Τι ήθελε να πει ο ποιητής... στο Compliance – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τι ήθελε να πει ο ποιητής… στο Compliance

Τι ήθελε να πει ο ποιητής... | 11-12-2018 |

Το έτος 2010. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα συλληφθεί ένας τηλεφωνικός φαρσέρ, ο οποίο τηλεφωνούσε στα McDonalds, παριστάνοντας έναν αστυνομικό, εξαναγκάζοντας τους υπεύθυνους να πραγματοποιούν έρευνες στους υπαλλήλους τους.

2 χρόνια μετά, κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Sundance, το “Compliance”, σε σκηνοθεσία και σενάριο, του πρωτοεμφανιζόμενου τότε, Craig Zobel. Κόσμος να αντιδρά και να αποχωρεί από την αίθουσα. Και ένα μεγάλο debate να ξεκινά, για μία από τις πιο άβολες ταινίες των τελευταίων ετών.

Υπόθεση: Βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα, η ταινία τοποθετείται σε ένα υποκατάστημα αλυσίδας fast food. Η υπεύθυνη, Sandra, αντιμετωπίζει μία δύσκολη μέρα, αλλά συνηθισμένη. Θα δεχτεί ένα τηλεφώνημα από έναν άντρα που ισχυρίζεται ότι είναι αστυνομικός. Εκείνος θα την ενημερώσει ότι έχει γίνει καταγγελία, η οποία αφορά κλοπή, που έχει διαπράξει μία υπάλληλος, εις βάρος ενός πελάτη. Ο αστυνομικός, διατάζει την Sandra, να οδηγήσει την κατηγορούμενη υπάλληλο, Becky, σε ένα από τα πίσω δωμάτια του καταστήματος, προκειμένου να την ερευνήσει, πριν την παραλάβει η αστυνομία. Εκεί, ο αστυνομικός θα μανιπιουλάρει το προσωπικό, του οποίου οι ενέργειες οδηγούν στην σεξουαλική παρενόχληση της Becky, με οδηγίες που γίνονται όλο και πιο διεστραμμένες.

Δεν είναι μία εύκολη θέαση. Σε καμία περίπτωση. Αποτελεί, ωστόσο, ένα εξαιρετικό δείγμα του κινηματογράφου, και όχι μόνο του ανεξάρτητου.

Το ερώτημα όμως παραμένει: Τι ήθελε να πει ο ποιητής στο Compliance;

Ο τίτλος στα Ελληνικά, σημαίνει υποταγή, συμμόρφωση, υποχωρητικότητα.

Η ταινία θέλει να μας κάνει να δούμε μια πτυχή της ανθρώπινης ψυχολογίας, η οποία μπορεί να είναι και εκείνη σκοτεινή και τρομακτική. Εκείνη της τυφλής πίστης. Η ταινία μας ρωτάει κατάμουτρα: Γιατί ακολουθείς διαταγές;

Ο ίδιος ο Zobel είχε δηλώσει: “Στο κολέγιο, ο συγκάτοικός μου έκανε τηλεφωνική πλάκα σε έναν πρωτοετή, παριστάνοντας τον αστυνομικό, και κατηγορώντας για κλοπή. Το παιδί φρίκαρε τόσο, που κάλεσε όντως την αστυνομία. Οι άνθρωποι δεν ρωτάνε τους αστυνομικούς. Ήταν μία τρομακτική εμπειρία για εκείνον.”

Αυτό που τελικά συμβαίνει στο εστιατόριο είναι αδιανόητο. Η ταινία δεν μας δείχνει το πρόσωπο του φαρσέρ. Δεν παίζει όμως κανένα ρόλο. Γιατί το τηλεφώνημα αυτό, αποτελεί έναν χαρακτήρα μόνο του. Είναι μία σαφής αναφορά στην εξουσία. Την κάθε εξουσία. Την εξουσία που θα υπακούσεις χωρίς αμφισβήτηση. Όταν ένας αστυνομικός σου λέει να βγεις από το αυτοκίνητό σου, βγαίνεις. Όταν το κράτος σου επιβάλλει κάποιο πρόστιμο, το πληρώνεις. Όταν μία θρησκεία σε προκαλεί να ενεργήσεις, τότε ενεργείς ανάλογα με το δόγμα. Όταν είσαι ανήλικος και σε βιάζει ο πατέρας σου, όταν είσαι σε μία βίαιη σχέση.

Η ταινία σου γυρίζει τον καθρέφτη, στα μούτρα, και σε προκαλεί να αναθεωρήσεις. Και το μεγαλύτερο ερώτημα είναι: Γιατί;

Την ταινία δεν θα την ξεπεράσεις εύκολα. Και δεν πρέπει κιόλας. Είναι τρομακτική γιατί δεν μπορείς να φανταστείς ότι κάποιοι μπορούν να αντιδράσουν έτσι, και με αυτόν τον τρόπο. Κι όμως. Κάποιοι το έκαναν. Για την ακρίβεια, 70 άνθρωποι, σε 3 διαφορετικές πολιτείες.