giaccomo Puccini,  La Bohème, o Mark Dornford-May επιχειρεί μία σύγχρονη διασκευή που έχει πολλά να πει και, αν μη τι άλλο, έχει ενδιαφέρον λόγω των ετερόκλιτων στοιχείων που τη συνθέτουν. Για όσους δεν γνωρίζουν, η όπερα La Bohème, που για πρώτη φορά παίχτηκε στο Τορίνο το 1896, είναι μία από τις πιο δημοφιλείς όπερες παγκοσμίως. Τα διαχρονικά -και δια-πολιτισμικά- θέματα της επαναστατικής νεολαίας, του καταδικασμένου έρωτα και των μη ελεγχόμενων, εξωτερικών εμποδίων στη ζωή εξηγούν και τη συχνότητα με την οποία η ανεβαίνει η συγκεκριμένη παράσταση ανά τον κόσμο.

201502722_1_IMG_FIX_700x700

Από το Παρίσι του 19ου αιώνα μεταφερόμαστε τώρα χάρη στον Dornford-May στην Αφρική του 2015. Πιστός στην αρχική πλοκή, διαπλέκει το κλασικό θέμα με σύγχρονες προβληματικές που εστιάζουν κυρίως στις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει η νεολαία του αφρικανικού κόσμου. Παρακολουθούμε, λοιπόν, μία παρέα φοιτητών που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα παρά τις οικονομικές αντιξοότητες και τις πολύ άσχημες συνθήκες διαβίωσης. Όπως σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή οι άνθρωποι αυτοί ερωτεύονται, συγκινούνται, αλληλοβοηθιούνται, αλληλοπληγώνονται. Ωστόσο κατ’ αναλογία με το αυθεντικό έργο, μια ξαφνική άσχημη τροπή των γεγονότων, με τη φυματίωση της μίας εκ των δύο πρωταγωνιστών, ταράζει τα νερά και ανατρέπει τα δεδομένα. Τα πράγματα γίνονται ολοένα και δυσκολότερα μέχρι την κορύφωση που φέρνει το τέλος, χωρίς καμία παρέκκλιση από το αυθεντικό έργο.

201502722_4_IMG_FIX_700x700

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία συνεχίζει την τάση του Dornford-May να ανασκευάζει όπερες, δεδομένου ότι η αμέσως προηγούμενη απόπειρά του ήταν η  διασκευή της Carmen του George Bizet, με την οποία κέρδισε και την πολυπόθητη Χρυσή Αρκούδα της Berlinale το 2005. Θα είμαι ειλικρινής. Είναι αρκετά δύσκολο να παρακολουθήσει προσεκτικά μέχρι το τέλος κάποιος ανυποψίαστος θεατής που περιμένει να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί σχετικά με την απειλή της φυματίωσης στην Αφρική. Και σίγουρα η όπερα ως είδος σε ένα πρώτο βαθμό δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια ταύτισης ή ενσυναίσθησης, ακόμη και τη στιγμή του θανάτου.

201502722_2_IMG_FIX_700x700

Ωστόσο ιδωμένη μέσα από ένα ορισμένο πλαίσιο η ταινία φέρει ένα ηχηρό μήνυμα. Μέσα από όρους ενός δυτικού καθαρά δημιουργήματος, όπως είναι η όπερα, απεικονίζεται η αφρικανική κοινωνία διατηρώντας, φυσικά, τα δικά της ιδιαίτερα γνωρίσματα. Το πανανθρώπινο των θεμάτων ζωή-έρωτας-θάνατος είναι προφανές και έρχεται να δέσει με μία πολύ σκληρή πτυχή της  σύγχρονης, πια, αφρικανικής πραγματικότητας. Τη φυματίωση. Η ταινία ξεκινά ενημερώνοντας για τον αριθμό των ατόμων που έχασαν τη ζωή τους το 2014 εξαιτίας της φυματίωσης. Δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Πιο άμεση από ποτέ είναι η ανάγκη να ληφθούν μέτρα οποιουδήποτε είδους προκειμένου να αντιμετωπιστεί επιτέλους (2015!) η απειλή αυτή που μαστίζει τις χώρες της Αφρικής.

Σου το τραγουδάνε με όπερες. Ούτε τώρα θα το ακούσεις;