High Infidelity #267: Merry Bleeping Xmas - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

High Infidelity #267: Merry Bleeping Xmas

High Infidelity, Ειδήσεις | 30-12-2013 |

(Φωνή trailer) “Flamboyant decorations and inexpensive gifts. Firelights warming people’s hearts. Turkey roast filling their bellys. Christmas, a time of joy, a time for families to fall apart, a time for MURDER”.

10 (αντι-)χριστουγενιάτικες τάσεις στο σινεμά για να το κάψετε φέτος τις γιορτές.

Merry Slasher Christmas

Είναι ύποπτα πολλές οι φορές που τα Χριστούγεννα, η πιο χαζοχαρούμενη στιγμή της χριστιανοσύνης, γίνεται το setting για αιματοβαμμένα killing sprees και λοιπές μακάβριες ιστορίες.  O μέγιστος τρομολάγνος θεωρητικός, κριτικός και εσχάτως σκηνοθέτης Kim Newman, ξεκινάει το άρθρο του “You Better Watch Out: Christmas in the Horror Film” με ένα απόσπασμα απ’ το Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο (ταινιάρα btw):

Then Herod, when he saw that he was mocked of the wise men, was exceeding wroth, and sent forth, and slew all the children that were in Bethlehem, and in all the coasts thereof, from two years old and under, according to the time which he had diligently enquired of the wise men. Then was fulfilled that which was spoken by Jeremy the prophet, saying, In Rama was there a voice heard, lamentation, and weeping and great mourning, Rachel weeping for her children, and would not be comforted, because they are not. – The Gospel of St Matthew (2: 16–18)”.

Υποδεικνύει δηλαδή σκηνές σφαγής στο ίδιο το DNA του Χριστιανισμού και υπονοεί μια έμμεση σύνδεση της ιστορίας της Γέννησης με τα “γιορτινά” slasher.

Ξεπερνώντας τις ζοφερές σφαγές του Ηρώδη, βλέπουμε πολλά χριστουγεννιάτικα σενάρια να βασίζονται στην μεταφυσική απειλή. Κάποιες φορές είναι γέννημα της φαντασίας του εκάστοτε ήρωα, άλλες προέρχεται απ’ την δαιμονοποίηση αναγνωρίσιμων συμβόλων. Κλασικό παράδειγμα για την πρώτη περίπτωση είναι το Α Christmas Carol του Charles Dickens (που έχει διασκευαστεί αμέτρητες φορές για την μεγάλη οθόνη), μια τυπική ιστορία φαντασμάτων που κορυφώνεται με την μελλοντική κηδεία του πρωταγωνιστή. Στα σενάρια πάντως κυριαρχούν οι περιπτώσεις που κάποιος ψυχοπαθής εκμεταλλεύεται την χαρωπή διάθεση για να εξαπολύσει την δολοφονική του μανία. Ο Newman στο άρθρο του ξεχωρίζει (όπως μπορεί να μαντέψει κανείς κι απ’ τον τίτλο) το You Better Watch Out (1980), one-off λιχουδιά του Lewis Jackson που γνώρισε πρωτοφανή αναγνώριση με την πάροδο του χρόνου. Στην ταινία ένας ψυχοπαθής τρομοκρατεί το New Jersey συμπεριφερόμενος και κυκλοφορώντας ως Άη Βασίλης. Μέσα στην θολούρα που του προκαλεί hilarious παιδικό τραύμα, γίνεται φονικά διδακτικός όταν αποφασίζει ποιος ήταν καλός και ποιος όχι. Αγαπάει τα παιδιά, αλλά δεν αντέχει τους μεγάλους που παιδιαρίζουν γι’ αυτό τους ξεματιάζει, τους τσεκουρώνει, τους πνίγει… γενικά μια ομορφιά. Ο Άγιος μπορεί να είναι το πιο συχνό θύμα δαιμονοποίησης αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει την αλήστου μνήμης τρομοκωμωδία Jack Frost (1996) (αν βέβαια μπορεί να το ξεχωρίσει απ’ το ομότιτλο οικογενειακό φιλμ του Troy Miller που βγήκε την επόμενη χρονιά). Ο αγαπημένος χιονάνθρωπος μικρών και μεγάλων, φιλοξενεί το πνεύμα εξυπνάκια serial killer, που διασκεδάζει σκοτώνοντας ανυποψίαστους πολίτες αξιοποιώντας ακόμη και χριστουγενιάτικα props. Σε εντελώς αντίστοιχο πνεύμα και τα δύο αποτυχημένα Gingerdead Man (2005 και 2013) του λατρεμένου κατά τ’ άλλα Charles Band. Τέλος δεν μπορούμε να παραλείψουμε το original Black Christmas (1974), σημείο αναφορά στο αμερικάνικο slasher. Εκεί ένας παρανοϊκός παρενοχλεί με τηλεφωνήματα τα κορίτσια μιας κολεγιακής αδερφότητας, για να τα ξεπαστρέψει αργότερα στο χριστουγενιάτικο πάρτι. Η ταινία του Bob Clark με τους αφελείς και oversexualised πρωταγωνιστές θέτει αρχέτυπα, προοικονομώντας μνημεία του είδους (το Halloween, το Friday the 13th και, φυσικά, το Scream είναι τα πρώτα που έρχονται στο μυαλό). Ο ίδιος σκηνοθέτης χρόνια αργότερα θα σκηνοθετήσει το A Christmas Story, ίσως την πιο αγαπημένη χριστουγενιάτικη ταινία των τελευταίων 20 ετών (εμετός…).

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Black Christmas” (μόνο το original), “You Better Watch Out”, “Silent Night, Deadly Night” (1 και 2), “Elves”, “To All a Good Night”, “Silent Night”, “3615 code Père Noël”, “The Children”, “P2” και για τους οπαδούς της Debbie Rochon το απαράδεκτο “Santa Claws”

silentnight

Demon Santas

Αν και υπάρχουν πολλές ταινίες με ψυχοπαθείς ντυμένους Άγιους Βασίληδες (τόσες που στοιχειοθετούν ξεχωριστό υπο-είδος στις ταινίες τρόμου), υπήρξαν και ανόσια σενάρια που ήθελαν τον αυθεντικό Άγιο είτε στοιχειό είτε ψυχοπαθή δολοφόνο. To πιο χαρακτηριστικό είναι ίσως το Sint (2010), μια κωμωδία του Dick Maas, που θέλει τον  Sinterklaas αιμοδιψή μεσαιωνικό επίσκοπο (που το γύρισε στην παρανομία), να επανέρχεται με τη συμμορία του στη Γη κάθε 5η Δεκεμβρίου που έχει πανσέληνο, για να εκδικηθεί  το θάνατό του. Σαφώς πιο ενδιαφέρον το Rare Exports (2010) του Jalmari Helander, το οποίο βρίσκει αφορμή σε σκανδιναβικούς θρύλους, που παρουσιάζουν τον Άγιο Βασίλη σαν διαβολική οντότητα-τιμωρό. Μια ανασκαφή κυριολεκτικά ξεπαγώνει τον Άγιο και μαζί ζωντανεύει τις μακάβριες ιστορίες που τον συνοδεύουν. Η ταινία στάθηκε αναπάντεχο hit στο φεστιβαλικό κύκλωμα φτάνοντας μέχρι το 1ο βραβείο στο φεστιβάλ του Locarno. Υπάρχει επίσης η περίπτωση του μεξικάνικου Santa Claus (1959) που σκηνοθέτησε ο René Cardona. Σε ένα κόσμο που τα παιδιά ζητάνε όπλα και πυρηνικά εργαστήρια για χριστουγενιάτικο δώρο, ο Άγιος τα βάζει με τον ίδιο τον εξαποδώ. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς απ’ τους δύο τερατόμορφος ή κακός για να γίνει μια τρομακτικά κακή και παράλληλα αδιανόητα τρομακτική για την παιδική ψυχοσύνθεσή μου ταινία. Αρκεί η τζάμπα-πρέζα σκηνή που η μικρή πρωταγωνίστρια μιλάει σε σπιντάντο dub με μια κούκλα που την παροτρύνει να γίνει άτακτη.

Εύφημος μνεία σε τρεις μικρού μήκους ταινίες: στο θεοπάλαβο Treevenge του Jason Eisener μια οικογένεια και οι γείτονες τους βρίσκουν φρικαλέο θάνατο από το πιο αθώο των χριστουγενιάτικων συμβόλων. Το Winter Stalker του Stephen Reedy αναφέρεται στο πραγματολογικά προφανές: ο Santa Claus εφόσον υπάρχει, είναι ένας πνευματικά διαταραγμένος γεράκος που έχει πάρει τη δουλειά του πολύ πιο σοβαρά απ’ ότι θα έπρεπε και παρακολουθεί ψυχαναγκαστικά τον κάθε έναν από μας. Η ελληνική παράδοση έχει ένα ιδιαίτερα ενοχλητικό στοιχείο που σχετίζεται με τα Χριστούγεννα. Ανάλογα με την περιοχή οι Καλικάντζαροι, τα δαιμόνια που ανεβαίνουν στη Γη τέτοιες μέρες, μπορεί να είναι από ενοχλητικές ανακατώστρες μέχρι διαβολικές οντότητες που στοιχειώνουν μέχρι πρότινος ευτυχισμένες οικογένειες. Στο Santa των Διονύση και Μάνου Ατζαράκη μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη περιμένει τα παιδιά που κάτι άκουσαν να βγαίνει από την καμινάδα.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Sint”, “Rare Exports”, “Santa Claus”, “Santa’s Slay”

sint

Christmas Spawned

Δίπλα στους διεστραμμένους Αη Βασίληδες, τους χιονάνθρωπους και τα ξωτικά, θα πρέπει να αναφέρουμε ορισμένα χριστουγενιάτικα πλάσματα που αναπνέουν μόνο στην κινηματογραφική παραφιλολογία. Τα Gremlins (1984) του Joe Dante προϋπήρχαν αλλά μόνο σαν όρος, στα διηγήματα του Roald Dahl. Όλοι τα θυμούνται σαν μια υποδειγματικά anti-xmas ταινία για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι το ότι ο χνουδωτός Gizmo ήταν ιδιαίτερος τραβηχτικός για τα ανήλικα της εποχής, αλλά εκεί που όλοι περίμεναν οικογενειακή κωμωδία (και άρα έργο αρμοστό στην περίσταση) υπήρχαν απότομες – σχεδόν επιθετικές αλλαγές ύφους, που πλέον έρρεπε στο σινεμά τρόμου. Παγίδα… Ο δεύτερος λόγος είναι η κλασική πλέον σκηνή όπου η Kate εξομολογείται γιατί δεν της αρέσουν τα Χριστούγεννα.

Ο Edward Scissorhands του Tim Burton παραδέχομαι πως παρά είναι γλυκερός γι’ αυτό το αφιέρωμα, το φινάλε του ωστόσο που τον βρίσκει μόνο του κι εγκαταλελειμμένο, να φτιάχνει χιόνι για τα Χριστούγεννα της αγαπημένης του, είναι ακριβώς ότι ΔΕΝ ταιριάζει στο πνεύμα της εποχής (κι αυτό αξιωματικά είναι πάντα καλοδεχούμενο).

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Gremlins”, “Gremlins 2: The New Batch”, “Edward Scissorhands”, “Batman Returns”

Gremlins1

Xmas Action

Τα Χριστούγεννα σαν setting υπήρξαν ένα απ’ τα πιο ιδιότυπα trend των ταινιών δράσης, ειδικά τότε που το είδος βασίλευε. Η πιο διάσημη περίπτωση είναι αυτή του Die Hard (1988) με τον μπάτσο John McClane να βρίσκει το χαμένο του christmas spirit ανάμεσα σε σφαίρες, εκρήξεις και πτώματα Γερμανών τρομοκρατών. Όχι ότι τα επόμενά του Χριστούγεννα ήταν καλύτερα (ο λόγος για το sequel του 1990…).

Ακόμη όμως και ο Shane Black, η σημαντικότερη ίσως φιγούρα του είδους, έχει μια περίεργη προτίμηση στα Χριστούγεννα για τα σενάρια του. Η συνήθειά του φτάνει σε βαθμό ψύχωσης, αρκεί να αναλογιστούμε τα Lethal Weapon (1987), The Long Kiss Goodnight (1996), Last Boy Scout (1991), αλλά και τις δύο ταινίες που σκηνοθέτησε. Στο Kiss Kiss Bang Bang (2005) σχεδόν ξεχνάς ότι είναι γιορτές, υπάρχει όμως η Αγιοβασίλαινα Michelle Monaghan να στο υπενθυμίζει, ενώ στο Iron Man 3 (2013), δεν αναφέρεται νομίζω πουθενά, αλλά είναι προφανώς Χριστούγεννα στο Marvel Universe. O ίδιος, λίγο μετά την κυκλοφορία της τελευταίας του ταινίας, δήλωσε πως χρησιμοποιεί αυτό το setting γιατί είναι δεδομένο στο κοινό υποσυνείδητο, είναι μια εμπειρία που μοιράζονται όλοι οι θεατές και έτσι πιστεύει πως δένονται ευκολότερα με το σενάριο.

Άλλες χριστουγεννιάτικες περιπέτειες: τιμή και δόξα στο απαίσιο Reindeer Games (2000) του John Frankenheimer, ο καλύτερος crime Αη Βασίλης θα είναι πάντα o undercover Popeye Doyle του French Connection (1971), Χριστούγεννα στο σύμπαν της DC στο Batman Returns (1992) που αναφέρθηκε και παραπάνω.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Die Hard 1 &2”, “Kiss, Kiss, Bang, Bang”

kkbbharmony

Χριστούγεννα στα χαρακώματα

Υπάρχει σαφές σημείο αναφοράς στις πολεμικές χριστουγεννιάτικες ταινίες κι αυτό δεν είναι άλλο από μια πραγματική ιστορία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με την οποία Γαλλοβρετανοί και Γερμανοί στρατιώτες έκαναν ανακωχή λίγων ωρών για να ευχηθούν σε αλλήλους, εχθρούς και φίλους. Η πιο γνωστή απ’ τις ταινίες που ζωντάνεψαν το γεγονός είναι το υποψήφιο για ξενόγλωσσο Oscar Joyeux Noël του Christian Carion. Αυτή η πέρα για πέρα πραγματική (όπως βεβαιώνουν και δεκάδες ντοκιμαντέρ σχετικά με το γεγονός) επίδειξη ανθρωπιάς εν μέσω της απόλυτης βαρβαρότητας, μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Δυστυχώς (για τη λίστα μας) υπάρχουν πάμπολλες ταινίες που βασισμένες στο οξύμωρο σχήμα Χριστούγεννα-Πόλεμος αλλά στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ζεστές κι ανθρώπινες ιστορίες για στρατιώτες που στη θαλπωρή των εορτών γιατρεύουν τα ψυχολογικά τους τραύματα (μπλιαξ), είτε μιλάμε για δράματα είτε για κομεντί. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το This Happy Breed (1944) του David Lean, The Holly and the Ivy (1952) του George More O’Ferrall, το Christmas in Connecticut (1945) του Peter Godfrey και το I’ll be Seeing You (1944) του William Dieterle. Υπάρχει επίσης η περίπτωση του Jean Renoir που χρησιμοποιεί τις γιορτινές εκδηλώσεις για να συνοψίσει τις ιδέες στον ανθρωπιστικό πυρήνα του La Grande Illusion (1937).

Για εμάς όμως που ψάχνουμε το αντί-χριστουγεννιάτικο, το κλασικό Hollywood μας έδωσε αναπάντεχη εναλλακτική επιλογή με ένα στρεβλωτικό remake του Holyday Inn, το White Christmas του Michael Curtiz. Ο πόλεμος μπορεί να βρίσκεται τουλάχιστον δέκα χρόνια πίσω, αλλά η ταινία του Curtiz είναι ένα πατριωτικό call-to-arms σε καιρό ειρήνης. Πολύ “καλύτερα” τα πράγματα στις ευρωπαϊκές παραγωγές της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου με εικόνες εξαθλίωσης να περιβάλλουν λαμπερά στολισμένα δεντράκια και τους μεσότιτλους των ταινιών να ενημερώνουν για ανθρώπους που θέλουν να γιορτάσουν τα χριστούγεννα αλλά δεν μπορούν. Στο κλασικό short Christmas Under Fire (1941) των Hasse και Watt οι κάτοικοι του Λονδίνου είναι αναγκασμένοι να περιορίσουν τις εκδηλώσεις τους στον υπόγειο όπου αισθάνονται ασφαλείς. H ταινία προσπαθεί να απλώσει μήνυμα ελπίδας αλλά αυτό που μένει περισσότερο είναι η απόγνωση ενός ολόκληρου έθνους. Στο Tunisian Victory του Frank Capra χαρούμενοι οι σύμμαχοι γιορτάζουν μαζί τα Χριστούγεννα στο μέτωπο της Β. Αφρικής. Πρόκειται φυσικά για μια ταινία προπαγάνδας που αποπειράται να πείσει τους Αμερικάνους που είχαν ακόμη ενδοιασμούς να συμμετάσχουν στον Πόλεμο κατά του Ναζισμού. Ο Billy Wilder έκανε δύο ταινίες με εξελίσσονται παράλληλα με τις γιορτές. Αφήνουμε το Apartment και μένουμε στo αριστουργηματικά κωμικό Stalag 17, όπου δύο Αμερικάνοι αιχμάλωτοι προσπαθούν να αποδράσουν από το στρατόπεδο συγκέντρωσης ψάχνοντας παράλληλα να βρουν ποιος είναι ο καταδότης των θαλάμων.

Η καλύτερη anti-Xmas σκηνή σε πολεμική ταινία περιέχεται στο βαθιά ειρωνικό The Victors (1963) του Carl Foreman, μια επικών διαστάσεων ιστορία που διηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας Αμερικάνων στρατιωτών στην Ευρώπη του Β’ Παγκοσμίου. Στην καλύτερη σεκάνς του, χαλαρωτικά γιορτινά άσματα και ύμνοι συνοδεύουν την εκτέλεση ενός στρατιώτη σε ένα χιονισμένο γαλλικό λιβάδι, την παραμονή των Χριστουγέννων.

Στο σύχγρονο κινηματογράφο τα χειρότερα πολεμικά Χριστούγεννα έκανε ο Owen Wilson στο Behind the Enemy Lines (2001), που τ’ ανήμερα είδε το αεροσκάφος του να καταρρίπτεται στην εμπόλεμη Βοσνία. Ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος παίζει σημαντικό ρόλο στην αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία του Bent Hammer, Hjem til jul (2010), που μπορεί να περιγράφει τα δεινά των κατοίκων του μια μικρής επαρχιακής πόλης, αλλά καταλήγει βαθιά γιορτινή κι ελπιδοφόρα.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “The Victors”, “Christmas Under Fire”, “Stalag 17”, “Era notte a Roma”

joyeux-noel

Xmysteries

Απ’ τα Χριστούγεννα δεν θα μπορούσαν να λείπουν πέρα απ’ τα μακελειά, τα εγκλήματα πάθους, τα whodunnits ή ακόμη ακόμη και τα χιονισμένα noir. Η αναφορά εδώ οφείλει να ξεκινήσει απ’ το L’Assassinat du père Noël (1941) του Christian-Jaque, μια ταινία που αναφέρεται έμμεσα στην Κατοχή και ξεκινάει με τη δολοφονία ενός κατασκευαστή χριστουγενιάτικων διακοσμητικών, που κάθε χρόνο ντύνεται Αη Βασίλης για τους συντοπίτες του. Στο κλασικό και σπιρτόζο Hollywoodιανό noir The Thin Man (1934) του W.S. Van Dyke, η δράση λαμβάνει χώρα την περίοδο των γιορτών, χωρίς αυτό να παίζει ιδιαίτερο ρόλο. Αξίζει ωστόσο με το παραπάνω, μια θέση στη σημερινή λίστα, χάρη στην Myrna Loy που μαζί με τον άντρα της φαίνεται να μισούν κάθε τι χριστουγενιάτικο και, αψηφώντας χρονιάρες μέρες, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν, προτιμούν να ακολουθήσουν τα ίχνη μιας δολοφονίας. Το ερωτικό πάθος που κορυφώνεται παραμονές των γιορτών για να διαλύσει (σχεδόν) δύο σπίτια, οδηγεί δύο ταινίες του σαρδόνιου Claude Chabrol. Στο Juste avant la nuit ο οικογενειάρχης πρωταγωνιστής στραγγαλίζει καταλάθος την ερωμένη του και εν πλήρει πνευματική τρικυμία, αγωνίζεται να περάσει καλά χριστούγεννα με την οικογένεια του. Οι χιονόμπαλες που όταν τις κουνάς γίνεται της καραπουτανάρας, οι ίδιες που κατασκευάζει ο τύπος στο L’Assassinat du père Noël τέλος πάντων, είναι το πιο κρίσιμο prop στο remake του La femme infidel (2002) όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται και ο σύζυγος είναι αυτός που καλείται να τακτοποιήσει την απιστία της συντρόφου του. Το αυθεντικό έργο του Chabrol παραμένει καλύτερο, η εκδοχή του Lyne έχει όμως περισσότερα Χριστούγεννα. Noir αναφορές και στο τυπικό caper The Ice Harvest (2005) του Harold Ramis, που μυστηριώδες δεν το λες αλλά κάπου έπρεπε να το βάλουμε στη λίστα.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “L’Assassinat du père Noël”, “The Thin Man”

lassassinatduperenoel5

Festen

Μέσα στο γενικότερο ψυχαναγκασμό των γιορτών οι θεσμοί γίνονται ευάλωτοι στόχοι για τον αποστασιοποιημένο και νηφάλιο παρατηρητή. Υπάρχει άραγε καλύτερη αφορμή να επιτεθεί κανείς στην αγία πυρηνική οικογένεια και τη γελοιότητα των Χριστουγέννων απ’ το γιορτινό τραπέζι;

Οι περισσότεροι που το αποπειράθηκαν στον κινηματογράφο, το έκαναν με μια κωμωδία. Το 2008 μέλη του Daily Show και o παλιός συνεργάτης του Jason Jones, Warren P. Sonoda, κυκλοφορούν το Cooper’s Camera, όπου μια μεταχειρισμένη επαγγελματική βιντεοκάμερα, χριστουγεννιάτικο δώρο για τους Cooper, καταγράφει το απόλυτο χάος που ξεσπά όταν white-trash συγγενείς και φίλοι με πιπεράτα μυστικά μαζεύονται για να περάσουν μαζί τις διακοπές.  Στο The Ref (1994) του αδικοχαμένου Ted Demme, ένας διαρρήκτης γνωρίζει την προδοσία παραμονή των εορτών και αναγκάζεται να πάρει όμηρους ένα ζευγάρι που δεν χωνεύονται μεταξύ τους κι έχουν ένα γιο που τους μισεί. Στο εξαίρετο Un conte de Noël (2008) του Arnaud Desplechin οι Vuillard, μια οικογένεια με προβληματικές μονάδες και βεβαρυμένο παρελθόν, μαζεύεται στο πατρικό της αφού μάθει ότι η γιαγιά Catherine Deneuve έχει λευχαιμία και χρειάζεται μεταμόσχευση μυελού των οστών, κάτι που ζητάει απ’ τα παιδιά της. Η ασθένεια είναι μόνο ένα απ’ τα μυριάδες προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν και μέχρι το διττό σχετικά με την εξέλιξη της επέμβασης φινάλε, τα πράγματα θα έχουν εκτονωθεί αλλά οι οικογενειακές σχέσεις θα έχουν προσβληθεί ανεπανόρθωτα. Στο Parenti Serpenti (1992) ο Mario Monicelli αισθάνεται να γερνάει και φτιάχνει μια δηλητηριώδη – όπως φαίνεται κι απ’ τον τίτλο – κωμωδία, για ένα ηλικιωμένο αντρόγυνο που καλεί τα παιδιά του σπίτι για τις γιορτές, φυλώντας τους για δώρο την απόφασή τους να μείνει μαζί με κάποιο απ’ αυτά, κάτι που θα δείξει και τον αποκλειστικό τους κληρονόμο.

Ξεπερνώντας τις κωμωδίες, μια απ’ τις πιο “τρυφερές” χριστουγενιάτικες ιστορίες κρύβεται στο Elisa (1994) του Jean Becker. Η νεαρή πρωταγωνίστρια έχει να θυμάται την απόπειρα της καταθλιπτικής μητέρας της (η Elisa του τίτλου) να την πνίξει με ένα μαξιλάρι, την ώρα που οι γείτονες στο δίπλα σπίτι φωνάζουν Joyeux Noël. Η απόπειρα προφανώς απέτυχε, η μητέρα αυτοκτόνησε, ο πατέρας την εγκατέλειψε. H ίδια αναφέρει το γεγονός ως τη στιγμή της γέννησής της κι έτσι τα Χριστούγεννα της θυμίζουν για πάντα την μοναξιά και την εγκατάλειψη. Το Y aura-t-il de la neige à Noël? (1996) της Sandrine Veysset, το χιόνι τα Χριστούγεννα είναι μεν μια ηλιαχτίδα ελπίδας, αλλά το μέλλον προβλέπεται ζοφερό για την οσιομάρτυρα Dominique Reymond και τα εφτά παιδιά της. Ο πατέρας τους και εραστής-δυνάστης της έχει μόλις απλώσει χέρι στην μεγαλύτερη κόρη της και απειλεί για χειρότερα. Ο Stanley Kubrick στο πιο υποβλητικό-δεν-πάει Eyes Wide Shut (1999) προχώρησε ακόμη πιο βαθιά στις σχέσεις του ζευγαριού και, με δόλωμα το θάνατο ενός νεαρού μοντέλου, οδηγεί τον Tom Cruise σε μια δαιδαλώδη διαδρομή στο υποσυνείδητο, όπου καλείται να αντιμετωπίσει την φαινόμενη απιστία της γυναίκας του.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Cooper’s Camera”, “Un conte de Noël”, “Y aura-t-il de la neige à Noël?”, “Parenti Serpenti”, “Eyes Wide Shut”

eyeswideshut-zieglersstairway

Τα Χριστούγεννα ως κοινωνική σάτιρα

Τα Χριστούγεννα σαν πολιτιστικό φαινόμενο έχουν γίνει αντικείμενο έντονου debate και σκληρής αμφισβήτησης μεταξύ των θεωρητικών. Ο πανεθνικός χαρακτήρας τους και ο τρόπος που γιορτάζονται σε ολόκληρο το σύγχρονο κόσμο, αποδεικνύει μια αθέμιτη επιβολή της αμερικάνικης κουλτούρας. Η αδιαπραγμάτευτη διεισδητικότητα των εθίμων που καθιέρωσαν οι πολυεθνικές απ’ τα γεννοφάσκια του (υπερ)καταναλωτισμού, έκαμψαν δίχως καμία δυσκολία τις εκάστοτε πολιτισμικές αντιστάσεις όπως προέκυπταν απ’ τις παραδόσεις κάθε λαού. Με το “οικονομικό” κομμάτι θα ασχοληθούμε αργότερα, προς το παρόν θα μείνουμε σε ταινίες που εκμεταλλευόμενες τον ξενόφερτο εορτασμό των Χριστουγέννων, προσπάθησαν να σατιρίσουν τα εθνικά τους ήθη.

Εννοείται το μεγαλύτερο ζόρι με τα εισαγόμενα Χριστούγεννα το τράβηξαν οι Ρώσσοι, τόσο πριν όσο και μετά την κατάπτωση του Κομμουνισμού (τα Χριστούγεννα είχαν επισήμως καταργηθεί από το καθεστώς, σταμάτησαν να γιορτάζονται το 1918 και επανήλθαν το 1991). Στο άρθρο της ακαδημαϊκού και ερευνήτριας του ρωσσικού κινηματογράφου Birgit Beumers “Father Frost on 31 December: Christmas and New Year in Soviet and Russian Cinema”, μπορεί κανείς να βρει θησαυρό από σχετικές πληροφορίες. Μια απ’ τις πιο διάσημες περιπτώσεις που αναφέρεται είναι αυτή του Carnival Night (1956). Στη μουσική κωμωδία του Eldar Ryazanov, το σοβιετικό κράτος που εκπροσωπείται απ’ τον καινούργιο καλλιτεχνικό διευθυντή των εορταστικών εκδηλώσεων θέλει μια πιο συντηρητική τελετή με σοβαρή μουσική και λόγους για τα κατορθώματα του κόμματος. Οι συμμετέχοντες απ’ την μεριά τους επιθυμούν το πάρτυ που τους έχει απαγορέψει με νόμο η πολιτεία (αργότερα, στα μέσα των 60’s, οι εκδηλώσεις της Πρωτοχρονιάς πήραν ξανά πανηγυρικό χαρακτήρα ως ανταμοιβή υποτίθεται για τον μόχθο των εργατών). Η Beumers εντοπίζει επίσης καυστικά σχόλια σχετικά με την επιβεβλημένη ομοιογένεια του σοβιετικού αστικού τοπίου, κάτι που όπως λέει φαίνεται καλύτερα στη φημισμένη ρομαντική κομεντί The Irony of Fate (1975), που έχει γίνει πλέον πρωτοχρονιάτικος τηλεοπτικός θεσμός – κάτι σαν το ρώσικο It’s a Wonderful Life. Στο ρωσικό κινηματογράφο υπάρχει αυτή η οξύμωρη αντιστροφή, οι γιορτές όπως τις βιώνει ο υπόλοιπος κόσμος είναι κάτι το εξωτικό. Η μόνιμη προβληματική των σκηνοθετών είναι να σπάσουν την ιδιωτικότητα του εορτασμού τους. Σύμφωνα με το δόγμα της εποχής, δεν υπάρχουν ανάγκες στην Σοσιαλιστική κοινωνία, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ψάχνοντας για ανθρωπιά στη μετα-Σταλινική ΕΣΣΔ, οι περισσότεροι σκηνοθέτες που ασχολήθηκαν με το θέμα ήταν θετικά προσκείμενοι στα στερεότυπα των Χριστουγέννων, κάτι που κάνει τις ταινίες τους αυτόχρημα επικριτικές για την κατάσταση στη χώρα.

Η πιο διάσημη χριστουγεννιάτικη πολιτική σάτιρα είναι το Plácido του Luis García Berlanga, μια κωμικοτραγική παραβολή για την Ισπανία του Franco. O ήρωας του τίτλου, φτωχός, τίμιος και κατατρεγμένος, είναι η τελευταία σταγόνα ανθρωπιάς σε μια κοινωνία που όλοι έχουν βολευτεί στο κυνικό τους προσωπείο. Μια ανθρωπιστική καμπάνια που εφευρίσκει η μπουρζουαζία, ξεσκεπάζει την υποκρισία στην οποία συμβιβάστηκε ένας ολόκληρος λαός, κάτω απ’ την απειλή φυσικά της πιο σκληρής (δεξιάς) δικτατορίας που γνώρισε η Γηραιά Ήπειρος. Καταπληκτικό φιλμ που έφτασε μέχρι την υποψηφιότητα για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία (έχασε απ’ το Through a Glass Darkly).

Το Rare Exports που αναφέρθηκε παραπάνω είχε ξεκινήσει από δύο μικρού μήκους ταινίες που σημείωσαν τεράστια επιτυχία στο Youtube. Τα Rare Exports Inc. και Rare Exports Inc.: The Official Safety Instructions δείχνουν κυνηγούς με διακριτά ταλέντα να κυνηγάνε Άη Βασίληδες, δηλαδή ιδιαίτερα επιθετικούς γέρους, με κτηνώδη συμπεριφορά, που πρέπει να εξημερωθούν για να επιτελέσουν το ρόλο που τους έχει επιβληθεί στη σύγχρονη κοινωνία. Αμφότερα λογίζονται ως ειρωνικό σχόλιο, βασισμένο στις παραδόσεις της χώρας καταγωγής τους και με στόχο την ουτιδανότητα που προσδίδει στο προφίλ της Φινλανδίας, το μοναδικό διάσημο εξαγώγιμο προϊόν της.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Placido”, “Rare Exports Inc.

rareexport_hi

Α – Anti – Anticapitalista

Οι περισσότεροι απ’ τους σκεπτικιστές των Χριστουγέννων βρίσκουν βάσιμο λόγο στο να τα αντιπαθούν στις καπιταλιστικές τους καταβολές. Για τον υπερκαταναλωτισμό που για κάποιους κορυφώνεται κι άλλους εκτονώνεται στις γιορτές, υπάρχουν δύο όψεις. Η μία θέλει τα σύγχρονα Χριστούγεννα αποκλειστικό κατασκεύασμα των πολυεθνικών. Ο καλός και κόκκινος Άγιος Βασίλης είναι ουσιαστικά εφεύρεση της Coca-Cola κι ο καπιταλισμός προωθεί ένα διαστρεβλωμένο πνεύμα αλληλλεγγύης μέσα απ’ την ανταλλαγή υλικών αγαθών, που έχει μοναδικό σκοπό την ενίσχυση του κεφαλαίου κι όσων καταφέρνουν να είναι ανταγωνιστικοί μέσα στον παροξυσμό των χριστουγεννιάτικων αγορών. Η άλλη όψη, η πιο ενοχλητική, θέλει το καταναλωτικό κοινό να αψηφά Άγιες Μέρες και να επιβάλει από μόνο του τέτοιες συμπεριφορές, αντιδρώντας κάθε φορά που οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν να γιορτάσει όπως ξέρει. Ίσως είναι ένας ιδιότυπος μηχανισμός άμυνας, το κοινό φαίνεται να περιορίζει την καταναλωτική του μανία στις τελευταίες μέρες του χρόνου, την ώρα που η αγορά το πιέζει να ανοιχτεί σε κάθε ευκαιρία (ειδικά κατά τη θερινή περίοδο). Έχει πάντως παρατηρηθεί, πως σε περιόδους που τα Χριστούγεννα ήταν αδύνατο να εορταστούν (οικονομική κρίση, πόλεμος, απαγόρευσή τους απ’ την πολιτεία, έλλειψη ταράνδων στη Σιβηρία, πρόσκρουση μετεωρίτη στη Γη και ολοκληρωτική καταστροφή της επιφάνειάς της, Δευτέρα Παρουσία, καινούργιος δίσκος της Ελένης Ροδά, τρακάρισμα στο Πατητήρι της Αλοννήσου) το κοινό προσπάθησε από μόνο του να επαναφέρει μια κανονικότητα. Πέρα απ’ τις θεωρίες πάντως υπάρχουν και γεγονότα:

  • τα Χριστούγεννα σ’ ολόκληρο τον κόσμο είναι αποτέλεσμα της σταδιακής “αμερικανοποίησης” του παγκόσμιου πολιτισμού
  • στην Αμερική τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με πολλαπλάσια ένταση από τις αρχές του 20ου αιώνα και μετά
  • ο Άγιος Βασίλης όπως τον διαφήμισε η Coca-Cola είναι η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα στην μεταποικιακή υφήλιο
  • άλλες χριστουγεννιάτικες μορφές όπως ο Scrooge ή ο Rudolph παγιώθηκαν στη συνείδηση του κοινού μέσα από διαφημίσεις πολυκαταστημάτων
  • το κοινό νιώθει αναγκασμένο να ξοδέψει τις γιορτές

Στο σινεμά οι παραγωγοί είδαν στις εποχιακές ταινίες των Χριστουγέννων πολύ εύκολο κέρδος, περισσότερο απ’ όλους, οι κλασικά σαθροί Ιταλοί με τα cinepanettone τους. Στον αντίποδα των καθαρά χριστουγενιάτικων ταινιών, υπήρξαν δημιουργοί που σημείωσαν εμπορική επιτυχία σαρκαζόμενοι τον υπερκαταναλωτισμό, όχι όμως και το ανθρωπιστικό πνεύμα των γιορτών. Στο Scrooged (1988) του Richard Donner, ο σύγχρονος Scrooge του Bill Murray πρέπει να σταματήσει να φέρεται σαν διαφημιστής (aka αμετανόητο καπιταλιστικό γουρούνι) για να λυτρωθεί και να απαλλαγεί απ’ τα φαντάσματα που τον ταλανίζουν. Στο Trading Places (1983) ο John Landis στηλιτεύει τα ιδανικά του καπιταλισμού, απεικονίζοντας τα δεινά του ανταγωνισμού σε μια σπαρταριστή κωμωδία. Η κόντρα των πρωταγωνιστών κορυφώνεται, καθόλου τυχαία, σε ένα Χριστουγεννιάτικο εταιρικό πάρτι. Στο τιτάνιο Elf (2003) του Jon Favreau, υπάρχουν μεταξύ πολλών άλλων, κεκαλυμμένες αιχμές για τον υπερκαταναλωτισμό, απ’ την οπτική μάλιστα του άγαστου εργάτη των Χριστουγέννων, έστω κι αν αυτός βρίσκεται σε κρίση ταυτότητας. Το Silent Partner (1979) του Daryl Duke δεν το λες ακριβώς χριστουγεννιάτικο, όπως δεν το λες και αντικαπιταλιστικό, όπως και το Ice Harvest όμως, κάπου έπρεπε να χωρέσει. Αξιοποιώντας τράπεζες και εμπορικά κέντρα ως χώρους δράσης, με αφορμή μια ληστεία που σχεδιάζει ένας ψυχοπαθής Άγιος Βασίλης, οι φιλάργυροι Elliott Gould και Susannah York καταλήγουν να δηλώσουν μετανιωμένοι υπηρέτες του κεφαλαίου και αποφασίζουν να αφήσουν τη δουλειά τους στην τράπεζα για να ξεκινήσουν καινούργιες καριέρες.

Υπάρχει τέλος το σαρωτικό παράδειγμα του Bad Santa (2003). Η απόλυτη αποδόμηση των Χριστουγέννων τελείται στην καρδιά του καπιταλισμού, ένα εμπορικό κέντρο που χρειάζεται έναν Άγιο Βασίλη για τα παιδιά των πελατών του. O Billy Bob Thonton έχει το ασύγκριτο πλεονέκτημα να ταξιδεύει μαζί με έναν νάνο που μπορεί να παριστάνει το ξωτικό. Σκοπός τους είναι να απενεργοποιήσουν το συναγερμό και να ξαφρίσουν το πολυκατάστημα χωρίς να αφήσουν πίσω τους ίχνη. Όλα αλλάζουν όμως όταν στα γόνατα του Thornton κάθεται ο Thurman Merman… Στο Bad Santa δεν υπάρχει οικογένεια, δεν υπάρχει χριστουγενιάτικο πνεύμα, δεν υπάρχει ηθικό δίδαγμα που θα ανατρέψει συμπεριφορές στο τέλος. Μόνο ίσως το ότι ο μέθυσος Άη Βασίλης που αρέσκεται στο να διακορεύει παχουλές συνεργάτιδες του στα δοκιμαστήρια, θα μάθει τον ανορθόδοξο φίλο του να ρίχνει που και που καμιά γροθιά. Μιλάμε για τον αδιαμφισβήτητο βασιλιά των αντι-χριστουγεννιάτικων ταινιών, ένα τεράστιο κωλοδάχτυλο στα μούτρα του γιορτινού καταναλωτή και εν τέλει μια αφόρητα αστεία ταινία που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των παλιών Coen (που έχουν εδώ ρόλο παραγωγού).

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Trading Places”, “Bad Santa”

badsanta

Xmas Morals: Μόνος εναντίον όλων

Ένα τέλειο αντιπαράδειγμα για τη λίστα μας βρίσκεται στο ντοκιμαντέρ του Jeff Myers Becoming Santa (2011). O Myers εξερευνά την ηθική των Χριστουγέννων μέσα απ’ την ιστορία ενός ανθρώπου που έχει μόλις χάσει τον πατέρα του και δεν έχει καμία όρεξη για τις γιορτές που έρχονται σε λίγες μέρες. Για να ανταπεξέλθει στην ενοχλητική καλοσύνη που δεν τον αφήνει να πενθήσει, σκέφτεται να γραφτεί σε σχολή Άη Βασίληδων και με αργά αλλά σταθερά βήματα να θέσει εαυτόν στο επίκεντρο των εορτών. Μέσα απ’ το γιορτινό πνέυμα θα ξεπεράσει την δυσβάσταχτη απώλεια και θα βγει αναβαπτισμένος απ’ την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του. Το καλό με την ταινία του Myers είναι ότι μπορείς να την δεις κι απ’ την ανάποδη. Κατ’ αρχάς δύσκολα καταπίνεις την ανηθικότητα μιας πραγματικής σχολής αγιοβασίληδων. Επίσης αν δεν ξεράσεις με το πόσο καλοί είναι όλοι, μπορείς να δεις έναν άνθρωπο σε αυτοκτονική ομοιοπαθητική θεραπεία. Προκειμένου να αντέξει τις γιορτές βάζει τον εαυτό του στο μάτι του κυκλώνα. Υποφέρει κι υποφέρουμε κι εμείς μαζί του. Αν και μας τα χαλάει στο τέλος, παραμένει πολύ ωραίος τύπος…

Το Le Père Noël est une ordure, δαιμόνια φαρσοκωμωδία, επικών διαστάσεων του Jean-Marie Poiré, θα ήταν η κορωνίδα της λίστας αν δεν υπήρχε το σαφώς πιο προσβάσιμο Bad Santa. Το σενάριο θεμελιώνεται στην ιδέα ότι κατά τις γιορτές ενισχύεται τόσο η ευτυχία όσο και η μιζέρια (σύμφωνα με την ταινία εκείνες τις μέρες αυξάνονται κατακόρυφα οι αυτοκτονίες). Ο “μπάσταρδος” Αη βασίλης είναι ίσως χειρότερος κι απ’ το ρεμάλι του Thornton. Μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του κάποια στιγμή θα δοκιμάσουν να περάσουν τυπικά Χριστούγεννα αλλά μέσα σε μιάμιση απολαυστική ώρα προλαβαίνουν (βαθιά αναπνοή): εννοείται να τσακωθούν, να δοκιμάσουν απαίσια χριστουγεννιάτικα γλυκά, να ανταλλάξουν τα πιο ηλίθια, φτηνά και υποκριτικά δώρα, να απαξιώσουν την οικογένεια φτάνοντας μέχρι την φαινομενική κακοποίηση της Mrs. Santa – μιας γυναίκας σε προχωρημένη εγγυμοσύνη, να μην βοηθήσουν- και να μην βοηθηθούν από- κανέναν (ο λόγος για την υποστηρικτική γραμμή που τρέχουν/καταφεύγουν οι ήρωες), να σκοτώσουν κατά λάθος έναν κακομοίρη εργάτη και να ταΐσουν τα κομμάτια του στα ζωντανά του ζωολογικού πάρκου – ακόμη και τα χοροτοφάγα. Με την παρουσία του Christian Clavier, o Poiré κλείνει το μάτι στο θεατή παρουσιάζοντάς του τα πιο ανατρεπτικά τραβεστί Χριστούγεννα που θα μπορούσε να φανταστεί. Χλευάζοντας την ιδέα της “τεταμένης μοναχικότητας” που επικαλούνται οι “κακοί Σαμαρίτες” της ταινίας, ο σκηνοθέτης δείχνει τον καταστροφικό παραλογισμό της καταναγκαστικής συνύπαρξης των ανθρώπων στα τρέχοντα κοινωνικά πλαίσια. Πετυχαίνει δε την πιο αιρετική και παράλληλα ολοκληρωμένη χριστουγεννιάτικη σάτιρα που αποτυπώθηκε ποτέ στο σελιλόιντ.

Μερικές απ’ τις παλιότερες ευρωπαϊκές παραδόσεις των Χριστουγέννων συνδέονται με το θάνατο. Σε αρκετούς λαούς ο Άγιος Νικόλαος ανέρχονταν τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη για να ανταμείψει τα καλά παιδιά και να πάρει μαζί του (κοινώς να σκοτώσει) τα κακά. Σε κάποιους άλλους τα Χριστούγεννα ήταν η εποχή του πένθους για τα νεκρά παιδιά. Στο βαθιά παραβολικό La Cité des enfants perdus (1995) των Caro και Jeunet, η Πόλη του τίτλου αναφέρεται σ’ αυτήν ακριβώς την παράδοση. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την “χριστουγεννιάτικη” διάστασή της, η ταινία όμως βρίθει σχετικών αναφορών. Υπάρχουν πολλοί ντυμένοι αγιοβασίληδες, φανταστικές ιστορίες που παραπέμπουν σ’ αυτήν της Γέννησης, ακόμη και γαλλικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια που επαναλαμβάνονται. Ολόκληρη η ταινία είναι η μάχη του Ενός ενάντια σε φανταστικές οντοτήτες που περιέχουν την έννοια του πολλαπλού (το χταπόδι, τα σιαμαία, οι κλώνοι-υπηρέτες του αρχικακού). Αυτό, πέρα από μια ανάγκη για ιδιωτικότητα που εντείνεται στη γενικότερη μαζοποίηση των γιορτών, σύμφωνα με ορισμένους σύγχρονους Γάλλους κριτικούς μπορεί να διαβαστεί σαν μια αναλογία μεταξύ των αυθεντικών Χριστουγέννων (της θρησκευτικής – ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο – εμπειρίας που βιώνει ο καθένας μας ξεχωριστά) και της σύγχρονης καταναλωτικής εκδοχής τους.

Υπάρχουν όμως κι άλλοι ζοφεροί μελλοντολογικοί κόσμοι για να υποφέρει κανείς τις Άγιες Μέρες. Στο Brazil (1985) του Terry Gilliam τα Χριστούγεννα παίζουν μικρό αλλά σημαντικό ρόλο. Κόντρα στις ευχές, τις μαζώξεις και τους κοινωνικούς τύπους, ο Sam Lowry θέλει να μείνει χαμηλόβαθμος υπάλληλος και όσο γίνεται μόνος του, έχοντας για μοναδική συντροφιά τα υπερηρωϊκά όνειρά του. Πάνω που αυτά δείχνουν να γίνονται επιτέλους πραγματικότητα, ο δυστυχής ήρωας θα λυτρωθεί απ’ την χριστουγεννιάτικη δυστοπία με μια λοβοτομή.

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “La Cité des enfants perdus”, “Brazil”, “Le Père Noël est une ordure”

pere-noel-est-une-ordur-ii10-g

Nativity in Film

Πολύ πιο “κοντινό” το ανάλογα δυστοπικό Children of Men (2006), μια έξοχη παραβολή για το επικείμενο τέλος του δυτικού πολιτισμού. Σε έναν κυριολεκτικά στείρο κόσμο, o Alfonso Cuaron ξαναγράφει με το δικό του αιματοβαμμένο “Κατα Ματθαίο” την ιστορία της Γέννησης. Οι “αντίστοιχοι” πρωτοχριστιανοί (που υποδεικνύονται με το σύμβολο του ιχθύ) είναι μαζί με το απροσδιόριστο απολυταρχικό καθεστώς οι “κακοί” του φιλμ. Ο λόγος είναι ανορθόδοξα χριστιανικός: κανείς δεν δικαιούται να οικειοποιηθεί έναν Μεσσία. Ο Σωτήρας του Cuaron είναι μαύρος, θηλυκός και πανανθρώπινος.

Απ’ την αυγή του ακόμη ο κινηματογράφος αποπειράθηκε να εικονοποιήσει την ιστορία της Γέννησης. Ένα απ’ τα γνωστότερα ορφανά έργα της έβδομης τέχνης είναι ένα αριστουργηματικό 8-λεπτο φιλμάκι από την Ιταλία, που χρονολογείται στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα και δείχνει μια τουλάχιστον αρχοντική εκδοχή του πρώτου ερχομού του Ιησού. Απ’ τα μυριάδες φιλμ που ακολούθησαν κι αναφέροναι άμεσα στο γεγονός, αξίζει να αναφέρουμε το σχετικά πρόσφατο The Nativity Story (2006) που ως ταινία της Catherine Hardwicke δεν μπορούσε παρά να εστιάσει στο δράμα της Μαρίας μέχρι να ξεγεννήσει.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι (πολυάριθμες) ταινίες που αναφέρονται στους Τρεις Μάγους. To Los Reyes Magos (2003) του Antonio Navarro αφηγείται χωρίς παρεκτροπές την βιβλική ιστορία τους, προσφέροντας ένα πολύ ενδιαφέρον εικαστικά σχέδιο. Μιας και πιάσαμε τα κινούμενα, στο Neon Genesis Evangelion, ένα anime που ξεχειλίζει χριστιανικών αναφορών, οι Μάγοι είναι τρεις υπερυπολογιστές εξελιγμένης τεχνολογίας, που φέρουν τρεις διαφορετικές πτυχές απ’ την προσωπικότητα της δημιουργού τους. Ένα απ’ τα καλύτερα πρωτοhollywoodιανά σενάρια διασκευάζει την περιπέτεια των Μάγων μεταφέροντάς την στην Άγρια Δύση. Η πιο γνωστή εκδοχή του 3 Godfathers (1948) είναι αυτή του John Ford. Τρεις μούρτζοι desperado, o John Wayne, o Pedro Armendáriz κι ο Harry Carey, Jr., στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν μετά από μια ληστεία, μένουν χαμένοι, διψασμένοι και τραυματισμένοι στην έρημο. Στο δρόμο τους βρίσκεται μια ετοιμόγεννη γυναίκα, που με τη βοήθειά τους κάνει τελικά ένα αγοράκι. Λίγο πριν πεθάνει τους βάζει να της υποσχεθούν ότι θα προσέχουν το νεογέννητο. Αποφασίζουν να ξεκινήσουν μια επικίνδυνη διαδρομή μέχρι την “Νέα Ιερουσαλήμ”. Απολύτως αρμοστά, οι κάτοικοι του χωριού υποδέχονται τον Wayne τραγουδώντας του τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα… Η καλύτερη εμφάνιση των Μάγων στην μεγάλη οθόνη πάντως, εξακολουθεί να είναι ο πρόλογος του Life of Brian (1979).

Προτεινόμενη φιλμογραφία: “Children of Men”, “3 Godfathers”

Διαβάστε περισσότερα για: