Που θα πάει αυτό το πράγμα με την "Νοσταλγία"; – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Που θα πάει αυτό το πράγμα με την “Νοσταλγία”;

Απόψεις, Αφιερώματα | 4-7-2019 |

Ας κάνουμε μία δυσοίωνη υπόθεση:

Κάποιος cinefreak παθαίνει ένα ατύχημα. Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 90. Πέφτει σε κώμα, και η οικογένεια αποφασίζει να μην σταματήσει τα μηχανήματα υποστήριξης. Τα χρόνια περνάνε και το κώμα παραμένει. Ξαφνικά στο έτος 2019, βγαίνει από κώμα, και παραδόξως θυμάται τα πάντα. Έχει πλήρη διαύγεια, και ξυπνάει σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αποφασίζει λοιπόν να ενημερωθεί για τις νέες ταινίες που έχουν βγει τα χρόνια που είναι σε κώμα.

Και βλέπει: Jumanji, Predator, Terminator, Charlie’s Angels, Power Rangers, Gremlins, SpiderMan, Karate Kid, Ben Hur, Ghostbusters, Dumbo, Shaft, The Mummy, Halloween, Poltergeist, Godzilla, Goosebumbs, Robocop, The Thing, Nightmare on Elm Street, Friday the 13th, Carrie, Evil Dead, King Kong, Total Recall, Star Trek, Batman, Dredd, Jurassic World, Mad Max, και πολλές πολλές ακόμη.

Γυρίζει στην οικογένειά του και ρωτά: Μήπως μου κάνετε πλάκα; Μήπως με πήγατε στο παρελθόν; Και γελάει. Εκείνοι κοιτούν με συγκατάβαση, και εκείνος ξαναπέφτει σε κώμα γιατί νομίζει ότι είναι σε χρονική λούπα.

Αλλά τον αδικείς; Όχι βέβαια.

Είμαστε ένα χρόνο πριν ολοκληρωθεί και η δεύτερη δεκαετία του 2000, και αυτό που συμβαίνει με τον κινηματογράφο είναι απίστευτο. Οι Avengers είναι ένα βήμα πριν περάσουν τον Τιτανικό σε εισιτήρια, το παράνομο downloading ζει και βασιλεύει, οι ταινίες βγαίνουν με ρυθμό πολυβόλου, αλλά ΑΛΤ… Ποιες ταινίες ακριβώς;

Και εδώ είναι το θέμα μας αγαπημένοι Cinefreaks. Τι έχει συμβεί με το Hollywood; Μήπως όλα φαίνονται να έχουν μπει σε μία κληρωτίδα, και ότι βγάλει η ξανθιά μονδέλα θα γίνει ταινία; Γιατί για να πάμε για τζακ-ποτ, δε λέει!

Χρόνια τώρα συζητάμε ότι στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, τα πράγματα δεν πάνε καλά… Μα κάτι τα #MeToo, κάτι τα #Time’sUp, κάτι που έχουν πρόεδρα τον Trump, δεν τους λες και πολύ καλά. Ωστόσο, ο σινεμάς φαινότανε να πάει από το καλό στο καλύτερο. Δεν είναι τυχαίο που στην δεκάδα των μεγαλύτερων κινηματογραφικών επιτυχιών εισπρακτικά στην ιστορία του σινεμά, 9 στις 10 ταινίες είναι μετά το 2009.

Που σημαίνει ότι δεν μπορεί! Κάτι καλό κάνουν και αυτά τα δόλια.

Αλλά το θέμα μας είναι άλλο. Στην αδυναμία των στούντιο και στον εισπρακτικό τους φόβο, που τους κάνει να μην μπορούν να επενδύσουν σε νέες ιδέες. Και τότε τι κάνουν οι φωστήρες των στούντιο (που καλά κάνουν εδώ που τα λέμε); Βασίζονται στον παράγοντα νοσταλγία.

Σου λέω εγώ τώρα παράδειγμα: Καταθέτω εγώ ένα σενάριο στην Universal. Πες τώρα ότι εμένα μου φλάσαρε ζούγκλα, ζώα, κίνδυνος, περιπέτεια με κωμικά στοιχεία, και βάλε και ένα επιτραπέζιο να παίζει. Για να το πουλήσει το στούντιο βάζει την υπογραφή του “Jumanji”. Μπορεί όμως και να συνέβη το αντίστροφο. Έκατσε ένα στην Universal και σκέφτηκε:”Πώς θα μπορούσε να είναι ένα remake, ένα reboot, ένα re-imagining του “Jumanji”; Κάτσε να βρω συνεργείο, και εμπλεκόμενους και πάμε το.

Και στην μία περίπτωση και στην άλλη, το “πάτημα” είναι ίδιο. Εσύ θα ακούσεις “Jumanji” και θα σκεφτείς τι καλά που πέρασες στα 90’s που είχε βγει πρώτη φορά, πόσο σου άρεσε ο Robin Williams, πόσο ήθελες και εσύ το επιτραπέζιο, και βουρ στους σινεμάδες. Γιατί το “Jumanji”, και καθένα “Jumanji” βασίζεται στο κοινό που το έχει δει, και ευελπιστεί να αποκτήσει καινούριο βάζοντας ονόματα που τα ξέρει και η νέα γενιά.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι κάποια από αυτά τα remakes δεν είναι καλά. Το “Halloween” ας πούμε το φετινό, sorry κιόλας, ήταν αξιοπρεπέστατο. Η “Ολική Επανφορά”, όμως δεν ήταν. Το “Poltergeist” ήταν άκρως διασκεδαστικό. Το “Evil Dead” δεν ήταν, και πάει λέγοντας.

My point is, βρισκόμαστε σε ένα πολύ δύσκολο σταυροδρόμι, και αυτό είναι ότι πλέον έχουμε δει τα πάντα. Είμαστε αρκετοί cinefreaks εκεί έξω που βλέπουμε πολλά. Δεν σας έχει πιάσει όμως και ένα “πάλι το ίδιο”; Ας πούμε, ξαναβγαίνουν οι “Άγγελοι του Τσάρλι”. Γιατί; Δεν θα μπορούσε η άκρως ταλαντούχα Elisabeth Banks να επενδύσει τις σκηνοθετικές της ικανότητες σε ένα νέο IP; Θα μπορούσε. Τι συνέβη όμως;

Σου λέει θέλω να κάνω μία ταινία, με 3 γυναίκες πρωταγωνίστριες που θα μαμάνε και θα δέρνουν. Θα πρέπει όμως να ξεπατωθώ στο promo για να πετύχει. Και έρχεται το studio και σου λέει: Άραξε! Σίγουρη επιτυχία. Θα το πούμε “Charlie’s Angels”. Και ξαναλέω, μπορεί να συνέβη και το αντίστροφο. Και πάλι…

Όπως και να έχει μην χάνεις την ελπίδα σου αγαπημένο Cineφρικιό.

Για κάθε “Charlie’s Angel” υπάρχει ένα “Salt”. Για κάθε “Evil Dead” υπάρχει ένα “Hereditary”. Για κάθε “Ολική Επαναφορά” υπάρχει ένα “Blade Runner 2049”.