Ήταν ο "Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο", ένα πολιτικά τοποθετημένο blockbuster; – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ήταν ο “Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο”, ένα πολιτικά τοποθετημένο blockbuster;

Απόψεις, Αφιερώματα | 19-1-2020 |

Τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στη ζωή τελικά έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις. Eκεί που κάθεσαι ωραία και χαλαρά μπροστά στην τηλεόραση σου βάζεις το dvd σου, και λες “ας δω μία ταινία να περάσει η ώρα χαλαρά”.

Κι όμως υπάρχει περίπτωση αυτό που θα δεις να μην το περιμένεις, ούτε καν. Είναι από αυτές τις ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις που ποτέ δεν περίμενες ότι θα πεις ορισμένα πράγματα ή θα δεις ορισμένα πράγματα. Είναι απλά ένα χαλαρό Σάββατο βράδυ,  πράγμα το οποίο σε ό,τι με αφορά συνέβη χθες.

Κάθομαι που λέτε ωραία ωραία στον καναπέ μου, στα ζεστά μου, έχω φτιάξει τον καφέ μου, έχω στα χέρια μου το Terminator Dark Fate,  και λέω “δεν βαριέσαι! ‘Ολα τα Terminator έχω δει, τι θα μου κοστίσει ένα παραπάνω;”

Θυμάμαι το πρώτο, θυμάμαι το ακόμα πιο καταπληκτικό δεύτερο, δεν θέλω να θυμάμαι όσα ακολούθησαν, πατάω το play, κάνω κι ένα σταυρό και λέω “κουράγιο Κωνσταντίνε, δύο ώρες είναι θα περάσουν”.  Γνωρίζω πολύ καλά ότι όλα τα timelines έχουν καταστραφεί. Το βασικό είναι ότι δεν θυμάμαι σε ποιο timeline είμαστε. Γυρίσαμε πίσω; Αλλάξαμε τα πράγματα; Ο John Connor ζει; Τελικά η μάνα του η Σάρα τι κάνει;

Αυτό που έχω να σας πω σε πρώτη ατάκα είναι ότι αυτό που είδα δεν το περίμενα και το λέω με την καλύτερη έννοια του όρου. Διότι αν εγώ γυρίσω τώρα να σας πω ότι το Terminator Dark Fate πρέπει να μπει στη λίστα με τα καλύτερα sequels όλων των εποχών, τι θα μου πείτε; Θα με πείτε υπερβολικό, μπορεί και να με βρίσετε κιόλας αλλά δεν με πειράζει. Δεν θα είστε οι μονοί. Γιατί όμως το λέω αυτό; Ας εξηγηθώ.

Η ταινία για 2 ώρες είναι ένα σφυροκόπημα δράσης. Καταπληκτικά εφέ, καταπληκτικά set pieces, εξαιρετικές πολεμικές χορογραφίες. Αλλά όλα αυτά τα περιμένεις από ένα σύγχρονο blockbuster.

Ας πάμε όμως στα παρακάτω. Η πρώτη μεγάλη αλλαγή φαίνεται ότι είναι επηρεασμένη από την μετά #MeToo εποχή του Hollywood. 3 γυναίκες πρωταγωνίστριες, εκ των οποίων η μία είναι ισπανόφωνη, κι όμως δεν έχουνε μπει στο cast, για να μη μας κατηγορηθεί η παραγωγή για white-washing. Έχουν σταθερό ρόλο, βασικό ρόλο και ουσία και οι τρεις τους. Το ότι επέστρεψε η Sarah Connor, δηλαδή η Linda Hamilton στο franchise μόνο ως ευχάριστη έκπληξη μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε.

Και προσοχή γιατί από ‘δω και πέρα θα μπούμε σε κάποια spoilers!

Αναφέραμε ήδη λοιπόν την εθνικότητα της πρωταγωνίστριας. Η βασική περιοχή που συμβαίνουν τα περισσότερα τεκταινόμενα της ταινίας δεν είναι καμία άλλη από το Τέξας, κι όχι μόνο το Τέξας αλλά και το Μεξικό, δηλαδή πρόσφυγες, μετανάστες, σύνορα, και το θέμα της οπλοκατοχής. Οι πρωταγωνιστές αναφέρονται σε αυτούς που κρατούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών ως φυλακισμένους.  Οι αστυνομικοί από την άλλη χρησιμοποιούν τον όρο detainees, δηλαδή προσωρινά κρατούμενοι.

Οι τρεις πρωταγωνίστριες μας θα πάνε να συναντήσουν τον Καρλ, δηλαδή τον Arnold Schwarzenegger, ο οποίος επίσης επιστρέφει στο franchise. Δείχνοντας τους το οπλοστάσιο του, τον ρωτάνε αν όλο αυτό είναι νόμιμο. Εκείνος απαντάει “όχι δεν είναι, αλλά ζω στο Τέξας. Δύο σκηνές, δύο πολιτικά θέματα, στα οποία η ταινία παίρνει θέση αλλά δεν στο τρίβει στα μούτρα. Έχει μόνο μία ατάκα, μία σκηνή για να σου δώσει την ουσία του πράγματος. Αλλά ας πάμε σε κάτι άλλο…

Ας πάμε λίγο στο Woman Empowerment, και το πώς αυτό αντιμετωπίζεται. Η Sarah Connor, βλέπει την ιστορία της να επαναλαμβάνεται. Ένα νεαρό κορίτσι, το οποίο κάποιος από το μέλλον έρχεται να το εξοντώσει, με τη Sarah να πιστεύει ότι το παιδί εκείνης, θα είναι εκείνο που θα φέρει την Επανάσταση και θα καταστρέψει την Skynet, η οποία βέβαια πλέον δεν υφίσταται γιατί μετά την αλλαγή του timeline η συγκεκριμένη λέγεται πλέον Λεγεώνα.

Όταν η Sarah προσπαθεί να εξηγήσει στη νεαρή το τι έχει συμβεί, μιλάει για τη μήτρα της, μιλάει για τα γεννητικά της όργανα, και πως κάποιοι θέλουν να έχουν τον έλεγχο των γενετικών της οργάνων, τον έλεγχο του αν θα γεννήσει ή όχι, χωρίς κάνεις να υπολογίζει τα δικά της θέλω. Κι αν αυτό φίλοι μου δεν είναι πληρέστατη και σαφέστατη αναφορά στην συζήτηση που έχει ξεκινήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τις αμβλώσεις, τότε ειλικρινά δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είναι.

Το πράγμα όμως αλλάζει και λίγο πριν το φινάλε η ισπανόφωνη μας πρωταγωνίστρια θα μάθει, ότι τελικά ο φόβος δεν είναι ένα αγόρι που θα γεννηθεί και θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε επανάσταση ενάντια στις μηχανές. Εκείνο που θα μάθει είναι ότι η απειλή, είναι η ίδια. Εκείνη είναι που θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε επανάσταση. Εκείνη είναι ο νέος Τζον. Και δεν σας λέω αν συμφωνώ ή διαφωνώ με αυτό. Βασικά θα διαφωνούσα μόνο σε περίπτωση που όλο αυτό έχει γίνει απλά για να γίνει, απλά για να βάλουμε μία γυναίκα πρωταγωνίστρια. Όχι. Εδώ Δεν συμβαίνει. Εδώ η πρωταγωνίστρια έχει έδαφος. Η γυναικεία παρουσία έχει έδαφος. Υπάρχει λόγος που υπάρχει. Δεν τη βάλαμε για να τη βάλουμε.

Η επιλογή του να γίνει κάτι τέτοιο, η επιλογή δηλαδή του να βάλεις τρεις γυναίκες στην κορυφή του καστ ενός τέτοιου franchise ή μάλλον του συγκεκριμένου franchise, έχει ακόμα μία ανάγνωση πολύ σημαντική. Μετά από τόσες ταινίες και με ένα τέτοιο σενάριο φαύλου κύκλου, γιατί πάντα υπάρχει κάποιος που φέρνει την επανάσταση και πάντα υπάρχει κάποιος που θέλει να τον καταστρέψει, η ταινία άθελά της γίνεται μία μελέτη και μία αναφορά στο αν μπορούν, και κατά πόσο μπορούν, να γίνουν αυτές οι δομικές αλλαγές στο Hollywood.

Δεν ήταν πρόθεση της ταινίας προφανώς, κι ούτε πιστεύω ότι το σκέφτηκαν μέχρι εκεί. Ωστόσο με κάνει να αναρωτιέμαι. Αυτό πάντως που δεν περίμενα ποτέ να σκεφτώ είναι ότι ένα Terminator θα μου έδινε τροφή για σκέψη.

Θα περιμένω νωχελικά το φινάλε του franchise, το οποίο  δύσκολα θα έρθει. Αλλά να σας πω και την αλήθεια μου, εκεί που πίστευα ότι πρέπει να τελειώσει, μετά το Dark Fate, πιστεύω ότι το franchise πήρε καινούργιο αέρα. Ένα εξαιρετικό sequel, για ένα όχι και τόσο εξαιρετικό franchise. Αν εξαιρέσουμε βέβαια τις δύο πρώτες…

Ίσως το πεπρωμένο της σειράς, να μην είναι τόσο σκοτεινό τελικά.

Αλλά όπως είπε και η ίδια η Sarah Connor: Γάμα το πεπρωμένο…