78/52 – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr
Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το “Ψυχώ” είναι μια ταινία που οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπουν ταινίες, την έχουν δει. Αλλά και οι υπόλοιποι, οι κινηματογραφικά αναλφάβητοι μπλοκμπαστεράδες, ακόμα κι εκείνοι, κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν δει κάπου τη φημισμένη σκηνή της δολοφονίας στη μπανιέρα, που υπάρχει κανονικά στην αρχή του έργου. Το ευφυέστατο και εμπνευσμένο ντοκιμαντέρ “78/52” πραγματεύεται αυτό ακριβώς το ζήτημα. Είναι άραγε η σκηνή του ντους το ιστορικό σημείο αναφοράς του κινηματογράφου, που διαχώρισε το παλιό κλασικό Hollywood από τις μετέπειτα ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου; Αυτό θεωρεί ο δημιουργός του “78/52″,  στο οποίο αναλύεται καρέ καρέ όλη η διάσημη σκηνή της ταινίας καθώς και ο τρόπος με τον οποίο άλλαξε την ιστορία του κινηματογράφου.

Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ αναφέρεται στον αριθμό των πλάνων και των κατ που βλέπουμε να γίνονται στην τρίλεπτη αυτή σκηνή που έκανε το κινηματογραφικό κοινό να ανατριχιάσει από τη βία.  H σκηνή, για τα κινηματογραφικά δεδομένα της εποχής, ήταν προκλητική και πρωτοποριακή από πολλές απόψεις. Αρχικά, εντύπωση προκάλεσε η γύμνια της Janet Leigh, σε συνδυασμό με το αιματηρό splatter που πρώτη φορά βλέπαμε σε ταινία. Το “Ψυχώ” κατάφερε με δυσκολία να περάσει την επιτροπή λογοκρισίας, χάρη στη μαεστρία του σκηνοθέτη, ο οποίος είχε σχεδιάσει σχολαστικά κάθε πλάνο ώστε χωρίς να φαίνεται άμεσα το μαχαιρωμένο σώμα ή τα επίμαχα γυμνά σημεία του, ο θεατής να αντιλαμβάνεται με τον πιο άμεσο και σκληρό τρόπο όλες τις λεπτομέρειες της διαπραχθείσας δολοφονίας. Ο Χίτσκοκ ήταν ο master του να τα δείχνει όλα χωρίς να δείχνει τίποτα.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ότι ο ίδιος ο Χίτσκοκ όταν είδε το πρώτο κατ της ταινίας δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Η σκηνή του ντους δεν του άρεσε. Μόνο αργότερα, όταν προστέθηκε η εμβληματική μουσική του Bernard Herrmann με τα ανατριχιαστικά έγχορδα, μόνο τότε ο μαιτρ του σασπένς ένιωσε σίγουρος για το αποτέλεσμα. Αυτή η προσθήκη, που αρχικά δεν είχε προβλεφθεί, ήταν η λεπτομέρεια που απογείωσε αυτήν την τόσο σημαντική για τον Χίτσκοκ σκηνή. Ο σκηνοθέτης είχε βασίσει όλην την ταινία σε αυτήν τη σκηνή και μάλιστα είχε αφιερώσει μία ολόκληρη εβδομάδα για να τη γυρίσει.

Τέλος, ένα άλλο πολύ σημαντικό κομμάτι στο ντοκιμαντέρ αυτό, είναι ότι εκτός από μια αμιγώς τεχνική- κινηματογραφική προσέγγιση της σκηνής, γίνεται και μια πολιτισμική κριτική. Οι άνθρωποι που μιλούν στην κάμερα για την ταινία και τη συγκεκριμένη σκηνή του ντους κάνουν ιδιαίτερη αναφορά και στα υπόλοιπα επίπεδα ανάγνωσης της σκηνής αυτής. Αρχικά, εξετάζεται από την ψυχαναλυτική σκοπιά. Ο Perkins μεταμφιεσμένος στη δεσποτική μητέρα του σκοτώνει τη γυναίκα που τον ερέθισε σεξουαλικά. Άρα έχουμε για πρώτη φορά την απεικόνιση ενός σεξουαλικοποιημένου εγκλήματος στην μεγάλη οθόνη. Εν συνεχεία, η σκηνή εξετάζεται από τη σκοπιά της θεωρίας του βλέμματος. Ο Χίτσκοκ, εναλλάσσοντας τις οπτικές γωνίες της κάμερας,  κάνει τον θεατή ηδονοβλεψία και του δείχνει συνεχώς τα διαφορετικά “μάτια” που παρακολουθούν την αποτρόπαια πράξη: το σιφόνι, το ντους, το μάτι του θύματος. Επιπλέον, έχουμε και την ιστορική προσέγγιση της σκηνής. Πριν από τη σκηνή αυτή ποτέ δεν είχαμε δει στο σινεμά ωμή βία, ενώ μετά, αυτό άλλαξε ριζικά. Ενέπνευσε ολόκληρο κινηματογραφικό ρεύμα με τις ιταλικές ταινίες τρόμου των ’70s και εγκαθίδρυσε ολόκληρες κινηματογραφικές κατηγορίες στο παγκόσμιο σινεμά (horror, terror, thriller, b-movies, κλπ).

Και ένα fun fact: όλες οι συνεντεύξεις του ντοκιμαντέρ γυρίστηκαν σε φόντο green screen και στο post production προστέθηκαν ως φόντο οι χώροι του Bates Motel. Ναι. Και να μην είσαι φαν του Χίτσκοκ, μετά από αυτήν την ταινία, γίνεσαι.