Top 10 - Οι καλύτερες ταινίες του 2018, Cinefreaks Style – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Top 10 – Οι καλύτερες ταινίες του 2018, Cinefreaks Style

Top-10, Αφιερώματα, Στήλες | 31-12-2018 |

Πάει και ο παλιός ο χρόνος, και ας γιορτάσουμε παιδιά, και καλά κάλαντα και μακάρι το 2019 να είναι καλύτερο, αν και σαν άλλοι Grinch, δεν μας κόβω καλά.

Αλλά ας μην μαυρίσω την ψυχή μου πρωτοχρωνιάτικα. Το ευτυχές είναι ότι μέσα στην χρονιά που μας εγκαταλείπει, είδαμε ταινιάρες. Είδαμε και αίσχη, η αλήθεια είναι αλλά, όσο να πεις περάσαμε ωραία κινηματογραφική χρονιά.

Κάνε κλικ εδώ για να δεις τις 10 πιο απογοητευτικές ταινίες της χρονιάς, σύμφωνα με το Cinefreaks.gr. 

Οι 10 καλύτερες ταινίες για το Cinefreaks για το 2018, ήταν οι εξής, σε (σχεδόν) τυχαία σειρά:

10.Ψυχρός Πόλεμος – Cold War

Το να βγαίνει ταινία του Pawel Pawlikofski αποτελεί πάντα ένα ευχάριστο γεγονός. Πόσο μάλλον ότι αυτή η ταινία είναι ένα ασπρόμαυρο δράμα με ευρωπαϊκό άρωμα, που κατάφερε να σαρώσει βραβεία σε όλο τον κόσμο.

Γυρισμένη και αυτή σε ασπρόμαυρο, η ταινία ακολουθεί τον Wiktor, έναν πετυχημένο πιανίστα στην Πολωνία του 1950, και την Irena, οι οποίοι επιλέγουν άτομα προκειμένου να στελεχώσουν μια χορωδία παραδοσιακής μουσικής. Ένα από αυτά τα άτομα είναι και η ταλαντούχα Zula η οποία στην πορεία θα ερωτευτεί τον Wiktor και θα γίνουν ζευγάρι.

Παράλληλα οι Πολωνικές Αρχές θα αρχίσουν να πιέζουν τους Irena και Wiktor να προσθέσουν στο νούμερο τους επαινετικά σχόλια για την ΕΣΣΔ και τον αρχηγό της, Ιωσήφ Στάλιν. Εν μέσω των πιέσεων, ο Wiktor θα δραπετεύσει προς τη Δύση ενώ η Zula θα ακολουθήσει τα ίχνη του στο Παρίσι.


9.First Man 

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Damien Chazelle ετοιμάζει ταινία ξανά με τον Ryan Gosling, σίγουρα πολλοί από εμάς σκεφτήκαμε sequel του La La Land. Αλλά μετά από αυτό ακούσαμε ότι θα ασχοληθεί με το διάστημα, και μέσα σε όλα θα έχει και την Claire Foy, σε μία από τις καλύτερες χρονιές της ever. Και έτσι, μας χάρισε μία ταινία, με φανερές επιρροές από Chistopher Nolan.

H ταινία αφορά τον Neil Armstrong και την αποστολή της NASA, για να στείλει αστροναύτες στην σεληνιακή επιφάνεια. Η ιστορία, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του James R. Hansen, με την διασκευή του σε σενάριο να υπογράφει ο σεναριογράφος του Spotlight, Josh Singer, επικεντρώνεται στον Armstrong και την γυναίκα του Janet, την οποία ενσαρκώνει η Claire Foy, από το 1961 έως το 1969, καθώς και στις θυσίες και το κόστος μίας πολύ επικίνδυνης αποστολής, για τον Armstrong και το έθνος.

Η ταινία έχει μία από τις καλύτερες σκηνές φινάλε του σύγχρονου σινεμά…


8.Bird Box – Με τα μάτια Κλειστά

Μέσα σε μία εβδομάδα, η ταινία αγωνίας της Suzanne Bier κατάφερε να γίνει η ταινία με τις περισσότερες προβολές στο Netflix, αριθμώντας περισσότερες από 45 εκατομμύρια προβολές. Πέρα όμως από αυτό, το θρίλερ με την Sandra Bullock, είναι μία εξαίρετη θέαση, με ένα αλληγορικό μήνυμα από την αρχή μέχρι το τέλος της.

Η Malorie είναι στον μήνα της. Μετά την επίσκεψή της στην γυναικολόγο της, θα ανακαλύψει ότι μία νέου είδους απειλή βρίσκεται στην πόλη της, πλέον. Όταν ο κόσμος “δει” κάτι, που ποτέ δεν μαθαίνουμε τι είναι, τότε αυτός που το “είδε” οδηγείται στην αυτοκτονία. Από αυτό το σημείο, μέχρι και 5 χρόνια αργότερα, η Malorie προσπαθεί να επιβιώσει, όχι μόνη της. Αλλά μαζί με τον γιο της, και την κόρη της Olympia, μιας γυναίκας που γέννησε την ίδια μέρα με εκείνη.

Θυμηθείτε: Η Sarah Paulson, χρειάστηκε μόνο 8 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου, για να αποδείξει ότι είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.


7.BlacKkKlansman – Η Παρείσφρηση

H κάθε επιστροφή του Spike Lee, είναι ένα γεγονός. Η φετινή προσθήκη του, είναι μία ταινία 2 ταχυτήτων, με αρκετό χιούμορ, αλλά με βασικό χαρακτηριστικό της, μια γροθιά στα μούτρα, όλων μας.

Είναι αρχές της δεκαετίας του ’70, εποχή που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Ron Stallworth (John David Washington) γίνεται ο πρώτος Αφρο-Αμερικανός ντετέκτιβ στην αστυνομία του Colorado Springs. Η άφιξή του όμως θα δεχτεί σκεπτικισμό και εχθρότητα από το ίδιο το τμήμα του. Χωρίς να διστάζει, ο Stallworth θέλει να αφήσει το στίγμα του και να κάνει την διαφορά στην κοινότητά του. Αποφασίζει λοιπόν να αναλάβει μία σημαντική και επικίνδυνη αποστολή: να εισέλθει και να αποδυναμώσει την Ku Klux Klan.

Παριστάνοντας έναν ρατσιστή, ο Stallworth επικοινωνεί με την οργάνωση, και σύντομα θα τον καλέσουν να ενταχθεί. Η σχέση του με τον αρχηγό, David Duke (Topher Grace), δυναμώνει καθώς ο δεύτερος πιστεύει πώς ο Stallworth, υπερασπίζεται την ιδέα την Λευκής Αμερικής. Με την έρευνα να γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, ο βοηθός του Ron, Flip Zimmerman (Adam Driver), θα τον υποδυθεί, για να μπει στην οργάνωση, προκειμένου να τους σταματήσουν.

Η νέα ταινία του Spike Lee, είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, και κατάφερε να φύγει από το κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών, με το μεγάλο βραβείο της Κριτικής επιτροπής.


6.Spider-Man: Into the Spider-Verse – Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-Σύμπαν 

O Μάιλς Μοράλες, ένας Λατίνος έφηβος που ζει στο σύμπαν του Spider-Man, δέχεται το δάγκωμα μιας αράχνης και αποκτά τις ίδιες δυνάμεις με τον διάσημο υπερήρωα. Σύντομα, θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και (τι πρωτότυπο…) να προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο. Μαζί του ωστόσο θα έχει και διάφορες εκδοχές του Spider-Man που έχουν σκάσει μύτη από άλλες διαστάσεις εναλλακτικής πραγματικότητας και που, μετά από ένα άτυχο συμβάν, έχουν εγκλωβιστεί στη δική του διάσταση.

Γίνεται μια υπερηρωική ταινία να είναι διασκεδαστική, να έχει παιδικό ύφος, ανάλαφρη ατμόσφαιρα και ταυτόχρονα, να είναι στοιβαρή, να παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της και να τιμά την πιο ενήλικη πτυχή του αγαπημένου είδους; Το «Into the Spider-Verse» δίνει την απάντηση: γίνεται. Και αυτή η απάντηση είναι θριαμβευτική, προκύπτει από μια δημιουργία που δεν αποκλείεται να αποδειχθεί πρωτοποριακή στο μέλλον.

Το animation αυτό, που αποτελεί την προσπάθεια της Marvel να παράξει σινεμά και μέσα από κινούμενα σχέδια, δεν είναι απλά μια μεγάλη ωδή στην κόμιξ παράδοση του Spider-Man, ούτε μόνο μια ταινία της οποίας το περιεχόμενο είναι πέρα για πέρα τολμηρό για κινηματογραφική ταινία: σπανίως τόσο εναλλακτικές ιστορίες βρίσκουν τον δρόμο τους σε μαζικά, κινηματογραφικά κοινά. Είναι ίσως, η καλύτερη Spider-Man ταινία που έχουμε δει (μόνο το «Homecoming» την ανταγωνίζεται επειδή -όχι τυχαία- καταφέρνει να κατακτήσει και αυτό τις ίδιες ισορροπίες).


5.Ready Player One

Ή αλλιώς η μέρα που ξύπνησε μέσα μας ο nerd, και ειλικρινά, δεν θέλουμε ποτέ να μας εγκαταλείψει. Ο Spielberg είναι μαέστρος, δεν είναι ένας ακόμα σκηνοθέτης. Και μπορεί η εν λόγω ταινία να μην είναι το απαύγασμα της 7ης τέχνης, αλλά είναι μία απόλαυση για τα μάτια και τα αυτιά, ειδικά για όλους εμάς που μπήκαμε στην διαδικασία να ανακαλύψουμε όλα τα easter eggs της ταινίας.

Διαδραματίζεται αρκετά χρόνια αργότερα στο μέλλον, όπου ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, καθώς επικρατεί μια εκτεταμένη ενεργειακή κρίση. Συγκεκριμένα, εν έτη 2045, πολλοί άνθρωποι έχουν βρει καταφύγιο στο OASIS, ένα ατέρμων σύμπαν εικονικής πραγματικότητας. Το OASIS αποτελεί δημιούργημα του James Halliday, μιας εκκεντρικής ιδιοφυΐας, ο οποίος όταν πεθαίνει αφήνει την περιούσια του στον πρώτο που θα ανακαλύψει τον θησαυρό που έχει κρύψει μέσα στον εικονικό αυτό κόσμο. Μεταξύ των θαρραλέων που θα προσπαθήσουν να βρουν τον θησαυρό είναι και ο Wade Watts, που τον υποδύεται ο Tye Sheridan, και έτσι ξεκινάει το ταξίδι του στον σκοτεινό και μυστηριώδη κόσμο του OASIS.


4.A Quiet Place – Ένα Ήσυχο Μέρος

Ο John Krasinski και η Emily Blunt είναι ένα ζευγάρι που μεγαλώνει δυο παιδιά σε ένα απομονωμένο σπίτι εν μέσω… τρομακτικής ησυχίας, καθώς από ό,τι φαίνεται, ο κόσμος, μετά από μία καταστροφή, έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο κυνηγιού, με θηράματα τους ανθρώπους και κυνηγούς, ένας θεός και ένα σενάριο ξέρει, ποιους.

Κομμάτι μιας πολύ ελπιδοφόρας παράδοσης που δημιουργείται αργά και σταθερά στον χώρο του horror σινεμά τα τελευταία χρόνια, το «A Quiet Place» καταφέρνει κάτι παράδοξο για τέτοιου τύπου θρίλερ: κάνει τα jump scares να αποτελούν ένα αληθινό αφηγηματικό όπλο στα χέρια του σκηνοθέτη και όχι φτηνιάρικο τέχνασμα για όσους έχουν μπερδέψει το ξάφνιασμα με τον φόβο. Φυσικά, σε αυτό του το κατόρθωμα βοηθάει και το βασικό του concept.

Στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας είναι η σιωπή που παίζει καθοριστικό ρόλο, συνεπώς ο θεατής συνηθίζει στην εκκωφαντική ησυχία: όταν αυτή «σπάει» ο λόγος είναι αφενός ουσιώδης και αφετέρου αληθινά τρομακτικός, δεν σε πιάνει κορόιδο, καταφέρνει να προκαλέσει αληθινό κινηματογραφικό ρίγος.


3.Annihilation – Αφανισμός

Μία από τις ταινίες που δίχασε όσο καμία άλλη τις κριτικές μέσα στο 2018, και όχι άδικα. Πρόκειται για μία ταινία που ανήκει στο υπο-είδος του sci-fi horror, αλλά τίποτα δεν είναι απλό όταν μιλάμε για μία ταινία του Alex Garland. Η ταινία είναι ένα έργο τέχνης, ένας πίνακας ζωγραφικής, και ίσως μόνη στην μετά #MeToo εποχή, που ένα all-female cast καταφέρνει να κάνει την ταινία μοναδική.

Η Λένα (Νάταλι Πόρτμαν) είναι μια βιολόγος και πρώην στρατιωτικός που αποφασίζει να πάρει μέρος σε μια αποστολής με σκοπό την εξιχνίαση ενός μεγάλου μυστηρίου, της Ζώνης Χ.. Πρόκειται για ένα ακατανόητο φαινόμενο που καθορίζεται από το γεγονός ότι όλη η αμερικανική ακτογραμμή περικλείεται από μια μυστηριώδη μεμβράνη, που κανείς δεν γνωρίζει την προέλευσή της. Όσοι και όσες μπήκαν στην περιοχή δεν ξαναγύρισαν ποτέ με εξαίρεση τον στρατιωτικό άντρα της Λένας (Όσκαρ Άιζακ) που γύρισε ημίτρελος και ετοιμοθάνατος, γεγονός που την ωθεί με έναν επιπλέον τρόπο να πάρει μέρος στην αποστολή. Οι επιστήμονες δεν ξέρουν τι συμβαίνει: υποθέτουν πως πρόκειται είτε για την έκφραση μιας εξωγήινη επίσκεψη είτε για την αποκάλυψη μιας άλλης διάστασης. Μετά την είσοδό της στην περιοχή, η ομάδα αποστολής ανακαλύπτει έναν κόσμο μεταλλαγμένων τοπίων και πλασμάτων. Η ομορφιά αυτού του νέου κόσμου είναι τεράστια αλλά απειλεί τόσο τη ζωή των μελών της ειδικής αυτής αποστολής όσο και τη λογική τους.


2.Avengers Infinity War – Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας

H τρανή απόδειξη ότι είμαστε σε μία νέα κινηματογραφική εποχή, στην οποία οι super-hero movies, δεν είναι μόνο cash grab ευκαιρίες για τα studio, αλλά αποτελούν δείγματα εξαιρετικού σινεμά.

Ο πανίσχυρος Thanos, ο εξωγήινος κατακτητής πλανητών, φτάνει στη Γη με σκοπό να κλέψει το πετράδι του χρόνου και να συμπληρώσει έτσι όλες τις Infinity Stones που θα του επιτρέψουν να ελέγχει όλο το σύμπαν. Οι Avengers λοιπόν, η ομάδα των υπερηρώων της Γης, πρέπει να φτιαχτεί ξανά και να εμποδίσει τον απειλητικό εξωγήινο από το να υλοποιήσει τα σχέδιά του.

Η 19η ταινία που προκύπτει από τα κινηματογραφικά στούντιο της Marvel έχει ως επίσημη σύνοψή της μια υπόθεση, στο άκουσμα της οποίας αναφωνείς πως έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα κλισέ έργο με πρωταγωνιστές υπερήρωες: οι Avengers τα βάζουν με έναν (ψηφιακό) υπερ-κακό και πρέπει να τον νικήσουν αν θέλουν να μην καταστραφεί όλος ο κόσμος. Ακόμα και ο πιο φανατικός οπαδός της Marvel θα αναφωνούσε: «Μια από τα ίδια λοιπόν». Είναι όμως έτσι; Όχι ακριβώς. Για την ακρίβεια, ούτε κατά διάνοια.


1.Roma

Μία μέρα μετά την επίσημη έξοδο της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες, η ταινία προβάλλεται στο Netflix. Και είναι κρίμα και άδικο. Διότι το μόνο πράγμα που μπορώ να σας πω από τώρα είναι ότι αυτή την ταινία, πρέπει να την δεις στο σινεμά. Στην αίθουσα. Στον φυσικό της χώρο. Γιατί το “Roma” δεν είναι μία απλή ταινία.

Το βασικό της χαρακτηριστικό είναι ότι αποτελεί ένα rollercoaster, με τον Cuaron να προσπαθεί να πει όσα περισσότερα μπορεί, αλλά χωρίς να προσπαθεί να τα επιβάλλει. Περίεργο αυτό που λέω, αλλά follow me.

Το “Roma” του Αlfonso Cuarón, είναι συναισθηματικό, ενθουσιώδες, και μοναδικό σε ό,τι αφορά τον δημιουργό του. Γιατί κάτι τέτοιο δεν έχεις ξαναδεί από τα χέρια του. Αρχικά τουλάχιστον.

Εξηγούμαι: Η ταινία ξεκινάει και τελειώνει, και εγώ αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο άνθρωπο που μου έχει χαρίσει τα “Children of Men” και “Gravity”. Για να συνειδητοποιήσω στο τέλος ότι κατάφερε να αφήσει την υπογραφή του και το στίγμα του σε κάτι φαινομενικά έξω από αυτόν.

Ο Cuaron εδώ, πήγε πίσω, και συγκεκριμένα στην δική του παιδική ηλικία για να δημιουργήσει μία έντονη προσωπική ιστορία, για την οποία σίγουρα δεν είσαι προετοιμασμένος σαν θεατής. Και αυτό γιατί έχει καταφέρει να συνδυάσει, χωρίς ο θεατής να το καταλαβαίνει, πράγματα που είτε δεν συνδυάζονται είτε είναι δύσκολο να συνδυαστούν στα χέρια κάποιου που δεν έχει το θάρρος να το κάνει. Κοντινά πλάνα που δίνουν την θέση τους σε wide shots. Εξέλιξη χαρακτήρων που παίρνουν τον χρόνο τους, χρόνο που συναντάς ευκολότερα σε ένα λογοτεχνικό κείμενο. Επικές σκηνές (στα πλαίσια ενός προσωπικού δράματος) που εξελίσσονται σαν επεισόδια μιας μινι τηλεοπτικής σειράς. Με μεγάλη χαρά μου λύθηκε και μία απορία: πώς θα καταφέρει να χωρέσει σε αυτήν την ταινία τα συνεχόμενα πλάνα του, για τα οποία είναι γνωστός; Και τα κατάφερε.

Ο Cuarón γυρίζει την ταινία ασπρόμαυρη, αφενός γιατί μπορεί και αφετέρου γιατί ήθελε να μας δημιουργήσει μία αίσθηση ονείρου. Φαίνεται να θέλει και να μην θέλει να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά την ιστορία. Σαν να προσπαθεί να παρουσιάσει διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αφήγησης.

Σε όλη την διάρκεια της ταινίας φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Cuaron, θέλει να τιμήσει τις κινηματογραφικές του επιρροές. Οι δρόμοι του Μεξικό του 1970, θυμίζουν Scorsese, ειδικά στο σημείο με την αιματοχυσία που συνέβη στην επονομαζόμενη Σφαγή του Corpus Christi, όπου 120 άνθρωποι σκοτώθηκαν από τις στρατιωτικές αρχές, κατά την διάρκεια μιας σχολικής πορείας. Το προσωπικό δράμα συμβαίνει ενώ η χώρα βρίσκεται σε κρίση, πράγμα που θυμίζει Del Toro. Οι ήρωες θα βρεθούν στο σινεμά για να παρακολουθήσουν την ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1969 “Marooned”, που αποτέλεσε έμπνευση του δημιουργού για το “Gravity”. Και σημειώνω για ακόμα μια φορά. Δεν αντιγράφει. Τους τιμά. Φαίνεται επηρεασμένος, αλλά ώριμος για να διαχειριστεί. Και όχι μόνο αυτό. Φαίνεται να έχει αφεθεί, και να αφήνει την ταινία να διηγηθεί τα πράγματα από μόνη της.

Η χρονιά είναι το 1970. Πόστερ από το μουντιάλ, που έγινε τότε στο Μεξικό φαίνονται παντού. Ο τίτλος αναφέρεται στην περιοχή “Colonia Roma” της περιοχής της πρωτεύουσας, αλλά και στην πεποίθηση του Cuaron ότι η πόλη του είναι μία νέα Ρώμη. Όχι σε κλίμακα, αλλά σε πλούτο και προσπάθεια ανάκαμψης.

Η ταινία είναι στον πυρήνα της η ιστορία δύο διαφορετικών γυναικών. Η μία είναι η Cleo, την οποία ερμηνεύει με πρωτοφανή ωριμότητα η ερασιτέχνης και πρωτοεμφανιζόμενη, Yalitza Aparicio, μία νεαρή γυναίκα, η οποία εργάζεται ως εσωτερική καμαριέρα μιας μεσοαστικής οικογένειας. Η πιο δυνατή σχέση της είναι με τα παιδιά της οικογένειας που δεν την βλέπουν καν σαν υπηρέτρια, Η άλλη είναι η εργοδότης της, Sofía (Marina De Tavira). H ζωή της Cleo θα αρχίσει να περιπλέκεται, με την Sofia να είναι η μόνη που μπορεί να την βοηθήσει, την ίδια στιγμή που η ίδια αντιμετωπίζει την δική της κόλαση.

Η φαινομενικά ήσυχη οικογένεια βρίσκεται υπό πίεση. Το πρώτο πλάνο της ταινίας είναι τα πλακάκια του εξωτερικού διαδρόμου του σπιτιού, διάδρομος που είναι μονίμως λερωμένος από τα περιττώματα του σκύλου της οικογένειας. Ο Antonio (Fernando Grediaga), ο άντρας του σπιτιού, προσπαθεί πάντα να παρκάρει σε αυτόν τον διάδρομο με χειρουργική ακρίβεια. Η Sofía μεγαλώνει τα 4 παιδιά τους, δουλειά που ουσιαστικά κάνει η Cleo. Την ίδια στιγμή που η Cleo ανακοινώνει στον δεσμό της, Fermín (Jorge Antonio Guerrero) ότι είναι έγκυος, η Sofia προσπαθεί να πείσει τα παιδιά της να γράψουν γράμματα στον πατέρα τους, ο οποίος λείπει σε έναν ιατρικό συνέδριο. Αυτό όμως που κρύβει είναι ότι ο Antonio έγινε το θύμα της κρίσης ηλικίας του, και αποφάσισε να τους εγκαταλείψει. Δύο παράλληλα δράματα, που έχουν σαν κοινό τις σχέσεις μεταξύ τους.

Σταματάω εδώ, γιατί αν συνεχίσω σίγουρα θα περάσουμε σε spoilers, που δεν πρέπει να ειπωθούν.

Η ταινία είναι ένας φόρος τιμής στην ανθρώπινη ψυχολογία, την γυναικεία ιδιοσυγκρασία και την ανθρώπινη πίστη. Για το αν είναι η καλύτερη ταινία του Cuaron, θα το αφήσω στην ιστορία να το δείξει. (Η δική μου αγαπημένη παραμένει το “Gravity”). Αλλά το “Roma” είναι από εκείνες τις ταινίες που σε κάνουν να πιστέψεις ξανά στους κινηματογραφιστές και στο σινεμά.