Brad's Status – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Χειρότερα Δε Γίνεται

(Brad's Status)


Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 102
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 19-10-2017
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ένα ταξίδι στην Βοστώνη με τον υποψήφιο πρωτοετή φοιτητή γιο του, θα κάνει τον Μπραντ (Ben Stiller) να επαναξιολογήσει τις προσωπικές του επιλογές. Ο Μπραντ έχει μια ικανοποιητική καριέρα και μια άνετη ζωή στα προάστια του Σακραμέντο όπου ζει με τη σύζυγό του Μέλανι και τον γιο του Τρόι που έχει ταλέντο στην μουσική. Αυτή η ζωή όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ονειρευόταν στα φοιτητικά ένδοξα χρόνια του. Ξεναγώντας τον Τρόι στη Βοστώνη δεν μπορεί να μην συγκρίνει τη ζωή του με αυτή των τεσσάρων παλιών καλύτερων φίλων του: ενός αστέρα του Hollywood , του ιδρυτή ενός μεγάλου κερδοσκοπικού Ιδρύματος, ενός μεγαλοεπιχειρηματία και ενός πολιτικού αναλυτή και συγγραφέα. Ενώ φαντάζεται τις πλούσιες και λαμπερές ζωές τους, αναρωτιέται αν η χαλαρή, μικροαστική οικογενειακή ζωή του είναι το καλύτερο που θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει. Όταν όμως οι καταστάσεις τον φέρνουν ξανά σε επαφή με τους παλιούς του φίλους ο Μπραντ καταλαβαίνει ότι ίσως τελικά οι ζωές των άλλων να μην είναι και τόσο ιδανικές.

Αυτό που κάνει τα τελευταία χρόνια ο Ben Stiller είναι να μεταπηδά από τις εμπορικές (και ομολογουμένως… χαζές) κωμωδίες που τον καθιέρωσαν, τύπου Zoolander 2 και Night at the Museum, σε πιο intellectual, γλυκόπικρες indie δραμεντί, εγκαινιάζοντας μια μόνιμη σχεδόν συνεργασία με τον μαιτρ του είδους στον αμερικανικό ανεξάρτητο κινηματογράφο, Noah Baumbach, με ταινίες όπως τα Greenberg, While we’re young αλλά και το πρόσφατο The Meyerowitz Stories, που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες και σύντομα θα βρίσκεται στην πλατφόρμα του Netflix. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και τούτο εδώ το φιλμ που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Τορόντο, με έναν πολύ λιγότερο ταλαντούχο και διορατικό σκηνοθέτη και σεναριογράφο όμως, τον Mike White, με μόνο μέτριες ταινίες στο ενεργητικό του, όπως το Good Girl ή το σενάριο του School of Rock και του Emoji Movie.

Η ταινία μας συστήνει τον Μπραντ, έναν μικροαστό σε κρίση μέσης ηλικίας και… αποτυχίας εκπλήρωσης του Αμερικανικού Ονείρου, που αισθάνεται συνέχεια ανικανοποίητος με τη δουλειά του στη ΜΚΟ που έχει ιδρύσει και το εισόδημά του, παρακολουθεί ζηλόφθονα στα social media τους παλιούς του συμφοιτητές στο κολέγιο και τους επιτυχημένους βίους που διάγουν και προσπαθεί να φτάσει στην προσωπική του αυτό-ολοκλήρωση και ικανοποίηση μέσα από την εκπλήρωση των στόχων και των ονείρων του γιού του, φτάνοντας μερικές φορές μέχρι και να τον ανταγωνίζεται. Ο μικροαστικός… εφιάλτης που παρουσιάζει το φιλμ θα αποτελούσε καλό υλικό για μια σάτιρα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας της κοινωνικής ανέλιξης και διαρκούς ανταγωνιστικότητας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Αμερική, αν βέβαια μπορούσε να αξιοποιηθεί κατάλληλα. Και αυτό θα γινόταν αν βρισκόταν στα χέρια ενός αιχμηρότερου σκηνοθετικού βλέμματος και σεναριακής πένας, σαν αυτό του Todd Solondz ή ακόμα και του Baumbach, αλλά σίγουρα όχι του απλώς διεκπεραιωτικού White: το φιλμ χρησιμοποιεί mainstream κλισέ και σεναριακές ευκολίες, καταλήγοντας όχι απλά να μην αποδομεί τα first world problems που ταλανίζουν τον ήρωά του, αλλά να τα ασπάζεται και να προσπαθεί, άνευ επιτυχίας, να δημιουργήσει στο θεατή ένα αίσθημα ταύτισης και συμπόνιας του χαρακτήρα του Stiller, αντί να τον ειρωνεύεται και να τον σατιρίζει. Ο ίδιος ο Stiller φαίνεται να επαναλαμβάνει τον ίδιο ρόλο που έπαιζε στις τελευταίες του ταινίες δίχως να προσθέτει τίποτα καινούριο, ενώ το επεξηγηματικό voice-over του περισσότερο αφαιρεί από το χτίσιμο και την αξιοπιστία του χαρακτήρα. Και στο κάτω κάτω, γιατί να νοιαστείς για τη μοίρα και την κατάληξη ενός χαρακτήρα του οποίου τα προβλήματα, τα άγχη και τις ανασφάλειες έχεις ήδη καταδικάσει και απορρίψει ιδεολογικά από τα πρώτα μόλις λεπτά της ταινίας