Έχω Θυμό... με τις Joker-ικές συγκρίσεις – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τις Joker-ικές συγκρίσεις

Έχω Θυμό... | 6-10-2019 |

Αχ αχ αχ και βαχ μη σου πω…!!!

Είναι κάποιες στιγμές που βγαίνει μία ταινία στους κινηματογράφους. Οι σκοποί μιας ταινίας δεν είναι άλλοι από το να διασκεδάσει, να προβληματίσει, να μας κάνει να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας (ή να μας τα τρίψει στη μούρη), να μας κάνει να σκεφτούμε, να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Ίσως να μας προκαλέσει. Εμάς τους ίδιους, τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας, την ιδεολογία μας, το οτιδήποτε.

Μία τέτοια ταινία λοιπόν, είναι και ο Joker, το οποίο εδώ και λίγες μέρες βρίσκεται στις αίθουσες και στην ζωή μας. Σκοπός του; Να μας αποδείξει ότι το σινεμά όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά είναι εδώ ενωμένο, δυνατό, όπως τότε με το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ. Τι συμβαίνει όμως όταν βγαίνει μία τέτοια ταινία στις αίθουσες; Πολλά, και το χειρότερο όλων; Όταν μία ταινία έχει έναν ήρωα που ξέρουμε, τότε αρχίζουν αναπόφευκτα οι συγκρίσεις.

Άσχημο πράγμα οι συγκρίσεις παιδιά. Πολύ άσχημο. Ας μη μείνουμε όμως αυτό. Ας πάμε λίγο παρακάτω. Πριν φτάσω στον Joker ας χρησιμοποιήσω ένα άλλο παράδειγμα. Αυτό του αντιπάλου του.

Κατά σειρά έχουμε δει τους εξής: Michael Keaton, Val Kilmer, George Clooney, Christian Bale, Ben Affleck. Tι κοινό είχαν όλοι αυτοί μεταξύ τους; Το όνομα. Τίποτε άλλο. Και γιατί δεν είχαν τίποτε άλλο; Γιατί είχαν διαφορετικούς σκηνοθέτες, σε διαφορετικές χρονιές, με διαφορετικό σενάριο, χωρίς τίποτα να είναι αυτό το οποίο μπορεί να τους συγκρίνει. Ερμηνευτικά θα μπορούσες να πεις πως προσέγγισαν οι πάντες στο ρόλο του Bruce Wayne, ο οποίος γίνεται Batman. Ναι, γιατί εκεί υπήρχε ένα κοινό σημείο, ένα κοινό σημείο αναφοράς.

Πάμε αν θέλετε και στον Spider-Man. Tobey Maguire, Matthew Garfield, Tom Holland. Ποιος είναι καλύτερος από τους τρεις; Θα σου απαντήσω. Κανένας. Ήταν τρεις εντελώς διαφορετικοί. Ο πρώτος ήταν πιο καρτουνίστικός, ο δεύτερος πιο περιπετειώδης κι ο τρίτος άλλαξε ηλικία, μπήκε στο mcu, κι είχε άλλα πράγματα να ασχοληθεί. Μπορώ να το συνεχίσω για ώρα πολλή, αλλά δεν θα το κάνω.

Πάμε λοιπόν στο προκείμενο.

Ήδη από την ώρα της προβολής της, η νέα ταινία του Todd Phillips, (τον οποίο γνώρισες στα Hangover), η οποία μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα διαφορετικό origin story, του Joker (περί ερμηνείας του Phoenix, δεν θα μιλήσω, διότι δεν είναι αυτό το θέμα μας, που και να ήταν το θέμα μας, δεν θα λέγαμε κάτι, γιατί υποκλινόμαστε ακόμα), τα social media πήραν φωτιά. Φωτιά με φωτιά. Κοινό και κριτικοί από όλο τον κόσμο μιλούν για μία εξαιρετική ταινία, η οποία έχει ήδη κερδίσει το χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας, κι αν ανατρέξετε στην ιστορία του, τότε θα διαπιστώσετε ότι είναι το πιο προφητικό φεστιβάλ στην ιστορία του κινηματογράφου.

Πάμε στο προκείμενο. Για ακόμα μία φορά το πρώτο που είδα και μου άναψαν τα λαμπάκια:”Σαν τον Heath Ledger, κανείς,” “O κακομοίρης ο Jared Leto,” “Θυμάται κανείς το Jack Nicholson;” “Και σιγά τώρα τον ηθοποιό που είναι ο Joaquin Phoenix.”

Αυτά είναι μερικά από τα πρώτα σχόλια που διάβασαν τα μάτια μου, και ψέματα δεν θα σας πω, έκλεισα ραντεβού με τον οφθαλμίατρο μου. Γιατί λέω “δεν μπορεί δεν βλέπω καλά”. Καθένας μπορεί και πρέπει να έχει άποψη. Αυτό είναι ο κινηματογράφος. Να ανοίξει συζήτηση. Να μιλήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, να πούμε τη γνώμη μας, αλλά ισοπέδωση τόσο εύκολα;

Ο Jack Nicholson σκηνοθετήθηκε από τον Tim Burton. Πριν από αυτό τον είχες δει να σου προσφέρει τα “Pee-wee’s Big Adventure” και τον “Σκαθαροζούμη”. Οπότε ξέρεις περίπου που πάνε τα πράγματα. Ο αποτυχημένος επιχειρηματίας, έπεσε θύμα συνωμοσίας και πήγε να χάσει τη ζωή του. Ξυπνάει και αποφάσισε να εκδικηθεί τους πάντες. Τι είναι αυτό λοιπόν που τον ωθεί σε ό,τι κάνει; Το μίσος του και το πάθος του για εκδίκηση.

Ο Ηeath Ledger στο Dark Knight ήθελε να δείξει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι μεταξύ τους. Και τι θέλει να κάνει; Να θέσει σε τάξη την αναρχία. Να τρίψει σε όλους στη μούρη ότι κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο διαφορετικός, εκτός από τον ίδιο. Άρα κινητήριος δύναμη είναι η κοινωνία και το πόσο λάθος είναι δομημένη.

Joker υπ’ αριθμόν 3,o Jared Leto στο Suicide Squad. Θα το πεις ψυχοπαθή,  πες τον ψυχοπαθή, μοντέρνο, νέο. Θέλει να δει τα πάντα γύρω του να καταστρέφονται χωρίς συγκεκριμένα να θέλει να αποδείξει κάτι. Αναρχία για την αναρχία.

Και πάμε στον Phoenix το έτος 2019. Η κινητήριος δύναμη του, το πόσο ασυγχώρητη είναι η κοινωνία στο διαφορετικό. Δεν έχει εγωισμό. Δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε έναν Joker, ο οποίος θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας.

Φυσικά και το έχουμε όλοι το δικαίωμα να κάνουμε συγκρίσεις. Η διαφορά είναι όμως άλλη. Δεν πρέπει να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα.

Αν άλλαζε χέρια ο ρόλος του Harry Potter, κατά την διάρκεια του franchise, να το καταλάβω. Να το κάνουμε στον 007, και πάλι θα το δεχτούμε. Δυσκολότερα μεν, αλλά κι εκεί το καταλαβαίνω.

Αλλά για φαντάσου να κάνουμε το ίδιο, τώρα που ο νέος Thor, θα είναι η Natalie Portman!

Θα μου πεις, σε όλα τα βραβεία συγκρίνονται ανόμοια πράγματα. Σκηνοθεσίες, ερμηνείες και πολλά ακόμα. Αλλά τα βραβεία είναι μία άλλη ιστορία.

Μία συμβουλή έχω να σου δώσω: Πήγαινε στο σινεμά. Δες τον Joker. Έχεις κάθε δικαίωμα να σου αρέσει, όπως επίσης και κάθε δικαίωμα να μη σου αρέσει. Έχεις κάθε δικαίωμα να πεις ότι ο Phoenix είναι ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, όπως επίσης κάθε δικαίωμα να πεις ότι είναι ατάλαντος. Αλλά μη μου λες αν ήταν καλύτερος ή χειρότερος από τους προηγούμενους. Δεν υπάρχει έδαφος για κάτι τέτοιο.

Υστερόγραφο: Και μη μου συγκρίνετε τη Michelle Pfaiffer, με την Anne Hathaway. Σαν χάρη το ζητάω…