Τι ήθελε να πεις ο ποιητής... στο "The Mist" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τι ήθελε να πεις ο ποιητής… στο “The Mist”

Αφιερώματα, Τι ήθελε να πει ο ποιητής... | 21-1-2019 |

Διασκευάζοντας την ομώνυμη νουβέλα του Stephen King, o Frank Darabont κατάφερε πριν από 12 χρόνια να μας προσφέρει ένα από τα καλύτερα και τρομακτικότερα film των τελευταίων ετών. Η ταινία κατάφερε να διχάσει το κοινό, και ειδικά του King, για το εντελώς διαφορετικό φινάλε από το βιβλίο στην ταινία. Κι όμως, το “The Mist” ανήκει στις καλύτερες μεταφορές βιβλίου του συγγραφέα στην μεγάλη οθόνη, μαζί με τα “Πράσινο Μίλι” και “Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χείγουορθ”. Σημείωση: όλες είναι σκηνοθετημένες από τον Darabont.

Μετά από μία κακοκαιρία, μία επαρχιακή πόλη της Νέας Αγγλίας, προσπαθεί να ορθοποδήσει. Κόσμος πηγαίνει στο τοπικό Super Market, αλλά μία ομίχλη θα σκεπάσει γρήγορα τα πάντα, και τέρατα από άλλη διάσταση αρχίζουν να ξεπροβάλλουν μέσα από αυτήν. Ο θάνατος είναι βέβαιος για όσους είναι έξω, οπότε μέσα στον πανικό τους, οι υπόλοιποι εγκλωβίζονται μέσα στο Super Market. Εκεί μία θρησκόληπτη κάτοικος, την οποία ερμηνεύει μοναδικά η Marcia Gay Harden, θα καταφέρει να αποκτήσει ακολούθους, λέγοντας πως μόνο ο θεός σώζει. Στρατόπεδα δημιουργούνται, και έτσι οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες.

Τι είναι όμως τελικά “Η Ομίχλη”, και τι ακριβώς ήθελε να πει ο ποιητής; Και στην συγκεκριμένη περίπτωση και οι δύο;

Το άρθρο δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς spoilers, οπότε αν δεν το έχετε δει, κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας… Δείτε το..

Στον πυρήνα της η ιστορία του “The Mist” προσπαθεί να απαντήσει σε μία ερώτηση, με την απάντηση να πέφτει στα χέρια του αναγνώστη ή του θεατή. Σε στιγμές σκότους, ή και σκοταδισμού, τι σε κατευθύνει; Η ελπίδα ή ο φόβος;

Στην ταινία του Darabont, αυτό είναι πιο εμφανές. Ο σκηνοθέτης δημιούργησε μία αλληγορία, που προσπαθεί να εξερευνήσει το μέγεθος του σκότους που κληρονομεί η ανθρωπότητα από γενιά σε γενιά, και τελικά πόσο ανυπόμονοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας δίνεται η ευκαιρία να καταστρέψουμε τον άλλον, με δεδομένου ότι η απελπισία έχει πάρει την θέση της ελπίδας και της λογικής.  Το έχουμε ξαναδεί κινηματογραφικά. Στο “Lord of the Flies”. Στο “Dawn of the Dead”. Ο κοινός γνώμονας είναι ότι ο άνθρωπος είναι το πραγματικό τέρας. Αλλά σπανίως το έχουμε δει με θάρρος, και το θράσος, του Darabont.

O ίδιος προσπαθούσε να φέρει το project στον κινηματογράφο, για πάνω από μία δεκαετία. Όταν το κατάφερε, οι ΗΠΑ είναι στην μετά Bush εποχή, και ο Darabont φαίνεται θυμωμένος.

Ολόκληρη η ταινία είναι μία μελέτη πάνω στις καλύτερες και χειρότερες πτυχές του ενστίκτου. Πράγμα ξεκάθαρο στα 5 λεπτά του συγκλονιστικού φινάλε.

Στην νουβέλα του King, οι παρέα των 5 ατόμων φεύγει από του super market, για να γλυτώσει από τις συνέπειες της ρητορικής μίσους, με την ελπίδα ότι θα σωθεί. Με την ελπίδα ενός ασφαλούς μέρους, είτε αυτό υπάρχει είτε όχι. Δεν είναι το φινάλε που θες, αλλά είναι σίγουρα το ιδανικό φινάλε για αυτό που θέλει να σου πει ο King.

Στο φινάλε όμως του Darabont, ο σκηνοθέτης εξερευνά κάτι παραπέρα. Τι θα συμβεί εάν η ελπίδα σου, χαθεί. Οι ήρωες παραδίνονται, ενδίδουν στον φόβο και ο πρωταγωνιστής, ο David Drayton (Thomas Jane) από ήρωας γίνεται μία τραγική φιγούρα. Πέντε άνθρωποι, 4 σφαίρες. Σκοτώνει τους συνοδοιπόρους του, ένας εκ των οποίων ο γιος του, για να είναι εκείνος που θα θυσιαστεί στα τέρατα της ομίχλης. Προσφέρει έναν αξιοπρεπή θάνατο, με εκείνον να πρέπει να δεχτεί το άγνωστο, και την μοίρα που τον περιμένει όταν θα γίνει βορά του αγνώστου. Κι όμως… Η ομίχλη φεύγει, το πρόβλημα έχει λυθεί, και εκείνος επιβιώνει. Με πληγές που δεν θα κλείσουν πότε. Ο ίδιος ο King χαρακτήρισε το φινάλε, ένα από τα πιο σοκαριστικά που έχουν γίνει ποτέ. Και για να το λέει και αυτός, κάτι σημαίνει.

Το κοινό αισθάνθηκε σαν να το χτύπησε κεραυνός.

“Η Ομίχλη” του Darabont, αφορά το κόστος της απώλειας της ελπίδας. Μιλάει για το τέρας που δεν είναι μόνο ο άνθρωπος, αλλά εσύ και εγώ. Όταν η λογική σε εγκαταλείπει και την θέση της παίρνει η παράνοια, παίρνει το ρίσκο της ενοχής για μία ασυγχώρητη πράξη, που την δεδομένη στιγμή που την διέπραξες, θα μπορούσες να ορκιστείς ότι ήταν η σωστή.

Δυστυχώς, η αλληγορία της ταινίας είναι πιο σύγχρονη από ποτέ: Ζούμε σε εποχή πολιτικής αναταραχής. Στα δικά μας, αλλά και στο εξωτερικό. Η αλήθεια είναι λόγος διαφωνίας, καθώς δεν ξέρεις τι να πιστέψεις και από ποιον. Ζούμε την εποχή που κατακλυζόμαστε από χιλιάδες Κυρίες Carmody (η θρησκόληπτη που λέγαμε πριν), οι οποίες είναι έτοιμες να μας κατασπαράξουν με το μίσος τους, αλλά δεν έχουμε αρκετούς David για να τις αντικρούσουμε.

Η ομίχλη που τους περικλείει είναι από μόνη της ένας χαρακτήρας. Είναι άμορφος και ανεξήγητος δίαυλος ανάμεσα σε εμάς και τον αφανισμό μας. Είναι το άγνωστο, και ο φόβος του αγνώστου μαζί. Στην αφήγηση και του King και του Darabont, η ομίχλη φέρνει τέρατα. Στην ζωή αυτά μπορεί να είναι ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ανεργία, η επεκτατική πολιτική. Όχι σαν έννοιες. Αλλά σαν πυρομαχικά που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι με δύναμη, για να μας οδηγήσουν στα άκρα του φάσματος. Είναι όλα αυτά τα τέρατα που γνωρίζουμε ότι θα μας καταστρέψουν, αλλά ξεχνάμε ότι αν ενδώσουμε στο φόβο, θα καταστραφούμε γρηγορότερα.

Δυστυχώς το “The Mist” είναι πιο σύγχρονο από πότε. Αλλά μας προσφέρει ένα σημαντικό μάθημα: Μην χάνουμε την ελπίδα μας. Μπορεί να πληγωθούμε διατηρώντας την, αλλά το τίμημα θα είναι υψηλότερο αν την εγκαταλείψουμε.