Before Sunrise – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Before Sunrise

Είδος:

,

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: ,

Γράφει:

«Προχώρα 10, 20 χρόνια μπροστά. Είσαι παντρεμένη. Μόνο που ο γάμος σου δεν έχει πια την ίδια ζωτικότητα που είχε κάποτε. Αρχίζεις να κατηγορείς τον άντρα σου. Αναπολείς όλους αυτούς που πέρασαν από τη ζωή σου. Και σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν είχες καταλήξει με έναν από αυτούς. Λοιπόν εγώ είμαι ένας από αυτούς. Δες το σαν ένα ταξίδι στο χρόνο από το τότε στο σήμερα, όπου έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις τι έχασες. Στην ουσία πρόκειται για μια τεράστια χάρη για σένα και τον άντρα σου να μάθεις ότι τελικά δεν έχασες και τίποτα. Ότι είμαι σαχλός όπως αυτός, τελείως βαρετός και άπραγος. Οπότε έκανες την σωστή επιλογή και είσαι χαρούμενη».

Αυτά ακριβώς είναι τα λόγια που πείθουν τη νεαρή Γαλλίδα Céline να κατεβεί από το τρένο που θα τη μετέφερε στο Παρίσι για να περάσει ένα εικοσιτετράωρο με τον Αμερικανό Jesse στη Βιέννη. Ένα εικοσιτετράωρο ουσιώδες, έντονο και καθηλωτικό.

179750_442767965818703_782700937_n

Η ταινία σε ένα πρώτο επίπεδο δεν πραγματεύεται τίποτα παραπάνω από τη γνωριμία δύο νέων σε ένα ευρωπαϊκό τρένο, την αμοιβαία έλξη και τις ώρες που περνούν μαζί μέχρι το επόμενο πρωί στους πανέμορφους βιεννέζικους δρόμους. Είναι σχεδόν προκλητική η απλότητα με την οποία ο Richard Linklater προσπαθεί να ζωγραφίσει τη σχέση που δημιουργείται. Δύο φρέσκα πρόσωπα που κοιτάζονται αμήχανα, με περιέργεια και έναν όλο και λιγότερο λανθάνοντα ερωτισμό, και συνεχείς διάλογοι. Διάλογοι για την αγάπη, το σεξ, τον θάνατο, τη μοίρα, την τέχνη, την οικογένεια. Προβληματισμοί μιας ζωής που ανακύπτουν μέσα από μία τυχαία γνωριμία και σε ένα τόσο περιορισμένο χρονικό διάστημα. Και εδώ ακριβώς είναι που η φαινομενική απλότητα του θέματος έρχεται να συνδέσει τον θεατή με την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και, ένα παραπάνω, των ανθρώπινων σχέσεων.

Μοναδικά εργαλεία του σκηνοθέτη τα δύο πρόσωπα και η δραματική ισχύς των διαλόγων τους, ένας συνδυασμός ντυμένος με μια υπέροχη φωτογραφία, την αυστριακή πρωτεύουσα σε όλες της τις εκφάνσεις, το πρωινό, το σούρουπο, το ξημέρωμα. Ξεκινώντας από την αμηχανία της πρώτης επαφής, σταδιακά η Céline και ο Jesse, ξένοι μεταξύ τους και σε μια άγνωστη πόλη, αντιμετωπίζουν την κατά τα άλλα παράξενη αυτή κατάσταση με μία περιέργως μεγάλη άνεση και μία αυθόρμητη ειλικρίνεια που καθηλώνει τόσο τους ίδιους όσο και εμάς, ως θεατές. Εκείνη μία φοιτήτρια από τη Γαλλία που γυρνάει από τη Βουδαπέστη όπου είχε πάει να επισκεφτεί τη γιαγιά της. Ονειροπόλα, ευαίσθητη, ανήσυχη και ειλικρινής με τον εαυτό της, ξέρει πολύ καλά να συνομιλεί με τις επιθυμίες της, τους φόβους και τις ανασφάλειές της. Αναζητά την ουσία και όχι ό,τι μπορεί να τη συνοδεύει. Εκείνος ένας Αμερικανός που βρέθηκε να γυρίζει την Ευρώπη εξαιτίας της αποτυχημένης προηγούμενης σχέσης του, κουβαλάει μέσα του δυσάρεστες οικογενειακές στιγμές, αρκετή οργή και έναν ειρωνικό συνδυασμό ρομαντισμού και κυνισμού, τον οποίο αφήνει εκτεθειμένο σε πολλές σκηνές. Είναι κι εκείνος αυθόρμητος και βαθιά ειλικρινής με τον εαυτό, δεν διστάζει να εκφράσει αυτό που νιώθει και αυτό που σκέφτεται. Και η συνάντηση αυτών των δύο χαρακτήρων, ακριβώς αυτή η ειλικρίνεια, η απλότητα, η φρεσκάδα και ο ρεαλισμός τους οδηγεί σε μια συναισθηματική ένταση που κατά τα άλλα δεν θα δικαιολογούνταν από τη θεματική λιτότητα, την σχεδόν πλήρη απουσία πλοκής και το περιορισμένο σε δύο μόνο βασικούς ρόλους casting.

sunrise

Όσο περνάει η ώρα οι δύο αυτοί άνθρωποι γνωρίζονται και αρχίζουν να μοιράζονται σημαντικά κομμάτια από τις ζωές τους και τους προβληματισμούς τους, φτάνοντας, τελικά, στην ένωση, πνευματική και σωματική. Και κάπου εκεί, μέσα από την επιθυμία του ενός για τον άλλον, ανακύπτουν νέα ζητήματα. Τι θα συμβεί αύριο; Πώς θα χωρέσουν στις ζωές τους αυτές οι ώρες ή, ακόμη χειρότερα, πώς θα προστατευτούν από την αλλοίωση που επιφέρει ο πραγματικός χρόνος; Πώς θα μπορέσουν να διατηρήσουν όλη την ένταση και την ουσία χωρίς να μεσολαβήσει η σκληρή, κυνική καθημερινότητα; Αποφασίζουν να μην ξαναβρεθούν ποτέ. Να ζήσουν το υπόλοιπο της νύχτας σαν να μην υπάρχει αύριο και πραγματικά να μην υπάρχει αύριο.
«Αν τελικά υπάρχει θεός, δεν βρίσκεται μέσα μας, ούτε σε σένα ούτε σε μένα, αλλά σε αυτό το διάστημα που υπάρχει μεταξύ μας. Αν υπάρχει λίγη μαγεία στον κόσμο πρέπει να είναι στην προσπάθεια να καταλάβεις κάποιον, να μοιραστείς κάτι. Το ξέρω είναι σχεδόν αδύνατο να το πετύχει κανείς αλλά ποιος νοιάζεται αλήθεια; Η προσπάθεια είναι που μετράει…» λέει κάπου η Céline και είναι αυτή ακριβώς η μαγεία που κινδυνεύει από την απειλή της φθοράς.

Θα μπορούσε κανείς να ‘διαβάσει’ την ταινία ως ένα crescendo της ανθρώπινης επικοινωνίας, της ανθρώπινης επαφής, με την κορύφωση να έρχεται μόλις στο τέλος, λίγα λεπτά πριν οι δύο εραστές αποχωριστούν ο ένας τον άλλον. Τότε και οι δύο συνειδητοποιούν ότι είναι μάταιο να μιλά η λογική εκεί που το συναίσθημα τα έχει ήδη πει όλα. Εμμένοντας στην ανάγκη για την ουσία της επαφής τους και όχι τα πρακτικά συνεπαγόμενά της αποφασίζουν να βρεθούν σε έξι μήνες από εκείνη τη μέρα, στην ίδια πόλη, στο ίδιο ακριβώς μέρος, τον σταθμό των τρένων. Αθεράπευτα ρομαντικό; Δεν είμαι σίγουρη. Καθόλου τυχαία, η ταινία τελειώνει ακριβώς στο σημείο του αποχωρισμού τους, με τους δύο ήρωες γεμάτους, χορτασμένους από το τώρα και απαλλαγμένους από την μετριότητα αυτού που θα μπορούσε να φέρει το αύριο. Τίποτα δεν οδηγεί με βεβαιότητα σε δεύτερη συνάντησή τους και είναι αυτό που κάνει την πρώτη τόσο πολύτιμη.

Η ταινία συμμετείχε στο 45ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου και απέσπασε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας (Silver Bear for Best Director). Αποτελεί το πρώτο μέρος μίας τριλογίας, μαζί με τις ταινίες Before Sunset (2004) Before Midnight (2013).

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες