Beuys (Berlinale Κριτική Διαγωνιστικό) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Beuys (Berlinale Κριτική Διαγωνιστικό)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ο σκηνοθέτης Andres Veiel (Wer wenn nicht wir, 2011) στο ντοκιμαντέρ του Beuys, που κάνει πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό της φετινής Berlinale, συνθέτει το πορτρέτο ενός από τους μεγαλύτερους Γερμανούς εικαστικούς του 20ου αιώνα, τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του. Με πλάνα – ασπρόμαυρα κυρίως – που προέρχονται από ομιλίες του, τηλεοπτικές εμφανίσεις, μαγνητοσκοπήσεις από performances και happenings, φωτογραφίες από εκθέσεις και ηχητικά ντοκουμέντα, το Beuys είναι μια ματιά πάνω στον καλλιτέχνη – ιδεολόγο που διατεινόταν ότι όλα μπορούν να είναι τέχνη και όλοι μας καλλιτέχνες.

Με αυτό το ντοκιμαντέρ ο Veiel θέλει να φέρει το κοινό σε επαφή με το έργο του καλλιτέχνη, η χαρακτηριστική μορφή του οποίου, με το καπέλο και το γούνινο παλτό του, έχει αποτυπωθεί στις συνειδήσεις μας. Καλεί λοιπόν το θεατή να γνωρίσει καλύτερα και να προσπαθήσει να εξοικειωθεί με τη δουλειά του, μέσα από εικόνες και μέσα από τα λόγια τόσο του ίδιου, όσο και φίλων και συνεργατών του που γνώριζαν καλά αυτόν και το έργο του.

Το φιλμ επικεντρώνεται στην πίστη του Beuys πως “οποιαδήποτε φυσιολογική κατάσταση και πράξη είναι τέχνη”. Βλέπουμε έτσι πώς επεκτείνεται αυτή η ιδέα στο έργο του, και τι σημαίνει πρακτικά, κοιτώντας την ίδια τη δουλειά του. Μερικά από τα έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι: Celtic+~~~ (1971), Plight (1985), The pack (1969), Fat chair (1964), 7000 Oaks (1982), Show your wound (1974-75), How to explain pictures to a dead hare (1965), I like America and America likes me (1974). Aσχολείται επίσης με την προσπάθεια συμμετοχής του στα κοινά – όταν το 1982 αναμείχθηκε με το κόμμα των Πρασίνων της Γερμανίας –, το όραμά του για ίσα δικαιώματα στην εκπαίδευση για όλους και με τη συμμετοχή του στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1943, ως πιλότου μαχητικού αεροπλάνου, που τον οδήγησε σε τραυματισμό.

Για τον Beuys η τέχνη αποτελούσε το ισχυρότερο όπλο απέναντι στον εχθρό, χωρίς όμως να είναι σαφές ακόμα και στον ίδιο, ποιος είναι ο εχθρός. Τριάντα χρόνια μετά και σε μία Ευρώπη σε κρίση ταυτότητας το φεστιβάλ του Βερολίνου εμμένει σε αυτή την άποψη, καλώντας ταινίες που μοιράζονται το ίδιο πάθος για κοινωνική αλλαγή. Το Beuys είναι μία από αυτές.