#OurWeekInHorror: Top-10+1 - Οι καλύτερες θρησκευτικές ταινίες τρόμου – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

#OurWeekInHorror: Top-10+1 – Οι καλύτερες θρησκευτικές ταινίες τρόμου

Top-10, Αφιερώματα | 12-3-2019 |

Γιατί άραγε μας αρέσουν τόσο πολύ οι horror ταινίες; Είναι η αδρεναλίνη; Είμαστε όλοι καταβάθος μαζόχες;

Ενώ κάθε φορά είμαι τόσο ενθουσιασμένη όταν πρόκειται να δω κάποιο horror, όταν τελειώνει μπαίνω σε ένα σκοτεινό μέρος που λέγεται παράνοια. Πρέπει να διπλοτσεκάρω κάτω από το κρεβάτι μου, να κοιμάμαι με αναμμένα φώτα, και τρομάζω με το παραμικρό θόρυβο και ας ξέρω ότι είναι η γάτα μου.

Ας δούμε λοιπόν κάποιες από τις αγαπημένες μου ταινίες βασισμένες σε θρησκείες. Φυσικά με τυχαία σειρά…

1. Ο Εξορκιστής – The Exorcist (1973)

Πως θα μπορούσε να λείπει αυτή η ταινία από τη λίστα… Ακόμα θυμάμαι την ημέρα που την είδα. Λέω ταινία του 1973, σιγά μην με τρομάξει. Μπράβο, λάθος.

Βραβευμένη με 2 Όσκαρ και βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του William Peter, η ταινία ακολουθεί ένα κορίτσι υπό την κατάληψη ενός δαιμονικού πνεύματος και τις προσπάθειες της μητέρας της να τη σώσει μέσω εξορκισμών από τον ιερέα Καρρά. Είναι μια ιστορία πίστης και διαπραγματεύεται την αιώνια μάχη ανάμεσα στο κακό και το καλό.

Η ένταση που δημιουργείται από τους ηθοποιούς και η καταπληκτικά ανατριχιαστική μουσική κάνουν όλη την εμπειρία ακόμα πιο τρομαχτική. Η ταινία έγινε τεραστία επιτυχία αν και προκάλεσε τρέλα κατά τη διάρκεια των προβολών της, καθώς πολλοί θεατές λιποθύμησαν, έκαναν εμετούς και έφευγαν τρέχοντας…


2. Μάρτυρες – Martyrs (2008)

To Martyrs είναι μια γαλλική ταινία του 2008, σε σκηνοθεσία Pascal Laugier όπου έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών.

Η ταινία αφηγείται τη δραματική ιστορία δύο νεαρών και στο παρελθόν κακοποιημένων γυναικών, εκ των οποίων η μία παίρνει εκδίκηση απέναντι στους βασανιστές της. Μετά το μακελειό η δεύτερη κοπέλα βιώνει έναν νέο εφιάλτη. Και ναι, οι μάρτυρες σοκάρουν και δεν τρομάζουν. Διότι δεν θα σε τρομάξει η οπτική φρικαλεότητα που σου παραθέτει ο Laugier. Θα σε σοκάρει τι βρίσκεται πίσω από αυτήν. Τι μπορείς να δεις με το υποσυνείδητο του μυαλού και της ψυχής. Και όταν καταφέρεις να συνειδητοποιήσεις το βάρος της διαστροφής, απλά καγκελώνεις. Καθώς δεν βλέπεις απλά την διαστροφή, βλέπεις ΤΗΝ διαστροφή.

Μια διαστροφή φρικαλέα, τρομακτική, σοκαριστική υπερβολική και ταυτόχρονα πολύ λίγη για τον ανθρώπινο νου. Γίνεσαι και εσύ ένας μάρτυρας. Ένας μάρτυρας ενός αριστουργήματος.. Το 2015 κυκλοφόρησε ένα αμερικάνικο remake που δεν θα σου πρότεινα να δεις…


3. Το μωρό της Ρόζμαρι – Rosemary’s Baby (1986)

Ακόμα ένα κλασσικό horror, το Rosemary’s Baby κυκλοφόρησε το 1986 σε σκηνοθεσία Roman Polanski και πρωταγωνιστές τη Mia Farrow και τον John Cassavetes.

Στη ταινία ακολουθούμε μια νεαρή γυναίκα που μετακομίζει με τον ηθοποιό άνδρα της στο καινούργιο τους διαμέρισμα. Όλα φαίνονται ονειρικά μέχρι που η Rosemary μένει έγκυος και πιστεύει ότι οι γείτονες και ο άνδρας της έχουν μυηθεί στο σατανισμό και θέλουν να της κλέψουν το μωρό.

Η ταινία διαπραγματεύεται με σοβαρότητα το θέμα του σατανισμού και της μαύρης μαγείας (Α ρε Polanski που να ήξερες τι θα σε ακολουθούσε ένα χρόνο μετά…).

Η σκηνοθεσία του Polanski θέλει πολύ προσοχή καθώς όσο πιο παρατηρητικός είσαι τόσα πιο πολλά θα δεις σε κάθε πλάνο. Τίποτα δεν είναι στην τύχη.

Η ταινία απέσπασε πολύ καλές κριτικές και υποψηφιότητες.


4. To Κάλεσμα – The Conjuring (2013)

Βασισμένη σε πραγματική ιστορία και σε σκηνοθεσία του James Wan, η ταινία “σκαλίζει” το προσωπικό αρχείο των διεθνούς φήμης ερευνητών μεταφυσικών γεγονότων, Ed και Lorraine Warren.

Οι Warren, καλούνται να βοηθήσουν μία οικογένεια που τρομοκρατείται από μία σκοτεινή παρουσία στο αγρόκτημά τους όπου μετακόμισαν πρόσφατα. Αντιμέτωποι με τη δαιμονική οντότητα μιας μάγισσας που απαγχονίστηκε σε αυτό το μέρος, οι Warren έχουν να αντιμετωπίσουν την πιο τρομακτική υπόθεση της καριέρας τους.

Με απότομες αλλαγές οπτικής γωνίας, πολλές σκηνές στο σκοτάδι, με γυρίσματα που μοιάζουν να έχουν γίνει ερασιτεχνικά, με κάμερα στο χέρι και με μια εικόνα θολή, σε κάποιες περιπτώσεις, ο σκηνοθέτης δίνει ένα χαρακτήρα αληθινής μαρτυρίας με τεκμήρια σε μια ταινία τρόμου που θα ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς θεατές του είδους.


5. Παγιδευμένη Ψυχή – Insidious (2010)

Συνεχίζω πάλι με James Wan και το “Insidious”.

Ο Josh και η Renai έχουν μια ευτυχισμένη οικογένεια με τρία παιδιά. Όταν η τραγωδία θα χτυπήσει τον μικρό τους γιο, αρχίζουν να βιώνουν πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν επιστημονικά.

Όλη η ιδέα της ταινίας ήταν βασισμένη στη αστρική προβολή και έπειτα προστέθηκαν φαντάσματα και ο δαίμονας που θυμίζει τον Darth Maul. Έχει μια πραγματικά τεταμένη και ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, και έτσι είναι σε θέση να προσφέρει πραγματικά τρομακτικές στιγμές.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες τρόμου εκεί έξω δεν στηρίζεται στα jumpscares. Τα έχει, αλλά δεν βασίζεται σε αυτά. Το μουσικό score είναι αυτό, που για εμένα κάνει όλο το σύνολο πιο ανατριχιαστικό. Εμφανίζεται ακριβώς στις σωστές στιγμές για να κάνει τα πράγματα πιο έντονα και τρομακτικά. Ευχαριστώ για τους εφιάλτες κύριε Wan…


6. Το καταραμένο σκιάχτρο – The Wicker Man (1973)

Προφανώς μιλάω για τη ταινία του 1973 και όχι για το remake με τον Nicholas Cage, το οποίο γέννησε άπειρα memes.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Σε ένα απόμακρο νησί των ακτών της Σκωτίας φτάνει ένας αστυνομικός, ο οποίος αναζητά μια κοπέλα. Εκεί διαπιστώνει πως οι κάτοικοι του χωριού, απομονωμένοι σχεδόν από τον έξω κόσμο, δεν πιστεύουν στον χριστιανισμό, αλλά σε μια αρχαία θρησκεία, στην οποία η επαφή με το υποχθόνιο στοιχείο και η απόλαυση του σεξ έχουν ιδιαίτερη αξία. Η σύγκρουση με τον τοπικό άρχοντα (Christopher Lee) και μύστη των παγανιστικών τελετών είναι αναπόφευκτη…

Οι περισσότερες σκηνές της ταινίας έχουν γυριστεί μέρα μεσημέρι. Παρόλα αυτά εγώ αισθάνθηκα πως κάποιος με απειλεί ή με παρακολουθεί. Πως κάτι απόκοσμο υπάρχει που δεν φαίνεται ή δεν πρέπει να φανεί.

Επίσης σε καμία περίπτωση ο σκηνοθέτης δεν καταφεύγει σε φτηνά κόλπα τρόμου. Δουλεύει με το σενάριο, την μουσική και τους χαρακτήρες ώστε ο τρόμος να φανεί σε κάθε σκηνή.


7. H Μάγισσα – The VVitch (2015)

Δεν ξέρω από που να αρχίσω για αυτή τη ταινία…

Νέα Αγγλία, 1630. Μετά τη εξορία του από την εκκλησία, ένας αγρότης μετακομίζει με τη σύζυγό του και τα πέντε παιδιά τους σε ένα απομακρυσμένο αγρόκτημα στη άκρη ενός δάσους. Παράξενα και ανησυχητικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν σχεδόν αμέσως. Οι καλλιέργειες αποτυγχάνουν, παιδιά αρχίζουν να εξαφανίζονται και τα ζώα αρχίζουν να φέρονται περίεργα. Με τις υποψίες και δεισιδαιμονίες της εποχής, τα μέλη της οικογένειας κατηγορούν την μεγάλη κόρη για μαύρη μαγεία.

Αν και πιστεύω πως θα βαρεθούν πολύ αυτοί που θεώρησαν το Babadook ανιαρό, το The Witch ή The VVitch είναι ένα άλλο παράδειγμα του τι εστί τρόμος. Και αυτό είναι η καταπληκτική κινηματογραφική ατμόσφαιρα.

Είναι ένα πανέμορφο και επιδέξια επεξεργασμένο horror 90 λεπτών. Η δράση του είναι μεγάλη, το σενάριο είναι εκπληκτικό και η λεπτομέρεια της περιόδου πολύ αυθεντική. Ο Robert Eggers μας δίνει ένα απίστευτο σενάριο και σκηνοθετικό ντεμπούτο με σχεδόν κανένα jumpscare αποδεικνύοντας έτσι ότι οι καλύτερες ταινίες τρόμου βασίζονται στην ψυχολογία αντί για δυνατούς θορύβους και πάρα πολλά ειδικά εφέ. Ουφ.


8. Η Προφητεία – The Omen (1976)

Mε λίγα λόγια στο “The Omen” παρακολουθούμε τη δραματική περιπέτεια ενός διπλωμάτη και της συζύγου του οι οποίοι μαθαίνουν ότι ο υιοθετημένος γιος τους, ο γλυκoύλης Damien, είναι στην πραγματικότητα… ο Αντίχριστος.

Ενώ έκανε τη ίδια επιτυχία με το The Exorcist, σου υπόσχομαι ότι δεν υπάρχει ίχνος εμετού σε αυτή τη ταινία. Αντίθετα φεύγει από το gore και πετάει καταπληκτικούς ηθοποιούς με ένα καταπληκτικό σενάριο. Η ανατριχιαστική ιδέα ότι πίσω από το αθώο βλέμμα ενός μικρού παιδιού κρύβετε το μεγαλύτερο κακό συνιστά εξαιρετικό υλικό για τη δημιουργία μιας πραγματικά διαβολικής ταινίας, κάτι που επιτεύχθηκε άψογα.

Ο αυθεντικός τρόμος είναι εδώ, σε μια ταινία σταθμό που παρά το πέρασμα του χρόνου διατηρεί καθαρή την αυθεντικότητά της. Ένα διαχρονικό διαμάντι τρόμου, από τα καλύτερα που έχω δει ποτέ.


9. Ο Εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ – The Exorcism of Emily Rose (2005)

Όταν η Emily αφήνει το πατρικό της για σπουδές δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι πρόκειται να της συμβεί.

Μόνη της στην εστία, θα έχει τις πρώτες τρομακτικές παραισθήσεις που καταλήγουν σε πλήρη απώλεια συνείδησης. Οι γιατροί, πιστεύοντας ότι η Emily πάσχει από επιληψία, της χορηγούν την ενδεδειγμένη φαρμακευτική αγωγή. Καθώς, όμως, οι “επιθέσεις” της γίνονται όλο και πιο συχνές και επικίνδυνες, επιστρέφει στο σπίτι της, διακόπτει τα φάρμακα και μαζί με την οικογένειά της απευθύνονται στον ιερέα της ενορίας σαν την τελευταία τους ελπίδα.

Μετά από αρκετούς εξορκισμούς όμως η Emily πεθαίνει και και ο ιερέας εγκαλείται σε δίκη, κατηγορούμενος για φόνο εξ αμελείας. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης διαδικασίας, παρακολουθούμε όλο το τρομακτικό χρονικό που κόστισε στην Emily τη ζωή της…

Στο τέλος, το ερώτημα παραμένει: ήταν η Emily ένα επιληπτικό κορίτσι που “σκοτώθηκε” από τον ιερέα ή μία δαιμονισμένη που σώθηκε από την εκκλησία;


10. Sinister (2012)

 

Στο “Sinister” ένας συγγραφέας μετακομίζει με την οικογένεια του στο σπίτι όπου η προηγούμενη οικογένεια είχε δολοφονηθεί βάρβαρα από έναν μυστηριώδη φονιά.

Εκεί ανακαλύπτει μερικά φιλμ από τον φόνο της οικογένειας αλλά και από παλιότερους φόνους οικογενειών που θα τον οδηγήσουν σε μια τρομακτική ανακάλυψη. Το Sinister είναι μια από τις ταινίες που δεν είναι τρομακτικές στο σύνολό τους, αλλά οι μικρές λεπτομέρειες όπως για παράδειγμα περίεργοι ήχοι στη σοφίτα, πράγματα που συμβαίνουν μόνα τους, τα οποία, παρά το ότι είναι τυπικά και κάπως διαδεδομένα, γίνονται με τέτοιο τρόπο που σου προκαλούν τεράστιο τρόμο.

Η απόδοση του Ethan Hawke είναι το μόνο πράγμα που μας κρατάει συνδεδεμένους με την ταινία και προφανώς, την κύρια πλοκή της ταινίας. Δεν ξέρω γιατί κάποιος θα έμενε σε ένα σπίτι όπου συνέβησαν οι δολοφονίες και δεν θα έλεγε στη δική του σύζυγο για αυτό. Ο χαρακτήρας του Ethan είναι πραγματικά παράξενος, παθαίνει εμμονή με αυτά τις κασέτες και αυτό στο τέλος του κοστίζει πολλά. Αυτή η ταινία δεν προσφέρει gore, αλλά απαιτεί την πλήρη προσοχή και τη συγκέντρωσή μας στην ιστορία.


10+1. Η Διαδοχή – Hereditary (2018)


Όταν η μυστικοπαθής γιαγιά Ellen πεθαίνει, η οικογένεια της κόρης της αρχίζει να αποκαλύπτει αποκρυφιστικά και ολοένα και πλέον τρομακτικά μυστικά που αφορούν τη γενεαλογία τους.

Όσα περισσότερα αποκαλύπτουν, τόσο βρίσκονται να προσπαθούν να αποφύγουν τη δόλια μοίρα τους, την οποία φαίνεται να έχουν κληρονομήσει, καθώς αυτή αργά αργά καταστρέφει όλους όσους γνωρίζουν.

Ξεκάθαρα εμπνευσμένη από το “Rosemary’s Baby” και το “Τhe Wicker Man”. το “Hereditary” είναι μια λεπτομερώς σχεδιασμένη τρομοκρατική επίθεση.

Κάθε λεπτομέρεια στο κάδρο, κάθε κόψιμο στο μοντάζ, κάθε ακτίνα φωτός και κάθε ίχνος ήχου, είναι έτσι τοποθετημένα με έναν σκοπό ώστε να είναι σημαντικά στην ιστορία, η οποία είναι τόσο άψογα σχεδιασμένη και εκτελεσμένη, ώστε ο καθένας μπορεί να την ερμηνεύσει όπως θέλει. Υπάρχουν σκηνές που θα προκαλέσουν εφιάλτες, και επίσης οι ερμηνευτικές προσπάθειες όλου του cast είναι αξιοθαύμαστες.

Η Toni Collette είναι ανατριχιαστική στο ρόλο της απεγνωσμένης μητέρας, ερμηνεία που κάνει το αίμα να παγώνει.

Διαβάστε περισσότερα για: