Τα μήλα του Αδάμ (Adam's apples) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τα μήλα του Αδάμ (Adam’s apples)

Είδος: , , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 4.50 out of 5)
Loading...

Τρίτη ταινία μεγάλου μήκους που σκηνοθετεί ο Anders Thomas Jensen και αποδεικνύεται επάξια κληρονομιά των Lars von Trier και Thomas Vinterberg αλλά και του γνωστού δόγματος του 95’ εν γένει. Μη σπεύσετε να αμφισβητήσετε την παραγωγικότητα του Jensen, διότι υπογράφει το σενάριο πάρα πολλών ταινιών του δανέζικου σινεμά και κάποιων από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου (κυρίως με τη Susanne Bier στη σκηνοθεσία), όπως Ίσως Αύριο (2010), Μετά το Γάμο (2006), Ουκ Επιθυμήσεις τη Γυναίκα του Πλησίον σου (2004 και αριστούργημα) ή Ανοιχτές Καρδιές(2002).

Το καταπληκτικό με τη συγκεκριμένη ταινία είναι ότι παρά το γεγονός ότι αντλεί από τη χαρακτηριστική δανέζικη παράδοση όσον αφορά την ένταση και τη δραματική χροιά, είναι σε θέση να δώσει και κάτι άλλο, να κάνει ένα παραπάνω σχόλιο, να εισάγει μια πρόσθετη οπτική. Και αυτό επειδή η ταινία είναι μία σύζευξη αρκετών ειδών και παραδόσεων και μπορεί να χαρακτηριστεί τόσο ως μαύρη κωμωδία ή αιχμηρή σάτιρα, όσο και ως συγκινητικό δράμα ή θρησκευτική αλληγορία.

adams-apples-trailer-01

Πρόκειται για ένα νέο-ναζί αρχηγό συμμορίας ονόματι Adam (UlrichThomsen), ο οποίος λόγω του βεβαρυμμένου παρελθόντος του καταδικάζεται σε φυλάκιση και, μέσω ενός προγράμματος αναμόρφωσης, αναγκάζεται να περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σε μία απόμερη εκκλησία. Εκεί γνωρίζει φιγούρες είτε βγαλμένες από παραμύθια είτε, τουλάχιστον, από θρησκευτικές παραβολές με όλο το στερεοτυπικό στοιχείο που συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Η κοινότητα διευθύνεται από τον ιερέα Ivan (Mads Mikkelsen), επίμονα θρήσκο ή, καλύτερα, θρησκόληπτο, με βαθιά εμπιστοσύνη στο θεϊκό θέλημα και στην καλοσύνη που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του. Τα υπόλοιπα, λιγοστά μέλη αυτής της παράξενης σύνθεσης είναι ο Khalid (Ali Kazim), πρώην ληστής, ο Gunnar (Nicolas Bro), κλεπτομανής και βιαστής και η Sarah (Paprika (!) Steen).

Όταν ο Adam καταφτάνει στην εκκλησία, αναγκάζεται από  τον ιερέα να θέσει ένα στόχο τον οποίο πρέπει να εκπληρώσει για να θεωρηθεί το πρόγραμμα αποτελεσματικό και να ολοκληρωθεί. Ο ίδιος κοροϊδεύοντας του λέει ότι θα φτιάξει μια μηλόπιτα από τα μήλα της μηλιάς που βρίσκεται στην αυλή. Τι ήταν να το πει; Μα σκουλήκια, μα κοράκια, μα αστραπές, μα φούρνοι που εκρήγνυνται παρεμποδίζουν την ετοιμασία της  μηλόπιτας και βάζουν τους ήρωές μας σε πειρασμούς και σε δοκιμασίες.

07

Η πλοκή είναι συμπαθητική αλλά δεν έγκειται εκεί το ενδιαφέρον. Περισσότερο, θεωρώ, ξεχωρίζει η ταινία από ειδολογική σκοπιά. Αρχικά πρέπει να την αντιμετωπίσουμε ως παραμύθι, ως αλληγορία, μόνο και μόνο αν λάβουμε υπόψη τους δύο σταθερούς πόλους ανάμεσα στο καλό και στο κακό, που, καθ’ όλη τη διάρκεια παρουσιάζονται αντιστικτικά, ενσαρκωμένοι από τον Ivan και τον Adam  αντίστοιχα. Ο πρώτος, παρά τις τρομερές συμφορές που το έτυχαν στη ζωή, (ΤΡΟΜΕΡΕΣ) αρνείται να χάσει την πίστη του και επιμένει στην ωραιοποίηση (έως και εξιδανίκευση!) των δεινών του. Ο δεύτερος, με το δικό του σκοτεινό παρελθόν, κρεμά ως εικόνισμα στο δωμάτιό του τον δικό του Θεό, το Χίτλερ, σαστίζει με την απέραντη καλοσύνη και αγαθοσύνη που συναντά, (η οποία στα μάτια του δεν είναι παρά τεράστια βλακεία) και θέτει ως καινούριο στόχο της ζωής του να δείξει στον Ivan πόσο κακό υπάρχει στον κόσμο και, κυρίως, να διαλύσει την πίστη του.

Ελπίζω πλέον να γίνεται ξεκάθαρο ότι η ταινία όχι μόνο είναι αλληγορία, αλλά συνδιαλέγεται με τη θρησκευτική αλληγορία. Η πλοκή, άλλωστε, παραπέμπει αναμφισβήτητα στις δοκιμασίες του Ιώβ, παραβολή από την οποία ούτως ή άλλως αντλεί, κρίνοντας από τις ρητές αναφορές σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

p12tls3Pi3IG5mkoUYDHoPSOUp4

Επιπλέον είναι ιδιαίτερα ευρηματικό το πάντρεμα του βαρέως δράματος (ξαναλέω, ΤΡΟΜΕΡΕΣ οι συμφορές του Ivan!), με πολυάριθμες κωμικές σκηνές (που βασίζονται, θεωρώ, ακριβώς σε αυτή την απόλυτη αντίστιξη καλού και κακού χωρίς ίχνος ρεαλιστικής αντιμετώπισης) αλλά και κάποια στοιχεία γκροτέσκο, που για δευτερόλεπτα σε κάνουν να αμφιβάλλεις για το ποια ταινία ξεκίνησες να βλέπεις.

Έτσι, ενώ το τέλος της ταινίας θα με έκανε σε άλλη περίπτωση να βγω από την κινηματογραφική αίθουσα (ή να κλείσω την τηλεόραση) βρίζοντας, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προηγούμενα για τη συγκεκριμένη ταινία μπορώ να πω ότι, αφού με εξέπληξε, τελικά μου άρεσε. Ναι, πρόκειται για μία μεγάλη, ηχηρή αναίρεση των τόσων αιώνων επιστημονικής έρευνας, των βασικών αρχών της φυσικής, του νόμου των πιθανοτήτων κτλ. Σου λέει άνθρωπος που έχει όγκο στον εγκέφαλο μπλέκει σε καβγά συμμοριών, δέχεται σφαίρα στο κεφάλι του και, όχι μόνο δεν πεθαίνει, αλλά είναι στην ευχάριστη θέση να απαλλαγεί από τον όγκο του χάρη στη σφαίρα! Εντάξει, ακούγεται τρομερά αστείο και αφελές ακόμα και τώρα που το γράφω, αλλά σκεφτείτε το συμβολικό επίπεδο της ταινίας, τη συνολική αλληγορική χροιά της και το βασικό θεματικό πυρήνα: την πίστη όχι μόνο στο Θεό αλλά και στη ζωή. Αμέσως το συγκεκριμένο κλείσιμο και γενικά το προϊόν στο σύνολό του αποκτά ποιητική αξία λόγω της διάχυτης αφαίρεσης και μας επιτρέπει να δούμε τέτοιες υπερβολές ως ποιητική αδεία του δημιουργού.

2552

Πολύ καλές ερμηνείες από Mads Mikkelsen (τον οποίο λατρεύω και για τον οποίο κακή κουβέντα δεν θα γραφεί ποτέ από μένα) και Ulrich Thomsen (με εμφανίσεις και εκτός Δανίας, βλ. International (2009) ως Jonas Skarssen) ο οποίος πραγματικά υιοθετεί όλα τα «παντρέματα» της ταινίας στην ερμηνεία του. Γενικά δείτε την ταινία γιατί όπως και να το κάνουμε ακόμα και να μη σας αρέσει στο τέλος, είναι ταινία για σινεφίλ (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι  κυριολεκτικά  σάρωσε σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο).