Η «Παύση» της Τώνια Μισιάλη| 59ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η «Παύση» της Τώνια Μισιάλη| 59ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Φεστιβάλ | 10-11-2018 |

Η «Παύση» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία  της Τώνια Μισιάλη. Η σκηνοθέτης έχει διπλό ρόλο, καθώς γράφει και το σενάριο της ταινίας. Αντλεί έμπνευσή από την κατάσταση που βιώνουν πολλές γυναίκες στην Κύπρο αλλά και στις πατριαρχικές κοινωνίες γενικότερα. Δηλώνει ότι το να κάνει ταινίες που προβληματίζουν το κοινό είναι μια μορφή αυτοθεραπείας.

Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η Ελπίδα(Στέλα Φυρογένη) η οποία σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να δραπετεύσει από τη δυστυχία ενός καταπιεστικού γάμου, χωρίς αγάπη βρίσκει καταφύγιο σε έναν φανταστικό κόσμο εκδικητικής βίας. Φαντάζεται τον εαυτό της να αντιμιλά στις απολυταρχικές αποφάσεις του άντρα της, ακόμα και να τον εκδικείται. Σύντομα, φαντασία και πραγματικότητα συγχέονται.

Η Ελπίδα βρίσκεται στην αρχή της εμμηνόπαυσης  εξού και ο τίτλος της ταινίας. Μαζί με τις αλλαγές στο σώμα και τη ψυχολογία της παρατηρεί λίγο περισσότερό και τη ζωή γύρω της. Συνειδητοποιεί ότι έχει βαλτώσει σε μια πραγματικότητα που ποτέ δεν την έκανε ευτυχισμένη. «Όταν μου προξένεψαν τον Κώστα ήθελα όσο τίποτα άλλο να φύγω μακριά από τον πατέρα μου. Σκέφτηκα, πόσο χειρότερα μπορεί να είναι;» λέει η Ελπίδα στη φίλη της, η οποία βίωνε αντίστοιχες καταστάσεις όσο ζούσε ο άντρας της. Η φιλία των δύο γυναικών είναι από τα πιο συγκινητικά κομμάτια της ταινίας. Για την Ελπίδα οι ελάχιστες στιγμές χαράς βρίσκονται όλες κι όλες στο να μιλά στο τηλέφωνο με την κόρη της, να ζωγραφίζει και να συζητά με τη φίλη της.

Η καρδία της ταινίας είναι η ηθοποιός που υποδύεται την Ελπίδα. Η σκηνοθέτης αναφέρει ότι δε χρειάστηκαν πολλές πρόβες ώστε να καταφέρει η Στέλα Φυρογένη να εναστκώσει το ρόλο. Μίλησαν όμως αρκετά για τη κατάσταση που βιώνει η ηρωίδα και το παρελθόν της. Μίλησαν ακόμα και με ψυχολόγο. Το αποτέλεσμα ήταν η Φυρόγενη να καταλάβει, «να γίνει» ο χαρακτήρας και να αποδώσει άψογα το ρόλο.

Η Μισιάλη προκειμένου να δείξει την πλήξη της Ελπίδας  της την τοποθετεί σε ένα αυστηρό περιβάλλον, που θυμίζει νοσοκομείο. Ντύνει το σκηνικό της ταινίας με παστέλ χρώματα, κάνοντας το αδιάφορο και μουντό. Κυριαρχεί ένα ξεθωριασμένο γαλάζιο, το οποίο μοιάζει να είναι το αγαπημένο χρώμα της ηρωίδας, καθώς το χρησιμοποιεί πολύ και στις ζωγραφιές της. Η επιλογή του συγκεκριμένου χρώματος δεν είναι τυχαία. Το γαλάζιο είναι το χρώμα του ουρανού, συμβολίζει την ελευθερία. Για την ελευθερία αυτή εύχεται η Ελπίδα σε όλο το φιλμ, χωρίς όμως να κάνει κάτι δραστικό για να την αποκτήσει. Το χρώμα γαλάζιο στην ταινία εμφανίζεται σε πολλές αποχρώσεις, πάντα ξεθωριασμένο, συμβολίζοντας τη ζωή  της  πρωταγωνίστριας που πέρασε χωρίς να το καταλάβει.

Η σκηνοθέτης,  μετά την προβολή της ταινίας, ανέφερε ότι πολλά γεγονότα της ταινίας είναι πραγματικές ιστορίες, παρόλο που το φιλμ στο σύνολό του ίσως είναι μια υπερβολή με σκοπό πάντα να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή. Σε κάποια στιγμή της ταινίας η φίλη της Ελπίδας δηλώνει: «Χαίρομαι πολύ όταν ακούω ότι πεθαίνουν άντρες». Η συγκεκριμένη φράση αν και ακραία υπάρχει για να δείξει, πως ζουν οι γυναίκες που δεν έχουν το θάρρος να ανοίξουν την πόρτα και να φύγουν από μια τέτοια καταπιεστική κατάσταση.

Διαβάστε περισσότερα για: , ,