Έχω Θυμό... Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά... - Part 4 – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά… – Part 4

Έχω Θυμό... | 12-4-2020 |

Και η καραντίνα συνεχίζεται… Και ο ιός εξαπλώνεται… Και το κακό είναι ότι έχουμε αρχίζει να συνηθίζουμε. Βασικά είναι αυτό το αίσθημα ότι έχουμε παραδοθεί στη μοίρα μας. Βασικότερα, μας έχουν παραδώσει στη μοίρα μας. Έχουμε μία ανημποριά. Για τα πάντα.

Και μία απογοήτευση. Συνολικά.

Αν κάνεις μία περατζάδα στα δίκτυα όλου του κόσμου που μεταδίδουν ειδήσεις για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση θα σε πιάσει κατάθλιψη. Το ένα στούντιο μετά το άλλο ακυρώνει, αναβάλλει, βάζει στην παύση τη μία παραγωγή μετά την άλλη.

Δεν μπορούμε να πούμε, έχουν γίνει και θετικά βήματα. Το Netflix έφτιαξε ταμείο για να αποζημιώσει τους εργαζόμενους στις παραγωγές του, καθώς και θα προσφέρει χρήματα σε χώρες που έχει στούντιο, ανεξάρτητα αν έχει ή όχι εκεί παραγωγές σε εξέλιξη αυτή την περίοδο. Το σωματείο ηθοποιών των ΗΠΑ, το SAG-AFTRA, ήδη έχει ξεκινήσει να πιστώνει λογαριασμούς με χρήματα σε μέλη του που ακυρώθηκαν οι δουλειές τους. Το Σωματείο Ενδυματολόγων ξεκίνησε μία πρωτοβουλία, κατά την οποία τα μέλη θα ράψουν μάσκες και θα τις προσφέρουν σε νοσοκομεία και κλινικές. Γίνονται και κάτι τέτοια και λες, έλα το σώζουμε.

Επιστρέφω όμως…

Σε αυτές τις σχεδόν ατελείωτες ώρες της καραντίνας, όταν πια βαριέσαι να κάνεις ακόμα μία περατζάδα στις streaming υπηρεσίες σου, ή ακόμα και στην ταινιοθήκη σου, ανακαλύπτεις ότι σχεδόν πάντα επιστρέφεις στις ταινίες εκείνες που σε έχουν σημαδέψει. Σε όλες εκείνες τις ταινίες που για κάποιο λόγο, κάτι σου έκαναν κάποτε. Κάπως σε προκάλεσαν. Που σου δημιούργησαν συναισθήματα. Όποια κι αν είναι αυτά. Και συνήθως είναι ταινίες που καθρεφτίζουν την δική σου καραντίνα. Την προσωπική. Εκείνο το μέσα σου, που έχεις πολλούς και διάφορους λόγους να μην αποκαλύψεις. Αλλά πέρα από αυτό.

Σου προκαλούν και κάτι άλλο. Να συνειδητοποιήσεις ότι σε ό,τι αφορά τον κινηματογράφο, κάποιες φορές είναι καλύτερα να λειτουργείς σε καθεστώς καραντίνας. Εξηγούμαι…

Ξεκίνησα να βλέπω ταινίες από την ηλικία των 5. Βασικά δεν ξεκίνησα να βλέπω. Ξεκίνησα να ζητάω. Να επιθυμώ να δω. Έβαζα ξυπνητήρι σε ηλικία 8 ετών, για να δω το βράδυ ταινίες στην τηλεόραση χωρίς να με πάρει χαμπάρι κανείς. Κάτι μου προκαλούσε η εικόνα. Τα λόγια. Τα σενάρια.

Στο γυμνάσιο ήμουν εκείνο στο σπασικλάκι που δεν ήθελε να πάει να πιει φραπόγαλο. Ναι, ήμουν στο τέλος των 90’s στο Γυμνάσιο. Σκασμός! Ήμουν αυτός που έπρηζε την παρέα να πάμε σινεμά. Κάποιες φορές δέχονταν. Κάποιες άλλες η καζούρα έπεφτε σύννεφο.

Θυμάμαι να βγαίνουμε από ταινία, και εγώ να έχω μείνει άφωνος. Να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη. Και οι γύρω μου να έχουν αποτινάξει από πάνω τους ήδη αυτό που έχουν δει, και να συζητούν τι θα πάμε να φάμε.

Ένδειξη Καραντίνας 1η: Ήθελα να τους πιάσω από τους ώμους και να τους ταρακουνήσω, και να τους φωνάξω μέσα στη μούρη:”Ρε κατάλαβες τι έζησες; Κατάλαβες τι είδες;”. Δεν το έκανα ποτέ. Κι αυτό γιατί δεν μπορείς να απαιτείς από τον οποιοδήποτε να αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως εσύ. Ωστόσο, η μοναξιά εκείνης της στιγμής δεν έχει αντίπαλο. Αυτό το συναίσθημα του “δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν για αυτό.”

Τα χρόνια συνέχισαν να περνάνε, ταινίες συνέχισαν να βγαίνουν, και κάπου εκεί στο γυμνάσιο, ανακάλυψα τα video-club. Ένας παράδεισος μου φαινόταν. Οι επισκέψεις μου ήταν όλο και πιο συχνές, όλο και πιο μακροσκελείς. Οι φίλοι μου κανόνιζαν μαζώξεις σε σπίτια τα Σάββατα, για επιτραπέζια, κτλ κτλ. Τα περισσότερα τους έριχνα άκυρο. Η διαδικασία του πηγαίνω στο video club, νοικιάζω την ταινία, σε VHS παρακαλώ, την βάζω στο βίντεο, πατάω το rewind, γιατί φυσικά κανείς δεν τις πήγαινε από την αρχή, πατάω play, μου φαινόταν μαγική. Ότι τώρα εμένα κάτι θα μου συμβεί. Κάποιες φορές συνέβαινε, κάποιες όχι.

Ένδειξη Καραντίνας 2η: Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει, γιατί εγώ επί δύο ώρες είχα γουρλωμένα μάτια, και ρουφούσα κάθε εικόνα σαν να μην υπάρχει αύριο.

Οι δικοί μου δεν το καταλάβαιναν. Οι φίλοι μου, ούτε. Ωστόσο ήμουν από τους τυχερούς, που το κόλλημά μου αυτό δεν ήταν αντικείμενο χλεύης. Έλεγαν “Κωνσταντίνος”, και πηγαίναμε παρακάτω, σαν αυτό το χαρακτηριστικό να είναι η ίδια μου η δομή. Κι όμως… Εσύ να θες να το πεις, να το μοιραστείς και κανείς φαινομενικά να μην μπορεί να το καταλάβει. (δικά μου κολλήματα αυτά, να ξηγιόμαστε).

Το όλο θέμα της μοναξιάς ήρθε και γκρεμίστηκε από τον ιδιοκτήτη του video-club που πήγαινα. Τον κύριο Γιώργο, που ελπίζω όπου κι αν είναι να είναι καλά και υγιής. Με έβλεπε σχεδόν μέρα παρά μέρα. Να κοιτάζω τα ράφια, να διαβάζω πίσω από τα κουτιά τις περιλήψεις, να ρίχνω κλεφτές ματιές στην αίθουσα με τα ερωτικά. Κάποια στιγμή, κρατάω μία ταινία στο χέρι μου. Δεν θυμάμαι ποια ήταν. Πέρα από ένα γεια σας, τι κάνετε, καλά εσύ, αυτή θα πάρω, καληνύχτα σας, δεν είχαμε κουβέντες.

Πλησιάζω το ταμείο, του δίνω το κουτί, το κοιτάζει, κοιτάζει και εμένα και μου λέει: “Μην την πάρεις αυτή. Θα σου δώσω εγώ μία. Αν δεν σου αρέσει δεν θα την πληρώσεις.” Άγαλμα εγώ. Σαν να κάναμε παράνομη ανταλλαγή. Δεν μιλάω καν. Κατά την επιστροφή, σκέφτομαι ότι θα την δω, και θα του πω ότι δεν μου άρεσε για να μην την πληρώσω. Φτάνω σπίτι, ανοίγω το κουτί που έγραφε πάνω “The Game”. Ναι, αυτό το “The Game”. Του David Fincher.

Επιστρέφω την κασέτα. “Σου άρεσε;”, με ρωτάει ο κος. Γιωργός, με ένα βλέμμα που τώρα το ερμηνεύω σαν να ήθελε επιβεβαίωση ότι η επιλογή του ήταν σωστή. Όχι όμως με τη σχέση πελάτη-μαγαζιού. “Τρελάθηκα” του απαντάω. Από εκεί και πέρα, είχα έναν 45άρι που μιλάει με ένα μόμολο, σαν να είναι ενήλικας.

Κε. Γιώργο μας, όπου κι αν είστε, σας ευχαριστώ πολύ.

Και κάποια στιγμή το video-club κλείνει. Και πλερέζες εγώ, κι άνοιξε πέτρα, κι άλλα τέτοια δραματικά.

Αλλά και πάλι. Βρέθηκαν τα DVD-Clubs, κι εγώ σώθηκα. Αλλά συνέχισε να υπάρχει αυτό το κενό. Η εσωτερική σου (μου) καραντίνα.

Ένδειξη Καραντίνας 3η: Κανείς δεν μπορούσε (φαινομενικά) να με οδηγήσει στο επόμενο next-best-thing.

Φροντιστήριο Αγγλικών. Ένας συμμαθητής μου, ο Μάκης, (επίσης καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται), ήταν ο και καλά ταραχοποιός. Αυτός που δεν μπαίνει σε φόρμες ή καλούπια, αυτός που είναι και μεγαλύτερος γιατί έχει μείνει και δυο τρεις φορές. Του δίνω σημειώσεις για κάτι, και παρατηρεί ότι είχε γράψει μία ατάκα από ταινία στο πίσω μέρος του τετραδίου. Και μου προτείνει ταινία, που πίστευε ότι θα μου αρέσει. Ήταν το “Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο”, του Darren Aronofsky. Φίλε Μάκη, αν παρ΄ελπίδα διαβάζεις αυτό το κείμενο, να ξέρεις ότι άλλαξες τη ζωή ενός ανθρώπου. Προς το καλύτερο.

Οξύμωρο αυτό που λέω, αν αναλογιστεί κανείς την ταινία, αλλά είναι μία αλήθεια. Τραγική ίσως, αλλά αλήθεια. Και για 2η φορά στη ζωή μου, ένας άνθρωπος που ανοίγει τα κινηματογραφικά μου μάτια.

Στην πορεία όμως, δεν έχω παράπονο, βρήκα ανθρώπους να σχολιάσουμε, να αναλύσουμε, να τσακωθούμε, για τα κινηματογραφικά. Κι όμως, ένα μικρό κενό υπάρχει ακόμα. Είναι ακαθόριστο. Δεν ξέρεις γιατί υπάρχει. Τουλάχιστον δεν ξέρω εγώ.

Ωστόσο η  υγειονομική καραντίνα που μας έχει επιβληθεί, μας κάνει να σκεφτόμαστε παραπάνω. Χρόνος υπάρχει για κάτι τέτοιο.

Σήμερα λοιπόν, λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω τα παραπάνω, είδα για ακόμα μία φορά το “Her”, την ταινία του Spike Jonze. Και όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, κατάλαβα άλλα πράγματα. Είδα άλλα πράγματα, κι αυτή ίσως να ήταν η 4η ή 5η φορά που το βλέπω.

Όταν τελείωσε λοιπόν, σκέφτηκα ότι προτιμώ πάντα να δω αυτή την ταινία μόνος μου. Επιλέγω να την δω μόνος μου. Αλλά γιατί; Δεν το έχω ακόμα καταλάβει.

Ένδειξη Καραντίνας 4η: Η επιλογή της προσωπικής και αυτόνομης εμπειρίας.

Φαντάζομαι ότι ίσως επειδή μου προκαλεί συναισθήματα, δεν θέλω να τα δείξω. Ίσως γιατί ξέρω (ανεδαφικά τις περισσότερες φορές) ότι οι γύρω μου δεν θα καταλάβουν τα ίδια με εμένα, πράγμα το οποίο μου δημιουργεί ενόχληση. Ξαναλέω, ανεδαφικά. Εντελώς εγωπαθές συναίσθημα. Ίσως γιατί θέλω βαθιά μέσα μου να πιστεύω ότι ο Spike Jonze, κι ο κάθε Spike Jonze έφτιαξε αυτή την ταινία για εμένα. Και για κανέναν άλλο. Και πάλι εγωπαθές, δεν λέω. Για αυτό βάζω το ίσως.

Ορισμένες ταινίες όντως σου προκαλούν την αίσθηση ότι δημιουργήθηκαν για εσένα και μόνο. Και τότε μιλάμε για μία επιτυχημένη ταινία.

Και δεν είναι η μόνη…

Η επόμενη που θα δω είναι “Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού”. Για τους ίδιους λόγους με παραπάνω.

Υ.Σ.: Όπως και κάθε άλλο “Έχω Θυμό…”, έτσι και αυτό, για αλλού ξεκίνησε κι άλλου κατάληξε. Ένδειξη Καραντίνας 5η…

Δες επίσης:

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά…

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά… – Part 2

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά… – Part 3