Τι ήθελε να πει ο ποιητής.... για την Miranda Priestly, στο "The Devil Wears Prada" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τι ήθελε να πει ο ποιητής…. για την Miranda Priestly, στο “The Devil Wears Prada”

Αφιερώματα, Τι ήθελε να πει ο ποιητής... | 26-4-2020 |

Μέσα στην καραντίνα σας έχω πει χίλιες φορές, ότι το ιδανικότερο που πρέπει να κάνετε είναι να ξαναβλέπετε ταινίες που αγαπάτε πολύ. Δεν θα επενδύσετε πολύ και πολλά, ξέρετε τι θα δείτε όποτε δεν θα έχουμε απογοητεύσεις, και πάντα μια καλή ταινία είναι μια καλή ταινία όποτε κι αν τη δεις.

Χθες λοιπόν αποφάσισα μετά από πολύ πολύ καιρό να κάνω στο εαυτό μου ένα δώρο και να ξαναδώ το “Ο Διάβολος φορούσε Prada”. Η ταινία του 2006, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Lauren Weisberger, πρώην βοηθού της Anna Wintour, της αρχισυντάκτριας της Αμερικανικής Vogue. Κι αν ισχυριστεί κανείς ότι το βιβλίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, τότε θα του πούμε πώς μπορεί να έχει και δίκιο.

Θα αφήσουμε στην άκρη προς το παρόν όλους τους άλλους χαρακτήρες, γιατί αυτός που μας ενδιαφέρει, ή καλύτερα αυτή, δεν είναι άλλη από την Miranda Priestly. Είναι η αρχισυντάκτρια του Runway, του ακριβότερου περιοδικού μόδας. Είναι θρύλος. Είναι το σημαντικότερο όνομα της μόδας. Είναι μία γυναίκα εξουσίας. Και σίγουρα, ο κακός της ιστορίας. Η Cruella De Vil, κάτω από άλλο πρίσμα. Την ενσαρκώνει η Meryl Streep. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά.

14 χρόνια μετά την προβολή της ταινίας, μήπως πρέπει να τη δούμε διαφορετικά;

Τελικά, Τι ήθελε να πει ο ποιητής…. για την Miranda Priestly, στο “The Devil Wears Prada”;

Και το όνομα αυτής: Miranda Priestly…

Είναι από αυτές της περιπτώσεις που λες, τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι ότι έκατσαν στο σεναριακό τραπέζι και σκέφτηκαν (μόνο): Πρέπει να βρούμε ένα εύηχο όνομα. Αν θυμάστε την ταινία, τότε η εξήγηση για το όνομά της βασικής προσωπικότητας θα σας κάνει να αναφωνήσετε ¨ΛΟΓΙΚΟ”.

Το όνομα Miranda είναι λατινογενές, και σημαίνει: άξιος/-α/-ο θαυμασμού. Το επίθετο Priestly, σημαίνει: ιερατικός. Βάλτε τα μαζί. Miranda Priestly. Μία ανώτερη φιγούρα. Μία φιγούρα που έχει ακολούθους, που έχει μία αγιοσύνη, που φαινομενικά στερείται αμαρτίας, που πλησιάζει το θείο, το ανώτερο. Και όπως καθετί ιερατικό, στον δυτικό κόσμο, είναι άξιο θαυμασμού.

Η Miranda είναι μία σεβαστή μορφή. Αλλά κι ως Θεός, είναι μία μορφή που προκαλεί φόβο, σεβασμό και δέος. Λατρεύεται από τους ακολούθους της, οι οποίοι την ίδια στιγμή φοβούνται και την οποιαδήποτε τιμωρία.


Όλα γύρω της γυρίζουν…

Και μπορεί φαινομενικά πρωταγωνίστρια να είναι η Andy (Anne Hathaway), αλλά η Miranda κλέβει την παράσταση, κυρίως όταν μιλάνε οι άλλοι για εκείνη.

Η ταινία ξεκινάει με την Andy να πηγαίνει στο Runway για συνέντευξη, προκειμένου να πιάσει δουλειά σαν 2η βοηθός της Miranda. Θέση που της ανακοινώθηκε τυχαία. Όταν φτάνει στο περιοδικό την υποδέχεται η Emily (Emily Blunt). Κι ενώ φαινομενικά βλέπουμε την Emily να απευθύνεται στην Andy υποτιμητικά, αποδεικνύεται ότι η συμπεριφορά της κινείται προκειμένου η ίδια να ανταποκριθεί στα επίπεδα που έχει ορίσει η Miranda.

Πριν καν δούμε το αφεντικό, έχουμε μάθει ότι η Miranda είναι ένας θρύλος, η οποία κατέχει την ίσως πιο σημαντική δουλειά του κόσμου. Κι αν η Andy επιλεγεί τελικά, πρέπει να θεωρήσει τον εαυτό της πολύ τυχερό, γιατί όπως λέγεται και ξαναλέγεται μέσα στην ταινία: “Εκατομμύρια κορίτσια θα σκότωναν για αυτή τη δουλειά.” Κι αυτό γιατί αν επιβιώσεις έναν χρόνο στο πλευρό της, θα βρεις δουλειά σε οποιοδήποτε περιοδικό ή εφημερίδα ή έκδοση θες.

Άρα η Miranda δεν είναι μόνο το αφεντικό στο περιοδικό της. Είναι ένας άνθρωπος που η γνώμη του μετράει. Βασικά, μόνο η γνώμη της μετράει και κανενός άλλου. Παντού. Μέσα, κι έξω από αυτό.

Ο σοφέρ της ειδοποιεί το γραφείο ότι η Miranda φτάνει νωρίτερα, κι αντιμετώπισε κιόλας ένα πρόβλημα με το μακιγιάζ της. Απευθείας το γραφείο μπαίνει σε κόκκινο συναγερμό. Εργαζόμενοι αλλόφρονες προσπαθούν να συμμαζέψουν το γραφείο συνεδριάσεων, καθώς έχει τζάμια και σίγουρα θα δει την ακαταστασία. Η Emily προσπαθεί γρήγορα να τοποθετήσει το αναψυκτικό και τα περιοδικά της Miranda στο γραφείο της, στην τέλεια γωνία. Μία βοηθός, βγάζει τις ανατομικές της παντόφλες για να βάλει τις γόβες της. Άλλη μία χρησιμοποιεί την κάμερα του υπολογιστή της για να διορθώσει το μακιγιάζ της. Η Miranda καταφθάνει, κι όλα πρέπει να είναι στην εντέλεια. Κι όλα αυτά τα βλέπουμε πριν καν εμφανιστεί.

Αργότερα στην ταινία, ο πιστός της συνεργάτης, ο Nigel (Stanley Tucci), βρίσκεται στο ασανσέρ με την Andy, και συναντούν τον εκδότη του περιοδικού Irv Ravitz (Tibor Feldman). O Nigel συστήνει την Andy, και ο Irv με ενθουσιασμό συγχαίρει την Andy. Το ότι έπιασε αυτή τη δουλειά θεωρείται μεγάλο επίτευγμα, γιατί μην ξεχνάμε, “Εκατομμύρια κορίτσια θα σκότωναν για αυτή τη δουλειά.”

Παρακάτω η Miranda θα ζητήσει να δει νωρίτερα την κολεξιόν ενός ανερχόμενου σχεδιαστή, του James Holt (Daniel Sunjata). Μετά το τέλος της επίδειξης η Andy ρωτάει τον Nigel, με απορία και δυσπιστία: “Κι επειδή σούφρωσε τα χείλη της, αυτός θα αλλάξει την κολεξιόν του;” Ο Nigel απαντά: “Ακόμα δεν το καταλαβαίνεις έτσι; Η γνώμη της είναι η μόνη που μετράει”.

Ωστόσο τι σημαίνουν όλα αυτά; Είναι η Miranda μία τυραννική φιγούρα; Ή μία προσηλωμένη επαγγελματίας, που τοποθετεί τα πάντα στον βωμό της τελειότητας;


Η γνώση φέρνει δύναμη. Ή και το αντίστροφο…

Η Miranda είναι η επιτομή του γνώστη του αντικειμένου της. Δεν βρίσκεται σε αυτή τη θέση τυχαία. Είναι εκεί γιατί αξίζει να είναι εκεί. Είναι μία προσηλωμένη επαγγελματίας και αυτό γιατί γνωρίζει το αντικείμενό της σε βάθος. Όπως θα έπρεπε να είναι κάθε επαγγελματίας άλλωστε.

Στο πρώτο meeting που βλέπουμε εμείς, η Miranda κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού, πανέτοιμη να ακούσει, αλλά και να απορρίψει. Όταν οι λοιποί συντάκτες αρχίζουν να μιλούν για τις ιδέες που έχουν σχετικά με τα επόμενα τεύχη, γρήγορα εκείνη, με ψυχρή σιγουριά γνωστοποιεί της αντιρρήσεις της. Μία εκ των βοηθών λέει πώς έχει μια ιδέα να φωτογραφίσουν αντικείμενα από ελεφαντόδοντο. Πριν τελειώσει την πρότασή της, η Miranda την διακόπτει: “Όχι, το κάναμε αυτό πριν από δύο χρόνια. Άλλο”.

Όταν ο Nigel προτείνει φωτογράφο και μέρος για ένα editorial, εκείνη γνωρίζει τον σχεδιαστή, τον φωτογράφο, αλλά και το μέρος με μαθηματική ακρίβεια. Απαντά αμέσως ότι είναι μία εξαιρετική ιδέα. Δεν χρειάζεται χρόνο να σκεφτεί γιατί ξέρει.

Αργότερα όταν στο γραφείο της καταφθάνουν τα δείγματα για τις φωτογραφίσεις, και ακολουθεί η διάσημη πια σκηνή, με την Andy να μην μπορεί να ξεχωρίσει δύο ζώνες (που για να πούμε την αλήθεια το μόνο τους κοινό είναι το χρώμα), η Miranda στην προσπάθειά της να υπερασπιστεί τη δουλειά της, τη μόδα και την ίδια, μιλάει με στοιχεία. Διαφοροποιεί το χρώμα στο πουλόβερ της Andy. “Δεν είναι μπλε, δεν είναι γαλάζιο, δεν είναι τιρκουάζ. Στην πραγματικότητα είναι κυανό.” Για να συνεχίζει λέγονταν με ακρίβεια πότε εμφανίστηκε αυτή η απόχρωση στον κόσμο της μόδας, από ποιον και πάνω σε τι.

Κι έτσι αποδεικνύει ότι η γνώση φέρνει δύναμη. Αλλά ισχύει και το αντίστροφο.

Η δύναμη που έχει αποκτήσει στο χώρο της έχει προσφέρει και γνώση. Όχι απαραίτητα για τον χώρο της μόδας. Ξέρει τι θέλει. Πώς το θέλει και κάτω από ποιες συνθήκες.

Στην αρχή μιλάει για μία δεξίωση, με την Emily να σημειώνει λεπτομέρειες. Λέει την ακριβή ώρα άφιξης, αλλά και αναχώρησης από αυτή. Η παραγγελία της από τα Starbucks είναι συγκεκριμένη, όπως και το μεσημεριανό της από συγκεκριμένο εστιατόριο. Η δύναμή της, της έχει δώσει την δυνατότητα να γνωρίζει πολύ καλά ακόμα και τις συνωμοσίες εναντίον της, αλλά και την ίδια στιγμή το πώς να τις ισοπεδώσει. Όσο αποκτά γνώση, αποκτά και δύναμη. Κι όσο αποκτά δύναμη, αποκτά και γνώση.


Η μάχη των φύλων και η μάχη των φίλων…

Ας κάνουμε μία υπόθεση. Φανταστείτε ότι το Runway δεν είναι ένα περιοδικό μόδας αλλά ένα οποιοδήποτε άλλο περιοδικό, με εντελών διαφορετική θεματολογία. Και φανταστείτε τώρα ότι αντί για την Miranda, στη θέση της αρχισυνταξίας έχετε έναν άνδρα.

Το κοινωνικό μας DNA μας πηγαίνει στο να θεωρήσουμε αυτόν τον άντρα δυναμικό. Σκληρό. Επαγγελματία. Επιτυχημένο. Λογικά κάνει να πάντα για να προωθήσει την καριέρα του. Εκκεντρικός. Με πυγμή. Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση η γυναικεία παρουσία σε αυτή της θέση, μπορεί να χαρακτηριστεί με έναν και μόνο επιθετικό προσδιορισμό που περικλείει τα πάντα, και μας δίνει σαφέστατη εικόνα… Bitch. Σκύλα. Ναι έχει αρνητική χροιά. Ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε.

H Miranda κατάφερε να επιβιώσει και να φτάσει εκεί που έφτασε έχοντας να αντιμετωπίσει άντρες. Ναι, μπορεί να φαντάζει οξύμωρο, να μιλάμε για μόδα και άντρες (που εδώ που τα λέμε κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά έχουμε δρόμο μπροστά μας), αλλά βρίσκεται σε ένα περιοδικό. Δηλαδή στις εκδόσεις. Έναν καθαρά ανδροκρατούμενο τομέα. Κανείς άντρας δεν κατάφερε να μείνει στη ζωή της. Και μην ακούσω από κανέναν την καραμέλα “δεν μπόρεσε να τον κρατήσει”. Σας παρακαλώ, δεν θα ‘θελα. Κι αυτό γιατί οι κοινωνία δεν μπορεί να δεχτεί ακόμα, ένα ζευγάρι στο οποίο ο άντρας είναι υπό.

Fan Fact: Η ίδια η Streep βάσισε τον χαρακτήρα της για εξουσία στο πως ο Clint Eastwood φέρεται σαν σκηνοθέτης κατά την διάρκεια των γυρισμάτων.

Η Miranda είναι μόνη της. Σε όλη την διάρκεια της ταινίας το σημαντικότερο πράγμα είναι η δουλειά. Μιλάει με συνεργάτες. Συνδιαλέγεται με συνεργάτες. Δεν ακούμε ποτέ τη λέξη φίλος, και αυτό γιατί εκείνη δεν έχει κανέναν.

Στη μία και μοναδική σκηνή της ταινίας που η Miranda παρουσιάζεται χωρίς την εικόνα της αυστηρής κυρίας, κατά την οποία σκηνή ανοίγεται στην Andy λέγοντας πως ο άντρας της ζήτησε διαζύγιο, και πως για ακόμα μια φορά θα πρέπει να προστατεύσει τις κόρες της από τον διασυρμό των κουτσομπολίστικών εφημερίδων, η Andy προσπαθεί να την πλησιάσει σαν φίλη. “Μπορώ να κάνω κάτι άλλο;” “Τη δουλειά σου,” απαντά αυτή.

Φαίνεται πώς οι προσπάθειές της για να αποκτήσει ζωή έξω από το Runway αποτυγχάνουν, κι αυτό είναι που την πληγώνει περισσότερο. Αλλά αυτή είναι η φύση του επαγγελματισμού. Νωρίτερα η Andy μιλάει με ύφος στον Nigel, για να του αποκαλύψει ότι είναι πολύ κουρασμένη και ότι η προσωπική της ζωή κρέμεται από μία κλωστή. Εκείνος απαντά: “Αυτό συμβαίνει όταν τα πας καλά στη δουλειά. Ειδοποίησέ μας όταν όλη σου η ζωή θα πλησιάζει την καταστροφή. Αυτό θα σημαίνει ότι ήρθε η ώρα για προαγωγή.”


Miranda, ποια είσαι στ’ αλήθεια;

Η Miranda είναι η μορφή του επαγγελματισμού. Είναι η επιτομή της επαγγελματικής τελειότητας. Είναι ο δυναμικός εκείνος χαρακτήρας που όταν όλα γύρω του τον απογοητεύουν, χρησιμοποιεί τη δουλειά του για να επιβιώσει. Και καταλήγει να αποτελεί έμπνευση. Οι βοηθοί της θέλουν να της μοιάσουν. Η Andy γίνεται η καλύτερη βοηθός που είχε ποτέ, και στο τέλος της ταινίας, όντως μπορεί να βρει δουλειά σε οποιαδήποτε έκδοση θελήσει. Ναι, κάνει “μπινιά” στον Nigel. Αλλά το κάνει για να επιβιώσει. Για να ισχυροποιήσει τη θέση και το όνομά της, κι αυτό όχι τόσο για την ίδια. Αλλά για το περιοδικό. Το οποίο όπως λέει και ο Nigel, δεν είναι ένα απλό περιοδικό. Είναι πηγή έμπνευσης. Και η Miranda το ξέρει.

Έχει έναν βαθύ σεβασμό για το αντικείμενό της. Το υπερασπίζεται και το υποστηρίζει. Το αγαπά.


Η Ιερατική άξια θαυμασμού Miranda Pristley, είναι μία μορφή. Είναι ένας θρύλος. Και ένα πολύ μεγάλο κινηματογραφικό κεφάλαιο.