Έχω Θυμό... Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά... - Part 3 – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά… – Part 3

Έχω Θυμό... | 29-3-2020 |

Και ο μήνας έχει 29…

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η ώρα είναι 21:48… Και είναι Κυριακή 29/03/2020.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά η δική μου καραντίνα ξεκίνησε στις 06/03… Καθότι ήμανε άρρωστος από πριν, και μόλις έγιανα, ήρθε η καραντίνα, η απαγόρευση κτλ κτλ, οπότε αισίως μετρώ 23 μέρες εσώκλειστος. Πρακτικά αυτό όμως τι σημαίνει;

Βασικά ότι στις περιορισμένες εξόδους μου μέχρι στιγμής, οι οποίες αφορούν περίπτερο και φούρνο (super market στέλνω άλλους, χιχι), έχω καταφέρει να βριστώ με κόσμο, να εξυπηρετήσω κόσμο, να βοηθήσω κόσμο, να μιλήσω εξ’ αποστάσεως με κόσμο. Σε αυτές λοιπόν τις περιορισμένες εξόδους μου έχω βγάλει ένα μικρό συμπέρασμα. Ο κόσμος δεν πήγαινε ποτέ καλά, και βρήκε μία καλή δικαιολογία να εξαπολύει παπάτζες προς πάσα κατεύθυνση. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, και εγώ κι εσύ κι όλοι μας, έτσι; Μη λέμε κι ότι θέμε… Ο κόσμος εκεί έξω είναι σε μία κατάσταση τύπου “Πάρτυ” με τον Πήτερ Σέλερς: Βρισκόμαστε όλοι μαζί στον ίδιο χώρο, και ξαφνικά γίνεται της τρελής.

Οπότε, τις περισσότερες ώρες αυτής της καραντίνας θα αναγκαστείς να τις περάσεις στο σπίτι σου. Τώρα οι πιθανότητες είναι: ή να είσαι μόνος σου, ή να είσαι με την οικογένειά σου, ή με τον δεσμό σου, ή με έναν ή μία φίλη. Κάθε κατάσταση έχει τα καλά της και τα κακά της. Η μόνη κατάσταση που έχει σίγουρα τα αρνητικά της είναι η καψούρα σου να βρίσκεται σε άλλο χώρο, αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε ερχόμενο “Έχω Θυμό…”… Είναι θέμα από μόνο του…

Προσπαθείς λοιπόν να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Στη δική μου περίπτωση, η “έξοδός” μου από όλα αυτά, είναι φυσικά η ταινιοθήκη μου. Και αφού εξάντλησα εκκρεμότητες, κάθισα και σκέφτηκα, σαν άλλη Παπαρίζου, ποιο πρέπει να είναι το επόμενο κινηματογραφικό μου βήμα. Τι πρέπει να κάνω για να “περάσει” όσο πιο ανώδυνα γίνεται αυτή η καραντίνα. Και αποφάσισα να κάνω προσωπικά αφιερώματα στους αγαπημένους σκηνοθέτες. Ξεκίνησα από τον Aronofsky. Πήγα στον Fincher. Τώρα κοντοζυγώνω τον Tim Burton. Επόμενος σταθμός θα είναι σίγουρα ο Nolan. Από εκεί βλέπουμε.

Θα μου πεις τώρα εσύ αγαπημένη και αγαπημένε αναγνώστη: Ωραία όλα αυτά. Το πρόβλημά σου που είναι;

Θα σου πω αμέσως.

Σε διάφορα ποσταρίσματα στα social media, τύπου “βλέπω αυτό”, “είδα εκείνο”, ναι όλοι τα κάνουμε, διαπίστωσα ότι υπάρχει μερίδα κόσμου εκεί έξω που έχει τόσο θυμό μέσα του, που δεν κρατιέται. Θέλει να ρίξει χολή είτε τον αφορά κάτι, είτε όχι.

Δέχομαι το γεγονός ότι ορισμένα πράγματα δε σε αφορούν. Δεκτόν όσο τίποτα. Πόσο κόπο σου κάνει να αδιαφορήσεις; Και δεν μιλάω για κοινωνικά θέματα, τα οποία ΠΡΕΠΕΙ να σε αφορούν. Το ότι πόσταρα, ας πούμε ότι βλέπω τον “Κυνόδοντα” για παράδειγμα, και κατέληξες στο συμπέρασμα ότι είμαι ανώμαλος και κάτι σαν κι εμένα έφεραν την κοινωνία σε αυτό το χάλι, 1ον σε ποιο χάλι ακριβώς αναφέρεσαι, 2ον αν γνωρίζεις μία τέτοια οικογένεια πρέπει να την αναφέρεις στις αρχές, αλλιώς θεωρείσαι συνεργός, 3ον σε ποια από τις πολλαπλές ανωμαλίες μου αναφέρεσαι, 4ον θα ήθελα να μάθω ποιος από τους δυο μας έχεις το πρόβλημα.

Ωστόσο, εξαιτίας αυτού του γεγονότος θυμήθηκα παλιότερα ένα άρθρο που είχα γράψει εδώ στο Cinefreaks σχετικά με την Marvel, και με κάποια προβλήματα που αντιμετώπιζε τότε το κινηματογραφικό της σύμπαν. Φαίνεται πως κατάφερα να θυμώσω έναν αναγνώστη τόσο πολύ, που είχε ευχηθεί τον θάνατό μου. Και δεν λέω: το έχω πει κι εγώ αυτό το “Ψόφα”, πολλές φορές, εν τη ρύμη του λόγου. Αλλά να μπω να μια διαδικασία να απαντήσω γραπτώς σε κάποιον, που θέλει και τον χρόνο του όσο να πεις, προκειμένου να του ευχηθώ ψόφο, sorry κιόλας αλλά βαριέμαι να το κάνω.

Ας πούμε ακόμα ένα παράδειγμα: Σήμερα το μεσημέρι θέλησα να κάνω ένα facebook live μέσω της σελίδας του ραδιοφωνικού μου σταθμού, με μουσική έτσι για να γουστάρουμε. Έβαλα λοιπόν τα popάκια μου, τα remixes μου, πάτησα και το Go Live!, σκεπτόμενος ότι όποιος μπει θα περάσει καλά, θα κάνουμε όλοι μαζί κέφι, και θα πάμε παρακάτω.

Μέσα σε 20 λεπτά, είχαν μπει και παρακολουθούσαν το βίντεο γύρω στους 100 ανθρώπους. Και κάπου εκεί ξεκίνησε το καλό, #not. Ξεκίνησαν κριτικάροντας τις μουσικές επιλογές. Και καλά να γράψεις, “sorry, αλλά δεν μου αρέσει αυτό το κομμάτι”. Αλλά το τι μαλακίες είναι αυτές, sorry αλλά αυτό δεν το πολυπάω. Κι αφού δεν έδωσα σημασία, ξεκίνησαν οι προσβολές προς το πρόσωπό μου. Προσβολές που δεν θα σας μεταφέρω, γιατί δεν χρειάζεται. Κι αφού κι σε αυτό δεν έδωσα σημασία, ξεκίνησαν να βρίζονται μεταξύ τους.

Ε, εκεί παρέδωσα πνεύμα. Το Live σταμάτησε κακήν κακώς, κι αυτό γιατί ενώ είμαι υπέρ της πολυφωνίας, η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζει του άλλου, και βήμα σε τέτοιες συμπεριφορές δεν πρόκειται να δώσω. Υπάρχουν άλλοι χώροι, κι άλλα μέσα, για να βγάλει κάποιος το άχτι του.

Ωστόσο, όλα τα περιστατικά που σας περιέγραψα, αυτό που μου δημιουργούν είναι στεναχώρια. Όχι για εμένα, και για άλλους σαν εμένα που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, και δεν προσβάλλονται από κάποιους που τρολάρουν. Στεναχωριέμαι για εκείνον που μπορεί να πέσει θύμα μιας τέτοιας άσκησης βίας (γιατί βία είναι, μη σας πείσει ποτέ κανείς για το αντίθετο), και να μην μπορέσει να ανταποκριθεί. Με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται για την σωματική και ψυχική του υγεία.

Γιατί σε αντίθεση με εσένα φίλε μου bully και μπούλη, εγώ όταν είδα τον Κυδόνοντα έπαθα σοκ. Δεν θέλησα να κάνω τα ίδια. Κι εκεί είναι η διαφορά μας… Αλλά γιατί στο εξηγώ; Αν ήταν θα το είχες καταλάβει.

Κλείνω με μία συμβουλή: Όποιος από εσάς βρεθεί αντιμέτωπος με τέτοιες συμπεριφορές, είμαστε εμείς εδώ. Εμείς και ο κινηματογράφος. Μην το ξεχνάτε αυτό. Μπορείτε να απευθυνθείτε και σε εμάς, και σε αυτόν.

Δες επίσης:

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά…

Έχω Θυμό… Ένας Cinefreak σε καραντίνα, δεν είναι πολύ καλά… – Part 2