Beach Rats: ένα απίστευτο φαβορί του Διεθνούς Διαγωνιστικού στις Νύχτες Πρεμιέρας – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Beach Rats


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Κρυμμένος πίσω από ένα αρρενωπό παρουσιαστικό, μια παρέα τσαμπουκάδων φίλων και μια άχαρη ζωή στις λιγότερο προνομιούχες περιοχές του Μπρούκλιν, ένας όμορφος νεαρός παλεύει με τους ερωτικούς του δαίμονες, προπαθώντας να εξερευνήσει τη διφορούμενη σεξουαλικότητά του και να τιθασεύσει τις παρορμήσεις του. Από το φλερτ του με ένα κορίτσι της γειτονιάς μέχρι μια σειρά από ριψοκίνδυνα ραντεβού που κανονίζει μέσω ίντερνετ με άντρες μεγαλύτερης ηλικίας, ο 19χρόνος Φράνκι πασχίζει να ορίσει την ταυτότητά του, την ίδια ώρα που αγωνίζεται να κρατήσει το macho προσωπείο που του επιβάλλει ο περίγυρος.

Τρέφω μια απέχθεια στις (είτε queer είτε όχι) ταινίες που, ενώ προσπαθούν να ψυχολογήσουν ένα άτομο, καταλήγουν να ρίχνουν το φταίξιμο στον Άλλο. Όπου Άλλος συνήθως είναι η κοινωνία ή ο περίγυρος του υπό προσέγγιση ατόμου. Με αυτόν τον τρόπο, βαυκαλίζονται μέσα σε μια κακομοιριά η οποία δείχνει πως ο δημιουργός δεν έχει μια στέρεα πρόταση πάνω στο ζήτημα που αυτοκαλέστηκε να εξετάσει. Δεν αρνούμαι ότι πολλές φορές το όλο θέμα πηγάζει από κοινωνικά αίτια, αλλά μην ξεχνάμε, το άτομο φέρει τις ευθύνες του απέναντι στον εαυτό του. Η Rosetta των Dardenne προσπαθούσε να επαναστατήσει σε έναν κόσμο που δεν σε αφήνει ούτε να πεθάνεις, αποτυχημένα αλλά έδειξε μια πάλη. Οι ομοφυλόφιλοι του Pride δεν ήταν κατατρεγμένοι κακομοίρηδες, ούτε τους απασχολούσε μόνο να τους αποδέχονται για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, πάλευαν για μια κοινωνική αλλαγή σε όσα εχθρεύονταν.

Ο Frankie δεν είναι εξίσου επαναστατημένη φιγούρα. Για την ακρίβεια, μόνο ως αυτοκαταστροφικό θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς. Αρνείται την ίδια του την ταυτότητα, όχι μόνο στην παρέα του και σε όποιον τον περιτριγυρίζει, αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Είναι ένα άτομο που λυγίζει κάτω από την άνιση κοινωνία αλλά δεν κλαίγεται, αντιθέτως προσπαθεί να “μασκαρευτεί” και να ταιριάξει με όλα όσα επιβάλλεται να κάνει ένα αγόρι στην ηλικία του. Βγαίνει με μια κοπέλα που είναι προφανές πως της αρέσει, περνά χρόνο με τους φίλους του καπνίζοντας μαριχουάνα, φέρεται δηλαδή όπως μπροστά στον καθρέφτη, όπου προσπαθεί να υποδυθεί ένα άλλο άτομο. Όταν δεν τον παρακολουθεί κανείς, τότε ενδίδει στον πραγματικό του εαυτό και απολαμβάνει την παρέα ενήλικων ανδρών. Και γι’ αυτό καταλήγει να μην είναι άλλη μια queer ταινία, αλλά ένα λεπτομερές ψυχογράφημα ενός ατόμου εν μέσω συναισθηματικής κρίσεως.

Η υπέροχη σκηνοθεσία του φιλμ, με τα ασφυκτικά ζουμ στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, τους σχεδόν μηδενικούς, νέον ή εκτυφλωτικούς φωτισμούς, το κοφτό μοντάζ των πλάνων, αντικατοπτρίζει απόλυτα την κατάσταση στην οποία ψυχολογικά βρίσκεται ο Frankie. Άλλοτε κρυμμένος σε ένα σκοτεινό μέρος, άλλοτε μεθυσμένος από τη νέον σαγήνη κι άλλοτε ευάλωτος μπροστά σε όλους, μέρα με τη μέρα ωθείται όλο και περισσότερο προς μια καύση αναπόφευκτη και οριστική. Πέραν της εκπληκτικής σκηνοθεσίας και φωτογραφίας, πρέπει να σημειωθεί το άψογο κάστινγκ της ταινίας, οι ηθοποιοί δένουν απίστευτα με τους ρόλους που υποδύονται εμφανισιακά σε σημείο που (όπως ισχυρίζεται και μια κριτική από το εξωτερικό) ξεχνάς πως εδώ έχεις ερμηνεία και όχι πραγματικότητα. Και φυσικά, ίσως η όλη ατμόσφαιρα της ταινίας να μην ήταν η ίδια αν δεν την “έντυνε” μουσικά ο Nick Leon με ένα soundtrack κομμένο και ραμμένο στα πρότυπα που αναδεικνύουν την ταινία παρά τη σιγοντάρουν.

Χωρίς να έχουμε δει όλο το φετινό διαγωνιστικό, καμία έκπληξη δε θα μου προκαλέσει αν τιμηθεί με τη Χρυσή Αθηνά. Και γνωρίζω πως μέχρι το τέλος του έτους, όταν θα συνέλθουμε σε σώμα για να μιλήσουμε για τις ταινίες που μας απασχόλησαν, σίγουρα θα αναφερθεί ως μια από τις σημαντικές του 2017.