Hollywood - Η πόλη των αστέρων όπως (θα έπρεπε να) είναι. Είδαμε τη μίνι-σειρά του Ryan Murphy – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Hollywood – Η πόλη των αστέρων όπως (θα έπρεπε να) είναι. Είδαμε τη μίνι-σειρά του Ryan Murphy

TV, Ειδήσεις | 1-5-2020 |

Κακά τα ψέμματα. Είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι, ο Ryan Murphy είναι πλέον ένα όνομα που όταν κάνει κάτι, φέρνει μαζί του και θόρυβο.

Από το Glee, στο American Horror Story, και από το The People v. O.J.Simpson μέχρι το Hollywood, ο Murphy φαίνεται πως κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Δηλαδή, ό,τι του αρέσει.

Όταν ανακοινώθηκε πέρσι ότι υπέγραψε συμβόλαιο με το Netflix, τότε είπαμε ότι του δόθηκε και ελευθερία. Κι ενώ το The Politician, ήταν στην καλύτερη περίπτωση χμ, το Hollywood, είναι μία άλλη ιστορία.

Το νέο ελκυστικό για το κοινό δράμα του δημιουργού είναι ταυτόχρονα κι ένα συμπεριληπτικό πορτραίτο της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Και πάμε στο Hollywood της δεκαετίας του 40, λίγο μετά τον πόλεμο, όπου μία παρέα ατόμων, που στην αρχή δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, βρίσκονται στη γη της κινηματογραφικής απαγγελίας, για να προσπαθήσουν να αλλάξουν τα δεδομένα (ασχέτως αν δεν το ξέρουν στην αρχή). Οι ηθοποιοί, οι σεναριογράφοι, και οι σκηνοθέτες έχουν αρχέτυπες ιστορίες να τους ακολουθούν. την ίδια όμως στιγμή η σειρά προβάλλει ένα διαφορετικό Hollywood, ενός Hollywood που μπορεί να δεχτεί το διαφορετικό, είτε αυτό αφορά το φύλλο, τη φυλή ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Ο Murphy για ακόμα μία φορά προσπαθεί να μη σε μπουχτίσει. Δεν έχει να σου πει κάτι καινούριο, κι αυτό απαραίτητα δεν είναι καλό, αλλά όχι και κακό. Ουσιαστικά μιλάμε για μία προβολή του πραγματικού Hollywood, για το πώς θα έπρεπε να είναι να πράγματα, με τα μάτια κάποιου που ξέρει ότι δεν ήταν έτσι, ποτέ, χωρίς όμως να ωραιοποιεί καταστάσεις, αλλά χωρίς και να εμβαθύνει κιόλας.

Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο Jack Castello (David Corenswet), ένα αγροτόπαιδο από το Μισούρι, ο οποίος μόλις έχει τελειώσει τη θητεία του στο στρατό. Ο Jack φτάνει στο Hollywood με την περισσή αυτοπεποίθηση, καθώς είναι αρκετά όμορφος, αλλά και αρκετά βλάκας, για να καταλάβει κάτι αντίθετο. Χωρίς χρήματα, και με τη γυναίκα του έγκυο, κάθε μέρα πηγαίνει έξω από τα στούντιο της Ace Studios, με την ελπίδα να επιλεγεί έστω κι ως κομπάρσος. Το χαμόγελο του όμως δεν τον οδηγεί πουθενά, τουλάχιστον κινηματογραφικά. Έτσι καταλήγει σε ένα συνεργείο, το Golden Tip, το οποίο διευθύνει ο Ernie (ένας εκπληκτικός Dylan McDermott), ο οποίος αφού δεν τα κατάφερε σαν ηθοποιός την εποχή του βωβού, άνοιξε το συνεργείο, ως κάλυψη, καθώς η πραγματική του εργασία είναι να “ευχαριστεί” τους πελάτες και τις πελάτισσές του.

Ηθοποιοί, και εμπλεκόμενοι με τις παραγωγές έρχονται για υπηρεσίες στο συνεργείο, κι ένα πρωί ο Jack θα κληθεί να “εξυπηρετήσει” την Avis Amberg (μοναδική Patti LuPone), πρώην ηθοποιό και νυν σύζυγο του διευθυντή των Ace Studios, Ace Amberg (Rob Reiner). Εκείνη αργότερα θα τον συναντήσει στο στούντιο, καθώς τον έχει συστήσει μία άλλη του πελάτισσα που εργάζεται στο casting. Ο Jack όμως δεν θέλει να αφήσει ξεκρέμαστο τον Ernie, κι έτσι θα του συστήσει τον μελλοντικό σεναριογράφο Archie Coleman (Jeremy Pope), ο οποίος θα αναλάβει του άντρες πελάτες που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει ο Jack. Ο Archie είναι μαύρος, gay και διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να αναγνωριστεί σαν σεναριογράφος. Ένας από τους πρώτου του πελάτες θα γίνει ένας νέος ηθοποιός, το Rock Hudson, (σε μία ιστορία για την έναρξη του ηθοποιού από ένα άλλο παράλληλο σύμπαν).

Τα πάντα λοιπόν στη σειρά αρχίζουν να περιστρέφονται γύρω από το “Peg”, το σενάριο που έχει γράψει ο Archie, σχετικά με την πραγματική Millicent “Peg” Entwistle, την ηθοποιό που αυτοκτόνησε το 1932, πέφτοντας από την πινακίδα του Hollywood, όταν της στέρησαν την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει σε μία ταινία.

Λίγο μετά γνωρίζουμε τον Raymond Ainsley (Darren Criss), τον προοδευτικό πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, ο οποίος παίρνει έγκριση να γυρίσει μία άλλη ταινία, με πρωταγωνίστρια την Anna May Wong (Michelle Krusiac), μία ηθοποιό, η οποία στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη Κινεζο-Αμερικανίδα ηθοποιός ταινιών από μεγάλο στούντιο. Παρά την δημοτικότητά της, η Wong έχασε τον ρόλο μιας κινέζας από μία λευκή, την Luise Rainer, η οποία είχε πάρει και Oscar Α΄ Γυναικείου. Στη σειρά, ο Ainsley θέλει να της δώσει ξανά την ευκαιρία να πάρει βραβείο. Κι ενώ παίρνει το πράσινο φως, πρέπει πρώτα να σκηνοθετήσει άλλη μία ταινία για την εταιρεία, κι αν πετύχει τότε ναι, θα μπορέσει να το κάνει. Κι εδώ έρχεται το σενάριο της “Peg”, και κάπως έτσι όλο το “Hollywood”, ασχολείται με αυτό.

Ο Murphy παίρνει τη συνειδητή απόφαση να μπλέξει πραγματικά γεγονότα με φανταστικά γεγονότα, και καταλήγει όχι απαραίτητα να δημιουργεί σύγχυση, αλλά ίσως μια πεποίθηση ότι πολλά από τα γεγονότα έχουν όντως συμβεί. Βέβαια πατάει πάνω σε κάτι άλλο για να το καταφέρει αυτό. Σε πολλές περιπτώσεις και για πολλά γεγονότα, θα πεις ότι “αυτά θα μπορούσαν να έχουν συμβεί”. Αυτό βέβαια θα το πάθουν όσοι δεν γνωρίζουν πολλά για την ιστορία του Hollywood. Ωστόσο αυτό είναι και το αρνητικότερο σχόλιο που μπορούμε να κάνουμε.

Θα μπορούσε να ασκήσει ουσιαστική κριτική για τα κακώς πεπραγμένα του χώρου του, αν και δεν θα ήταν κάτι καινούριο. Την ίδια στιγμή δεν το κάνει, ακριβώς γιατί δεν τον ενδιαφέρει. Θέλει να ευχαριστήσει το κοινό. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς στα επιμέρους η σειρά μεγαλουργεί.

Όπως και τα περισσότερα από τα δημιουργήματά του, έτσι και εδώ μιλάμε για διεύθυνση παραγωγής, κοστούμια, μακιγιάζ, κομμώσεις, και φωτογραφία που σε κάνουν να πιστεύεις ξανά ξανά στην τηλεόραση.

Ερμηνευτικά, ξεχωρίζουν με διαφορά οι Patti LuPone, Joe Mantello, Holland Taylor, και ο Dylan McDermott, ο οποίος από μόνος του αποτελεί ένα καλό λόγο να δείτε το “Hollywood”, με μεγαλύτερη απογοήτευση να είναι ο Jimmy Parsons, ο οποίος δεν καταφέρνει να σε πάει πουθενά με την ερμηνεία του. Κρίμα.

Το “Hollywood” είναι το Hollywood όπως τα φαντάστηκε, ή το φανταζόταν ο Ryan Murphy. Ναι, δεν εμβαθύνει στα πρακτικά και ουσιαστικά προβλήματα της βιομηχανίας, και ίσως αυτό να φανεί σαν χαμένη ευκαιρία.

Η σειρά καταλήγει όμως να είναι διασκεδαστική, και να θυμίζει κάλλιστα ένα δημιούργημα των 90’s, με το happily ever after να γίνεται αυτοσκοπός.

Εμείς περάσαμε καταπληκτικά.

 

Διαβάστε περισσότερα για: , ,