Τι ήθελε να πει ο ποιητής... στο "The Blair Witch Project" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τι ήθελε να πει ο ποιητής… στο “The Blair Witch Project”

Τι ήθελε να πει ο ποιητής... | 14-11-2018 |

Και λογικά η πρώτη σου απορία φίλε μου είναι “τώρα αυτό που το θυμήθηκες;” Να σου πω ότι έχεις άδικο, δεν θα το κάνω. Θα σου εξηγήσω όμως.

Πριν από λίγες ημέρες σε φιλική συνάντηση, ξεκινήσαμε το κοβεντολόι. Και όπως κάθε κουβέντα, έτσι και αυτή, γρήγορα άλλαξε θέμα και πήγε στους σινεμάδες, και συγκεκριμένα, στο αγαπημένο είδος της παρέας που είναι ο τρόμος, και βασικά το πόσο μας έχει πληγώσει το είδος τα τελευταία χρόνια. Ναι, είχαμε κάποιες φωτεινές αναλαμπές, αλλά γενικά υπάρχει ένας κορεσμός. Πάμε όμως παρακάτω.

Κάποιος πέταξε την ερώτηση: Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία τρόμου; Ξάφνου κοκαλώσαμε όλοι. Μας πήρε ώρα να σκεφτούμε τα πάντα. Αλλά και να αποκλείσουμε κάποιες ταινίες που αποτελούν κινηματογραφικά διαμάντια του είδους. Η δική μου ατάκα ήταν: Μία από τις αγαπημένες μου, αν όχι Η αγαπημένη μου είναι το “The Blair Witch Project”. Η μίση παρέα συμφώνησε, η άλλη μισή έπαθε μια αηδία. (για αυτό μου αρέσουν οι συζητήσεις για το σινεμά. Προκαλούν.)

Έτσι λοιπόν μου ήρθε η ιδέα για το συγκεκριμένο άρθρο. Αναρωτήθηκα λοιπόν, τι ήθελε να πει ο ποιητής… στο The Blair Witch Project.

Για την ιστορία:

Προτού βγει η ταινία στις αίθουσες το μακρινό 1999, οι δημιουργοί της, Daniel Myrick και Eduardo Sanchez δημιούργησαν μία από τις εξυπνότερες καμπάνιες στην ιστορία του κινηματογράφου. Τοποθέτησαν παντού αφίσες με τα πρόσωπα των 3 πρωταγωνιστών, από κάτω η φράση “Αναζητούνται”, και το τοπικά ΜΜΕ προσπάθησαν να λύσουν τον γρίφο. Ποιοι είναι αυτοί; Γιατί δεν ξέρει τίποτα η αστυνομία; Οι οικογένειες τους γιατί δεν τους έχουν αναζητήσει; Την ίδια στιγμή δίνουν στη δημοσιότητα την διεύθυνση ενός site, προκειμένου ο κόσμος να βοηθήσει στην αναζήτησή τους. Μέσα σε αυτό, πληροφορίες σχετικά με τις αστυνομικές έρευνες, αεροφωτογραφίες της περιοχής, δηλώσεις σχετικά με την κατάσταση. Και ο κόσμος σε πανικό.

Μία φοιτήτρια κινηματογράφου, η Heather Donahue, θέλει να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με τον μύθο της μάγισσας του Blair, στο Maryland. Επιστρατεύει έναν camera-man, τον Joshua Leonard, και έναν ηχολήπτη, τον Michael C. Williams. Θα έλειπαν για ένα σαββατοκύριακο, κάνοντας γυρίσματα στην περιοχή, αλλά και περνώντας 2 βράδια στο δάσος, προκειμένου να καταλάβουν από κοντά την αίσθηση. Εξαφανίστηκαν όμως, τα ίχνη τους χάθηκαν, και κανείς ποτέ δεν τους ξαναείδε. Αρκετό χρόνο αργότερα βρέθηκε το υλικό που είχαν καταγράψει.

Και αυτό είναι το premise. Η ταινία παρουσιάζεται στα media σαν αληθινή, το κοινό πηγαίνει να δει ένα πραγματικό ντοκιμαντέρ, και the rest is history.

Στο δια ταύτα:

Κρατούμενο 1: Γνωρίζεις από την αρχή ότι η ταινία μόνο ευχάριστό φινάλε δεν θα έχει. Ξέρεις ότι έχουν εξαφανιστεί, ξέρεις ότι κανείς δεν είναι ζωντανός. Κι όμως η περιέργεια σου είναι τόση, που θες να μάθεις τι στο καλό συνέβη. Γιατί είναι στην ανθρώπινη φύση το να προσπαθεί να βρει λύσεις.

Κρατούμενο 2: Στο πρώτο act της ταινίας, προετοιμάζεσαι μαζί τους για το ταξίδι. Τους βλέπεις να οργανώνονται. Να συζητούν, να κάνουν πλάκα μεταξύ τους. Προσπαθείς να ξεχάσεις την μαύρη τους την μοίρα που τους περιμένει. Και το καταφέρνεις. Για λίγο όμως. Γιατί όταν ξεκινούν οι συνεντεύξεις με τους πολίτες, και αρχίζεις να συμπληρώνεις τα κομμάτια, τότε τρομάζεις λίγο περισσότερο. Γιατί τότε, ακολουθεί η πορεία τους προς το δάσος. Και περνάμε στο…

Κρατούμενο 3: Μέχρι και την πρώτη τους νύχτα, δεν έχει συμβεί τίποτα. Όλα πάνε βάσει σχεδίου. Και άρα όλα καλά. Αμ δε! Εσύ σαν θεατής είσαι ανήσυχος. Θες να φωνάξεις στην οθόνη “Φύγε μανούλα μου από εκεί”. Αλλά ξέρεις ότι είναι μάταιο.

Μετά λοιπόν από 3 κρατούμενα και γύρω στα 30 λεπτά ταινίας, έχεις ανησυχήσει, έχεις τρομάξει και έχεις αγωνία, χωρίς να έχεις δει τίποτα, παρά μόνο 10 πολίτες που λένε τι ξέρουν για τον μύθο. Έρχεται όμως η ώρα που τα πάντα αρχίζουν να πάνε κατά διαόλου.

Περίεργες πέτρινες κατασκευές έξω από την σκηνή τους το επόμενο πρωί. Την ίδια στιγμή που καταλαβαίνουν το νόημά τους, το καταλαβαίνεις κι εσύ. Οι πέτρες αντιπροσωπεύουν τα θύματα του Rustin Parr, ενός serial killer που υποτίθεται ότι είχε καταληφθεί από το πνεύμα της μάγισσας. Τελειώνει όμως αυτό, γιατί σου λέει πάμε να φύγουμε. Χαίρεσαι εσύ, αλλά έχεις ξεχάσει ότι δεν θα τα καταφέρουν. Χάνονται, και έτσι αναγκάζονται να μείνουν ακόμα ένα βράδυ στο δάσος. Και τότε αρχίζει το καλό.

Τα δύο βράδια γίνονται τρία, και τέσσερα και πέντε, εσύ έχεις χάσει τον λογαριασμό, αρχίζουν να ακούνε φωνές, πράγματα να επιτίθενται στην σκηνή τους, για να φτάσουμε στην πιο επιδραστική σκηνή της ταινίας, όπου εκεί κρύβεται όλη της η φιλοσοφία, και (κατ’ εμέ πάντα) έκανε το “Blair Witch”, αυτό που είναι σήμερα.

Η σκηνή τους δέχεται επίθεση, από κάτι που δεν βλέπουμε. Η Heather αρχίζει να τρέχει τρομοκρατημένη στο δάσος σε κατεύθυνση που δεν βλέπουμε. Ο Michael από πίσω της καταγράφει τα πάντα. Κάποια στιγμή η Heather γυρίζει το βλέμμα της προς τα αριστερά, και ουρλιάζει λέγοντας: “Τι είναι αυτό;”. Ο Michael γυρίζει την κάμερα και εμείς βλέπουμε το απόλυτο σκοτάδι. Ωστόσο η Heather συνεχίζει να φωνάζει για αυτό που είδε. Οπότε το ερώτημα είναι το εξής: Τι είδε η Heather;

Έχει σημασία; Μας νοιάζει και μας κόφτει, δε λέω. Αλλά, έχει σημασία;

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στην τραγική σκηνή του φινάλε. Ο Joshua έχει εξαφανιστεί την προηγούμενη, και οι άλλοι δύο τον αναζητούν. Φτάνουν σε ένα σπίτι. Ακούνε την φωνή του. Για πρώτη φορά χωρίζεται η Heather με τον Michael. Ξαφνικά χάνεται και η φωνή του Michael. Η Heather μένει μόνη της αναζητώντας την πηγή της φωνής του Joshua. Φτάνει στο υπόγειο. Βρίσκει τον Michael να κοιτάζει την γωνία, και τότε χάνεται και εκείνη.

Τι είδε η Heather στο υπόγειο; Δεν ξέρουμε. Τι είδαμε εμείς; Τίποτα.

Αυτό που αριστοτεχνικά κατάφεραν οι δημιουργοί (και δεν μου το βγάζεις από το μυαλό) άθελά τους ήταν να μας πουν με έναν πρωτότυπο τρόπο (μην ξεχνάμε ότι το Blair Witch δημιούργησε δικό του είδος) ότι ο τρόμος πηγάζει από μέσα μας. Η φαντασία μας είναι αυτή που παίζει παιχνίδια και μας κάνει να τρομάζουμε. Αν είχαμε δει, τι είδε η Heather στην σκηνή του τρεξίματος, θα μπορούσαμε να το επεξεργαστούμε, ίσως και να το εκλογικεύσουμε. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Αυτό που δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε είναι το ίδιο μας το μυαλό. Στην προσπάθειά του να μας βοηθήσει, ίσως τα κάνει χειρότερα.